Чун донистӣ ки сазовори муҳаббат , биҷузи зот ҳақ нест , балки ҳақиқати муҳаббат , мунҳасир дар онаст фасоди қавл касе зоҳир мешавад ки инкори муҳаббати банда аз барои худо намӯда ва гуфта : маънӣ аз барои он нест магари мувозибат ба тоъоти худо ва аммо ҳақиқати муҳаббат , чун таваққуф бар ҷинсият дорад , пас ҳоласт ва ба ин ҷиҳати инсу шавқу лиззати муноҷоти парвардгорро низ инкор намӯда .

چون دانستی که سزاوار محبت، بجز ذات حق نیست، بلکه حقیقت محبت، منحصر در آن است فساد قول کسی ظاهر می شود که انکار محبت بنده از برای خدا نموده و گفته: معنی از برای آن نیست مگر مواظبت به طاعات خدا و اما حقیقت محبت، چون توقف بر جنسیت دارد، پس حال است و به این جهت انس و شوق و لذت مناجات پروردگار را نیز انکار نموده.

Ва фасоди ин қавл , аз шариъати муқаддаса низ маълум мегардад , зеро ҷимоъи уммат мунъақидаст бар инки дӯстии худоу расӯл ӯ аз ҷумлаи воҷибот Айнӣаасту ончӣ аз оёту ахбор дар амр ба дӯстии парвардгору мадҳу санои он ворид шудау осори аҳли муҳаббати офаридагор аз أнбёу أўлё расидааст аз ҳаду ниҳоят мутаҷовизаст .

و فساد این قول، از شریعت مقدسه نیز معلوم می گردد، زیرا جماع امت منعقد است بر اینکه دوستی خدا و رسول او از جمله واجبات عینیه است و آنچه از آیات و اخبار در امر به دوستی پروردگار و مدح و ثنای آن وارد شده و آثار اهل محبت آفریدگار از أنبیا و أولیا رسیده است از حد و نهایت متجاوز است.

Ҳақи субҳона дар мадҳ ҷамъӣ мефармоед : « иҳбҳму иҳбўнаҳ » яъне « худои эшонро дӯст дорад ва эшон ҳам худоро дӯст доранд » ва мефармоед : « аллазӣнаи омнўоашад ҳбои ллаҳ » яъне « ончунон касоне ки имон овардаанд , муҳаббати эшон шадидтараст аз барои худо » ва низ мефармоед : « қул ани кони обоўкму абноўкму ахўонкму азўоҷкму ъширткму амволи ақтрФтмўҳоу туҷҷораи тхшўни касодҳоу мсокни трзўнҳои аҳби аликми ман аллоҳу расӯлау ҷиҳоди фии сиблатаи Фтрбсўо ҳатто иأтии аллоҳи бомраҳу аллоҳи лои иҳдии алқўми алФосқин » яъне « бигӯ ба мардумон ки агар бӯда бошанд падарони шумоу фарзандони шумоу бародарони шумоу занони шумоу хуишони шумо ва молҳои ки касб кардаеду тиҷоратӣ ки аз касодӣ он битарседу хонаҳоӣ ки ба он розӣ шудаед дар пеши шумо маҳбӯбтар аз худоу расӯл ӯ ва аз ҷиҳод кардан дар роҳ худо бӯда бошад пас мунтазир бошед то амр худо бияёд » яъне рӯзи қиёмат то бар шумо маълум шавад ки дӯсти доштани ашёии мазкӯраи бештар аз худоу расӯлу ҷиҳод дар роҳи худо , боис чаҳ азоб ва уқобӣ хоҳад шуд ё мунтазир бошед то назд мурдан дар вақте ки бар шумо сакароти марг зоҳир шавад , зеро яке аз асбоби сӯъи хотима онаст ки дӯстии шаҳавоти дунявӣа беш аз дӯстӣ худо бошад , чунончӣ қабл аз ин ишора ба он шуд .

حق سبحانه در مدح جمعی می فرماید: «یحبهم و یحبونه» یعنی «خدا ایشان را دوست دارد و ایشان هم خدا را دوست دارند» و می فرماید: «الذین آمنوا اشد حبا لله» یعنی «آنچنان کسانی که ایمان آورده اند، محبت ایشان شدیدتر است از برای خدا» و نیز می فرماید: «قل ان کان آباوکم و ابناوکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب الیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربصوا حتی یأتی الله بامره و الله لا یهدی القوم الفاسقین» یعنی «بگو به مردمان که اگر بوده باشند پدران شما و فرزندان شما و برادران شما و زنان شما و خویشان شما و مالهای که کسب کرده اید و تجارتی که از کسادی آن بترسید و خانه هایی که به آن راضی شده اید در پیش شما محبوبتر از خدا و رسول او و از جهاد کردن در راه خدا بوده باشد پس منتظر باشید تا امر خدا بیاید» یعنی روز قیامت تا بر شما معلوم شود که دوست داشتن اشیای مذکوره بیشتر از خدا و رسول و جهاد در راه خدا، باعث چه عذاب و عقابی خواهد شد یا منتظر باشید تا نزد مردن در وقتی که بر شما سکرات مرگ ظاهر شود، زیرا یکی از اسباب سوء خاتمه آن است که دوستی شهوات دنیویه بیش از دوستی خدا باشد، چنانچه قبل از این اشاره به آن شد.

Аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « ҳеҷ кас аз шумо муъмин нест то инки дӯстии худоу расӯл дар дил ӯ ғолиб бар дӯстии мо сўоӣ онҳо бошад » рӯзии он сарвари яке аз асҳобро дид ки меояду пӯсти гӯсфандӣ ба ивази ҷома бар худ печида фармуд : « нигоҳ кунед ба ин мардӣ ки меояд худои дил ӯро мутаваҷҷеҳи сохта , ба таҳқиқ ки ӯро дидам дар назд падару модари худ беҳтарини атъима ба ӯ мехӯронед пас муҳаббати худоу расӯл ӯро аз онҳо боз дошта ва ба ин сӯрат карда ки мебайнед » .

از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «هیچ کس از شما مومن نیست تا اینکه دوستی خدا و رسول در دل او غالب بر دوستی ما سوای آنها باشد» روزی آن سرور یکی از اصحاب را دید که می آید و پوست گوسفندی به عوض جامه بر خود پیچیده فرمود: «نگاه کنید به این مردی که می آید خدا دل او را متوجه ساخته، به تحقیق که او را دیدم در نزد پدر و مادر خود بهترین اطعمه به او می خورانید پس محبت خدا و رسول او را از آنها باز داشته و به این صورت کرده که می بینید».

« ва дар адъия бисёр , он ҳазрат аз боргоҳи раби алъзаҳи масъалати зёдтии муҳаббату талаби дӯстии худоро намӯда » ва машҳураст ки « чун ъзроӣили алайҳи ассалом ба назд ҳазрати халили арраҳмони алайҳи ассалом аз барои қабзи рӯҳ ӯ омад , ҷаноби хулат мأб фармуд : « ҳилли раъйати хлилои имити халила » яъне « оё ҳаргизи дидае ки дӯст , дӯсти худро бимиранд ? » хитоб расед ки « ҳилли раъйати мҳбои икраҳи лқоءи ҳабиба ? » яъне : « оё дидае ту ки ҳеҷ дӯст , кароҳат дошта бошад мулоқоти дӯстро » إброҳим фармуд : эй малики аламути ҳоли марои қабз рӯҳ кун » манқӯласт ки « парвардгор , ба ҳазрати Мӯсои алайҳи ассалом ваҳй фиристод ки эй писари умрон : дурӯғ мегуяд касе ки гумон кардааст маро дӯст дорад ва бо вуҷӯди ин , чун зулмати шаб ӯро фурӯ гирад бихобад оё дӯст , хилвати дӯсти худро толиб нест ? эй писари умрони ман аз аҳволи дӯстони худ матлаъам , чун шаб бар истодан ворид шавад дида ва дилҳои эшон ба сӯии ман нигарон ,у уқоби маро дар пеши худ ммсл намӯда бо ман аз роҳи мушоҳидау ҳузур , такаллум мекунанд эй писари умрон : ба ман фирист аз дили худ хушўъ , ва аз бадани худ зиллату хузўъ , ва аз чашми худ أшк дар зулматҳои шаб , ки маро ба худ наздик хоҳӣ ёфт » ҳазрати исои алайҳи ассалом ба се нафари гузашт ки рангҳои эшон мутағаййир ва баданҳои эшон коҳидаҳ буд , гуфт : « чаҳ чизи шуморо ба ин ҳол андохта ? гуфтанд хавф аз оташи ҷаҳаннами исои алайҳ ассалом гуфт ки бар худо лозимаст ки ҳар хоиФиро эмин гирданд ба се нафари дигари гузашт ки заъфу тағайюри эшон бештар буд , гуфт : чаҳ чизи шуморо чунин карда ? арз карданд : шавқ биҳишт фармуд : худоро лозимаст шуморо ба ончӣ ки шавқ доред бирасонад пас гузар ӯ ба се нафар дигар афтод ки заъфу ҳзол бар эшон ғолиб шудау нур аз рӯй эшон медурахшид , пурсед ки чаҳ чизи шуморо ба ин ҳол карда ? гуфтанд : дӯстии худо ҳазрат фармуд : « антми алмқрбўн » яъне шмоииди муқаррабони даргоҳи аҳадят » пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « Шуайб аз дӯстии худо он қадр гирист ки ду чашм ӯ кӯр шуд худои ду чашм ӯро ба ӯ ато фармуд боз гирист то кӯр шуд худои дида ӯро бино фармуд ва ҳамчунин то се мартаба , дар мартабаи чаҳоруми ваҳй илоҳӣ расед ки ё Шуайб то кӣ майгаре ва то чанд чунин хоҳӣ буд ? агар гиряи ту аз хавф ҷаҳаннамаст ман туро аз он эмин гардонидам ва агар аз шавқ биҳиштаст онро ба ту ато намудем ? арз кард ки илоҳӣу Сайидии ту огоҳӣ ки гиряи ман аз тарс ҷаҳаннамаст ва на аз шавқи биҳишт ,у лекини дили ман ба муҳаббати ту баста шудааст ва бе мулоқоти ту сабр наметавонам карду гиряи дӯстӣ ва муҳаббатаст ки чашми маро нобӣно кард пас ваҳй ба ӯ расед ки ҳол ки гиряи ту , аз ин роҳаст , ба зӯдӣ кулем худ Мӯсои бен умронро ба хидматкорӣ ту бифиристам ,у чӯби шабоне ба даст ӯ даҳум то шабоне ту кунад » аъробӣ ба хизмати фахр коинот омад ва арз кард ки « ё расӯли аллоҳ : маттии алсоъаҳ ? яъне қиёмат чаҳ вақт мешавад ? ҳазрат фармуд : чаҳ муҳайё кардае аз барои қиёмат ? арз кард ки намозу рӯза бисёре нёндўхтаҳаму лекини худоу расӯл ӯро дӯст дорам ҳазрат фармуд : « алмрءи маъаи ман аҳб » яъне ҳар касе бо дӯсти худ маҳшур хоҳад шуд » ва дар ахбори Довӯди алайҳи ассаломи ворид шудааст ки « худои таъолӣ хитоб кард ба Довӯд ки эй Довӯд : бигӯ ба дӯстони ман ки агар мардум аз шумо канора кунанд чаҳ бок , чун парда аз миёни ман ва шумо бардошта шуд то инки ба чашми дили маро мушоҳида намудед чаҳ зарарӣ май расонад ба шумо ончӣ аз дунёии шуморо гирифтам баъд аз онкии дайни худро ба шумо додам ва чаҳ бок аз душмании халқ бо шумо , чун хўшнўдӣ маро металабед эй Довӯд бигӯ ки ман дӯст медорам ҳаркии маро дӯст дорад ва أнс дорам ба касе ки бо ман أнс дорад ва ҳамнишин касе ҳастам ки ӯ ҳамнишин манаст ва ҳар ки маро аз дигарон баргузеди ман низ ӯро баргузинам ва ҳар ки итоат маро кард ман низ итоат ӯ мекунам ҳеҷ бандае маро дӯст намедорад магари онкӣ ӯро аз барои худ қабул мекунам эй Довӯд : ҳар ки маро талаб кунад маро намеёбад ба аҳл замин бигӯ ки тарк кунанд дӯстии ғайри маро ва башитобанд ба сӯии ман , ҳар ки маро дӯст дошта бошад тинат ӯ халқ шудааст аз тинати إброҳими халили ман ва Мӯсо кулем ман »у ҳазрати Амиралмӯъминин дар дуоӣ Кумайл мефармоед : « Фҳбнӣ ё илоҳӣу Сайидӣу мавлои сабрати алии ъзобки ФкиФи асбри алии Фроқк ? » яъне эй оқоу мавлои ман : гирифтам ки тавонам сабр кард бар азоби ту , пас чигуна сабр кунам бар фироқи ту ? » ва аз он сарвар Марвӣаст ки « худои таъолиро шаробӣаст ки ба дӯстон худ меошоманд , ки чун ошомиданад маст мегирданд ва чун маст шуданд ба тараб ва нишот меоянд ва чун ба тараб ва нишот омаданд покиза мешаванд ва чун покиза шуданд гудохта мегирданд ва чун гудохта шуданд аз ҳрғлу ғашӣ холис мешаванд ва чун холис шуданд дар мақоми талаби маҳбӯб барме оянд ва чун ӯро талабиданад май бенанд ва чун ёфтанд ба ӯ мерасанд ва чун расиданд ба ӯ муттасил мешаванд ва чун вуҷӯди худашонро дар назд вуҷӯди маҳбӯби музмаҳили диданд , болмраҳ аз худ ғофил мешаванду биҷуз аз маҳбӯб , чизе наме бенанд »у ҳазрати Сайиди алшҳдоءи алайҳи ассалом дар дуоӣ арафа мефармоед : « худовандо туе ки хонаи дили дӯстонатро азғир худ пардохтӣ ва онро аз ағёри бегонаи холии сохтӣ то биҷузи дӯстии ту дар онҷо набошаду рӯ ба ғайр ту наёваранду биҷузи туро нашносанд » .

«و در ادعیه بسیار، آن حضرت از بارگاه رب العزه مسئلت زیادتی محبت و طلب دوستی خدا را نموده» و مشهور است که «چون عزرائیل علیه السلام به نزد حضرت خلیل الرحمن علیه السلام از برای قبض روح او آمد، جناب خلت مأب فرمود: «هل رأیت خلیلا یمیت خلیله» یعنی «آیا هرگز دیده ای که دوست، دوست خود را بمیراند؟» خطاب رسید که «هل رأیت محبا یکره لقاء حبیبه؟» یعنی: «آیا دیده ای تو که هیچ دوست، کراهت داشته باشد ملاقات دوست را» إبراهیم فرمود: ای ملک الموت حال مرا قبض روح کن» منقول است که «پروردگار، به حضرت موسی علیه السلام وحی فرستاد که ای پسر عمران: دروغ می گوید کسی که گمان کرده است مرا دوست دارد و با وجود این، چون ظلمت شب او را فرو گیرد بخوابد آیا دوست، خلوت دوست خود را طالب نیست؟ ای پسر عمران من از احوال دوستان خود مطلعم، چون شب بر ایستادن وارد شود دیده و دلهای ایشان به سوی من نگران، و عقاب مرا در پیش خود ممثل نموده با من از راه مشاهده و حضور، تکلم می کنند ای پسر عمران: به من فرست از دل خود خشوع، و از بدن خود ذلت و خضوع، و از چشم خود أشک در ظلمتهای شب، که مرا به خود نزدیک خواهی یافت» حضرت عیسی علیه السلام به سه نفر گذشت که رنگهای ایشان متغیر و بدنهای ایشان کاهیده بود، گفت: «چه چیز شما را به این حال انداخته؟ گفتند خوف از آتش جهنم عیسی علیه السلام گفت که بر خدا لازم است که هر خایفی را ایمن گرداند به سه نفر دیگر گذشت که ضعف و تغیر ایشان بیشتر بود، گفت: چه چیز شما را چنین کرده؟ عرض کردند: شوق بهشت فرمود: خدا را لازم است شما را به آنچه که شوق دارید برساند پس گذر او به سه نفر دیگر افتاد که ضعف و هزال بر ایشان غالب شده و نور از روی ایشان می درخشید، پرسید که چه چیز شما را به این حال کرده؟ گفتند: دوستی خدا حضرت فرمود: «انتم المقربون» یعنی شمایید مقربان درگاه احدیت» پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «شعیب از دوستی خدا آنقدر گریست که دو چشم او کور شد خدا دو چشم او را به او عطا فرمود باز گریست تا کور شد خدا دیده او را بینا فرمود و همچنین تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم وحی الهی رسید که یا شعیب تا کی می گریی و تا چند چنین خواهی بود؟ اگر گریه تو از خوف جهنم است من تو را از آن ایمن گردانیدم و اگر از شوق بهشت است آن را به تو عطا نمودم؟ عرض کرد که الهی و سیدی تو آگاهی که گریه من از ترس جهنم است و نه از شوق بهشت، و لیکن دل من به محبت تو بسته شده است و بی ملاقات تو صبر نمی توانم کرد و گریه دوستی و محبت است که چشم مرا نابینا کرد پس وحی به او رسید که حال که گریه تو، از این راه است، به زودی کلیم خود موسی بن عمران را به خدمتکاری تو بفرستم، و چوب شبانی به دست او دهم تا شبانی تو کند» اعرابی به خدمت فخر کائنات آمد و عرض کرد که «یا رسول الله: متی الساعه؟ یعنی قیامت چه وقت می شود؟ حضرت فرمود: چه مهیا کرده ای از برای قیامت؟ عرض کرد که نماز و روزه بسیاری نیاندوخته ام و لیکن خدا و رسول او را دوست دارم حضرت فرمود: «المرء مع من احب» یعنی هر کسی با دوست خود محشور خواهد شد» و در اخبار داود علیه السلام وارد شده است که «خدای تعالی خطاب کرد به داود که ای داود: بگو به دوستان من که اگر مردم از شما کناره کنند چه باک، چون پرده از میان من و شما برداشته شد تا اینکه به چشم دل مرا مشاهده نمودید چه ضرری می رساند به شما آنچه از دنیای شما را گرفتم بعد از آنکه دین خود را به شما دادم و چه باک از دشمنی خلق با شما، چون خوشنودی مرا می طلبید ای داود بگو که من دوست می دارم هرکه مرا دوست دارد و أنس دارم به کسی که با من أنس دارد و همنشین کسی هستم که او همنشین من است و هر که مرا از دیگران برگزید من نیز او را برگزینم و هر که اطاعت مرا کرد من نیز اطاعت او می کنم هیچ بنده ای مرا دوست نمی دارد مگر آنکه او را از برای خود قبول می کنم ای داود: هر که مرا طلب کند مرا نمی یابد به اهل زمین بگو که ترک کنند دوستی غیر مرا و بشتابند به سوی من، هر که مرا دوست داشته باشد طینت او خلق شده است از طینت إبراهیم خلیل من و موسی کلیم من» و حضرت امیرالمومنین در دعای کمیل می فرماید: «فهبنی یا الهی و سیدی و مولای صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک؟» یعنی ای آقا و مولای من: گرفتم که توانم صبر کرد بر عذاب تو، پس چگونه صبر کنم بر فراق تو؟» و از آن سرور مروی است که «خدای تعالی را شرابی است که به دوستان خود می آشاماند، که چون آشامیدند مست می گردند و چون مست شدند به طرب و نشاط می آیند و چون به طرب و نشاط آمدند پاکیزه می شوند و چون پاکیزه شدند گداخته می گردند و چون گداخته شدند از هرغل و غشی خالص می شوند و چون خالص شدند در مقام طلب محبوب برمی آیند و چون او را طلبیدند می بینند و چون یافتند به او می رسند و چون رسیدند به او متصل می شوند و چون وجود خودشان را در نزد وجود محبوب مضمحل دیدند، بالمره از خود غافل می شوند و بجز از محبوب، چیزی نمی بینند» و حضرت سید الشهداء علیه السلام در دعای عرفه می فرماید: «خداوندا تویی که خانه دل دوستانت را ازغیر خود پرداختی و آن را از اغیار بیگانه خالی ساختی تا بجز دوستی تو در آنجا نباشد و رو به غیر تو نیاورند و بجز تو را نشناسند».

Ва ҳазрати Сайиди алсоҷдин дар муноҷот анҷилиаҳ мефармоед ки « ба иззати ту қисм ки чунон туро дӯст медорам ки ширинии муҳаббати ту дар дили ман ҷои гирифтау нафаси ман ба муждаҳои он أнс ёфта » ва дар муноҷоти ҳаштум аз муноҷоти хумсаи ъушр арз мекунад : «у алҳқнои бъбодки аллазӣнаи ҳам болбдори إлики исоръўну Бобаки алии алдўоми итрқўну аёки фии аллилу алнҳори иъбдўн ва ҳам ман ҳибтки мшФқўн » яъне « эй худо : моро бирасон ба он бандагонӣ ки дар пешӣ гирифтани басӯии ту штобоннду алии алдўом дар раҳмати туро мекубанду шабу рӯзи парастиши туро май намоянд ва аз ҳайбату стўт ту тарсонанд » « аллазӣнаи сафяти ?лаами алмшорбу блғтҳми алрғоӣбу малаъати ?лаами змоӣри ҳам ман ҳбку рўитҳми ман софии шарик » « ончунон бандагонӣ ки машрабҳои эшонро софӣ фармӯдааст , эшонро ба атоҳои бисёр сарафроз карда ва дилҳои эшонро аз нури муҳаббати худ мамлуи сохта ва аз шароби софи муҳаббати худ эшонро сероби гардонида » « Фбки إлии лазизи мноҷотки вслўоу мнки ақсои мқосдҳми ҳслўо » « пас ба лутфу марҳамати ту лиззати рози гуфтан бо туро дарёфтанд ва аз анояти ту ба болотарин мақсадҳои худ расиданд » « Фқди анқтъти إлики ҳимматӣу ансрФти нҳўки рағбатӣ » « эй худои ниҳояти мақсӯди ман туеу ғояти рағбати ман ба сӯй туаст » « ?фонати лои ғайрики Муродӣу лаки лои лсўоки сҳрӣу сҳодӣ » « туе муроду мақсади ману бас ва аз барои туаст бедорӣу хоби ман » «у лқоўки қурраи Айнӣу вслки манӣ нафасӣу алики шавқӣу фии мҳбтку ?лаӣу إлии ҳўоки сбобтӣу рзоки бғитӣу рўитки ҳоҷатӣу ҷўорки талабӣу қрбки ғояи сўлӣу фии мноҷотки рӯҳӣу роҳатӣу ъндки дўоءи иллатӣу шФоءи ғлтӣу баради лўътӣу кашфи крбтӣ » « эй худои дидори ту равшании дидаи ману висоли ту орзӯии дили ғмдидаҳи ману басӯии ту иштиёқи ҷони ману дӯстии ту мояи саргаштагӣу ҳайронии ман аз оташи муҳаббати ту сарзаниши ҷигари ману хўшнўдӣу ризои ту матлабу мақсади ман » .

و حضرت سید الساجدین در مناجات انجیلیه می فرماید که «به عزت تو قسم که چنان ترا دوست می دارم که شیرینی محبت تو در دل من جای گرفته و نفس من به مژده های آن أنس یافته» و در مناجات هشتم از مناجات خمسه عشر عرض می کند: «و الحقنا بعبادک الذین هم بالبدار إلیک یسارعون و بابک علی الدوام یطرقون و ایاک فی اللیل و النهار یعبدون و هم من هیبتک مشفقون» یعنی «ای خدا: ما را برسان به آن بندگانی که در پیشی گرفتن بسوی تو شتابانند و علی الدوام در رحمت تو را می کوبند و شب و روز پرستش ترا می نمایند و از هیبت و سطوت تو ترسانند» «الذین صفیت لهم المشارب و بلغتهم الرغائب و ملأت لهم ضمائر هم من حبک و رویتهم من صافی شریک» «آنچنان بندگانی که مشربهای ایشان را صافی فرموده است، ایشان را به عطاهای بسیار سرافراز کرده و دلهای ایشان را از نور محبت خود مملو ساخته و از شراب صاف محبت خود ایشان را سیراب گردانیده» «فبک إلی لذیذ مناجاتک وصلوا و منک اقصی مقاصدهم حصلوا» «پس به لطف و مرحمت تو لذت راز گفتن با تو را دریافتند و از عنایت تو به بالاترین مقصدهای خود رسیدند» « فقد انقطعت إلیک همتی و انصرفت نحوک رغبتی» «ای خدا نهایت مقصود من تویی و غایت رغبت من به سوی توست» «فانت لا غیرک مرادی و لک لا لسواک سهری و سهادی» «تویی مراد و مقصد من و بس و از برای توست بیداری و خواب من» «و لقاوک قره عینی و وصلک منی نفسی و الیک شوقی و فی محبتک و لهی و إلی هواک صبابتی و رضاک بغیتی و رویتک حاجتی و جوارک طلبی و قربک غایه سولی و فی مناجاتک روحی و راحتی و عندک دواء علتی و شفاء غلتی و برد لوعتی و کشف کربتی» «ای خدا دیدار تو روشنی دیده من و وصال تو آرزوی دل غمدیده من و بسوی تو اشتیاق جان من و دوستی تو مایه سرگشتگی و حیرانی من از آتش محبت تو سرزنش جگر من و خوشنودی و رضای تو مطلب و مقصد من».

« эй худои роҳатии биҷузи ризоӣ ту надораму манзилӣ ба ғайр аз кӯии ту наме талабаму суолии сўои қурби остон ту намекунам рӯҳу роҳати ман дар муноҷоти туу давои дарди ман дар даст туаст туе серобии ҷигари ташнаи ман ва туе хунакии сӯзиши дили тафтидаи ман туе ороми ҷони ғамнокаму шифои дарди дили дарднокам » .

«ای خدا راحتی بجز رضای تو ندارم و منزلی به غیر از کوی تو نمی طلبم و سئوالی سوای قرب آستان تو نمی کنم روح و راحت من در مناجات تو و دوای درد من در دست توست تویی سیرابی جگر تشنه من و تویی خنکی سوزش دل تفتیده من تویی آرام جان غمناکم و شفای درد دل دردناکم».

«у лои тқтънии ънку лои тбъднии мнк ё Наимӣу ҷаннатӣ ва ё дунёӣу охиратӣ » яъне « эй худои умеди маро аз худ мунқатиъ накуну маро аз даргоҳи худ марон эй Наими ман , биҳишти ман , дунёии ману охирати ман » .

«و لا تقطعنی عنک و لا تبعدنی منک یا نعیمی و جنتی و یا دنیای و آخرتی» یعنی «ای خدا امید مرا از خود منقطع نکن و مرا از درگاه خود مران ای نعیم من، بهشت من، دنیای من و آخرت من».

Ва дар муноҷоти нуҳум арз мекунад : « илоҳии ман зои алзии зоқи ҳлоўаҳи мҳбтки фароами мнки бдло ва ман зои алзии инси бқрбки Фобтғии ънки ҳўло » яъне « эй худоӣ ман кист ки ширинии муҳаббати туро чашида пас ғайри туро дӯст гирифт ва кист ки ба қурби ту أнс гирифт ки рӯй ба дайгарӣ оварад » .

و در مناجات نهم عرض می کند: «الهی من ذا الذی ذاق حلاوه محبتک فرام منک بدلا و من ذا الذی انس بقربک فابتغی عنک حولا» یعنی «ای خدای من کیست که شیرینی محبت تو را چشیده پس غیر تو را دوست گرفت و کیست که به قرب تو أنس گرفت که روی به دیگری آورد».

Баъд аз он арз мекунад ончии мазмуни он инаст ки « эй худо бигардон маро аз касоне ки ба ҷиҳати қурби худ баргузӣда , ва аз барои маваддати худ холиси сохта , ва ба мулоқоти худ ӯро муштоқ карда , ва ба қазои худ ӯро хушнӯду розии гардонида , ва ба дидори худ бар ӯ миннати гузорда ,у ризои худро ба ӯ атои фармӯда , ва аз даврӣу афтодан аз назари худ ӯро паноҳ додаеу дил ӯро волаи иродаи худ сохтае ва аз ҷиҳати худ ӯро ихтиёр кардае ва ба ҷиҳати муҳаббати худ дил ӯро фориғ намӯдае бори парвардгорро бигардон маро аз он касоне ки шеваи эшон нишоту майл ба роҳ туасту одаташони нолау оҳ дар даргоҳи ту рӯйҳои эшон дар саҷда бар хоки мазаллату хорӣ ,у ашки чшмҳоишон аз хавф бар рухсорашон ҷорӣаст длҳоишон ба қайди муҳаббати ту баста ,у хотирҳошони азҳибти ту шикаста .

بعد از آن عرض می کند آنچه مضمون آن این است که «ای خدا بگردان مرا از کسانی که به جهت قرب خود برگزیده، و از برای مودت خود خالص ساخته، و به ملاقات خود او را مشتاق کرده، و به قضای خود او را خشنود و راضی گردانیده، و به دیدار خود بر او منت گذارده، و رضای خود را به او عطا فرموده، و از دوری و افتادن از نظر خود او را پناه داده ای و دل او را واله اراده خود ساخته ای و از جهت خود او را اختیار کرده ای و به جهت محبت خود دل او را فارغ نموده ای بار پروردگار را بگردان مرا از آن کسانی که شیوه ایشان نشاط و میل به راه تو است و عادتشان ناله و آه در درگاه تو رویهای ایشان در سجده بر خاک مذلت و خواری، و اشک چشمهایشان از خوف بر رخسارشان جاری است دلهایشان به قید محبت تو بسته، و خاطرهاشان ازهیبت تو شکسته.

эй худо : эй касе ки анвори зоти покаши равшании бахши дидаи муҳибони боргоҳ ,у партави хуршеди ҷамолаши муштоқи дилҳои бандагон огоҳаст .

ای خدا: ای کسی که انوار ذات پاکش روشنی بخش دیده محبان بارگاه، و پرتو خورشید جمالش مشتاق دلهای بندگان آگاه است.

эй ғояти мақсади дили муштоқон ва ин ниҳояти орзӯу омоли дӯстон аз ту дӯстиро май талабаму дӯстии дӯстони туроу дӯстӣ ҳар амалиро ки маро ба ту наздиктар созад » .

ای غایت مقصد دل مشتاقان و این نهایت آرزو و آمال دوستان از تو دوستی را می طلبم و دوستی دوستان تو را و دوستی هر عملی را که مرا به تو نزدیکتر سازد».

Ва дар муноҷоти ёздаҳум арз мекунад ки : « эй худои сӯзиши дили маро хунак намесозад магари зулоли висоли туу шуълаи конӯни синаи марои фурӯ наме нишонди магари лақои ту оташи иштиёқи маро хомӯш намекунад магари дидори ту изтироби ман сукӯн намеёбад магар дар кӯии ту ваандӯда маро зоил намекунад магари насими гулшани туу бемории маро шифо намебахшад магари давои марҳамати туу ғами маро тасаллӣ намедиҳад биҷузи қурби остонаи туу ҷароҳати синаи маро беҳбуд нест магар ба марҳами лутфи туу занги ойинаи дил маро намезадойад магари сайқали афви ту » .

و در مناجات یازدهم عرض می کند که: «ای خدا سوزش دل مرا خنک نمی سازد مگر زلال وصال تو و شعله کانون سینه مرا فرو نمی نشاند مگر لقای تو آتش اشتیاق مرا خاموش نمی کند مگر دیدار تو اضطراب من سکون نمی یابد مگر در کوی تو و اندوده مرا زایل نمی کند مگر نسیم گلشن تو و بیماری مرا شفا نمی بخشد مگر دوای مرحمت تو و غم مرا تسلی نمی دهد بجز قرب آستانه تو و جراحت سینه مرا بهبود نیست مگر به مرهم لطف تو و زنگ آئینه دل مرا نمی زداید مگر صیقل عفو تو».

Ва дар муноҷоти давоздаҳум арз мекунад ки « бори ?илҳо маро аз ҷумлаи касонеи гардон ки дар ҷӯйбори синаи эшон дарахти иштиёқи ту муҳкам гаштау шуълаи муҳаббати ту атрофи дилҳои эшонро фурӯи гирифта ва аз сарчашмаи сидқу сафои қатраҳои вафо менӯшанд .

و در مناجات دوازدهم عرض می کند که «بار الها مرا از جمله کسانی گردان که در جویبار سینه ایشان درخت اشتیاق تو محکم گشته و شعله محبت تو اطراف دلهای ایشان را فرو گرفته و از سرچشمه صدق و صفا قطره های وفا می نوشند.

эй худои ман чаҳ ширинаст бар дилҳо , ёди ту ва чаҳ некӯаст таъми муҳаббати ту ва чаҳ соф ва гуворост зулоли қурби висоли ту чаҳ ҳамвор ва равшанаст роҳҳои пинҳонӣ ба сӯии ту » .

ای خدای من چه شیرین است بر دلها، یاد تو و چه نیکوست طعم محبت تو و چه صاف و گواراست زلال قرب وصال تو چه هموار و روشن است راههای پنهانی به سوی تو» .

Аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « дӯстии худо чун ба хлўтхонаҳи дили бандаи партав афкан шуд ӯро аз ҳар фикрӣу зикрӣ холӣ месозад ва аз ҳар ёд , биҷуз аз ёди худо май пардозад на ба чизе машғӯл мегардад ва на биҷузи ёди худо ёдӣ дорад » .

از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «دوستی خدا چون به خلوتخانه دل بنده پرتو افکن شد او را از هر فکری و ذکری خالی می سازد و از هر یاد، بجز از یاد خدا می پردازد نه به چیزی مشغول می گردد و نه بجز یاد خدا یادی دارد».

Ва чун дӯсти худои даст ба муноҷот бардорад , малоикаи малакӯт ба ӯ мубоҳот мекунанд ва ба дидан ӯ ифтихор май намоянди билоди худо ба ӯ маъмуру хуррам ,у бандагони худо ба каромат ӯ назд худои макрманд агар худоро ба ӯ қисм диҳанд ва суол кунанд ато мекунад ва ба восита ӯ аз эшон дафъи бало май намояд агар мардумони қадару мартаба ӯро назд худо бидонанд ба хоки қадам ӯ назд худои тақарруб май ҷӯянд .

و چون دوست خدا دست به مناجات بردارد، ملائکه ملکوت به او مباهات می کنند و به دیدن او افتخار می نمایند بلاد خدا به او معمور و خرم، و بندگان خدا به کرامت او نزد خدا مکرمند اگر خدا را به او قسم دهند و سوال کنند عطا می کند و به واسطه او از ایشان دفع بلا می نماید اگر مردمان قدر و مرتبه او را نزد خدا بدانند به خاک قدم او نزد خدا تقرب می جویند.

Ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуд : « дӯстии худо оташӣаст ки ба ҳеҷ чиз намегузарад магари инки ӯро месӯзанд , яъне инки ҳамаи ҳавоҳо ва шуғлҳоро аз дил май бараду нур худовандӣаст ки ба ҳеҷ барнаме хӯрд магари инки нӯронӣ ва дурахшон мекунад осмонӣаст худоӣ ки ҳеҷ чиз аз зер ӯ сар барнаме кашад магари инки ӯро мепӯшоанд ва насимӣаст илоҳӣ ки ба ҳеҷ чиз наме вазади магари инки онро аз ҷой худ мекунад обӣаст аз сарчашмаи мкрмти парвардгор , ки ҳар чизе ба он зиндаасту замин худоӣаст ки ҳар чизе аз малику малакӯт аз он май равед » .

حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمود: «دوستی خدا آتشی است که به هیچ چیز نمی گذرد مگر اینکه او را می سوزاند، یعنی اینکه همه هواها و شغلها را از دل می برد و نور خداوندی است که به هیچ برنمی خورد مگر اینکه نورانی و درخشان می کند آسمانی است خدایی که هیچ چیز از زیر او سر برنمی کشد مگر اینکه او را می پوشاند و نسیمی است الهی که به هیچ چیز نمی وزد مگر اینکه آن را از جای خود می کند آبی است از سرچشمه مکرمت پروردگار، که هر چیزی به آن زنده است و زمین خدایی است که هر چیزی از ملک و ملکوت از آن می روید».

Ва махфӣ намонад ки ончӣ дар хусӯси муҳаббати худо аз ахбору адъияи расидаи зиёда аз онаст ки дар ҳиз таҳрир барояду ҳикоёти ушшоқ ва муҳибин на ба ҳаддӣаст ки инкору таъвилро шояд .

و مخفی نماند که آنچه در خصوص محبت خدا از اخبار و ادعیه رسیده زیاده از آن است که در حیز تحریر برآید و حکایات عشاق و محبین نه به حدی است که انکار و تأویل را شاید.

Марвӣаст ки « ҳазрати Довӯди алайҳи ассалом аз парвардгор суол намӯд ки баъзе аз аҳли муҳаббати худро ба ӯ намояд хитоб расед ки бирав ба кӯҳи Лубнон ки дар онҷои чаҳордаҳи нафар аз дӯстон мо ҳастанд , баъзе ҷавон ва баъзе дар сини куҳулат ва бархе перон , чун ба назд эшон рисии саломи маро ба эшон расон ва бигӯ : парвардгор шумо мегуяд ки чаро аз ман ҳоҷатӣ намехоҳед ? ба дурустӣ ки шумо дӯстони ману баргузидагону авлиёӣ ман ҳастед , ба шодии шумо шод мешавам ва ба дӯстии шумо мсорът мекунам Довӯд чун ба назд эшон расед , дид дар лаби чашма Эй нишастаанд ва дар азимат худо мутафаккиранд чун Довӯди алайҳи ассаломро диданд аз ҷои ҷустанд ки мутафарриқ башаванд Довӯд гуфт : ман фиристода худоем , омадаам ки пайғом ӯро ба шумо бирасонам пас рӯ ба ӯ овараданд ва гӯшҳои худро фаро доштанд ва чашмҳои худро бар замин дӯхтанд , Довӯди алайҳ ассалом гуфт : худои шуморо салом май расонад ва мегуяд : чаро аз ман ҳоҷатӣ намехоҳед ? ва чаро маро намехонед то садои шуморо бишинавам ки дӯстон ва баргузидагон манед ? ба шодии шумо шодам ва ба муҳаббати шумо штобонм ва ҳар соъат ба шумо назар мекунам чунонкии модари меҳрбон ба фарзанди худ назар мекунад ? чун эшон ин суханонро аз Довӯд шуниданд ашкҳои эшон бар рухсорашон ҷорӣ шуд ва ҳар як забон ба тасбеҳу тамҷид парвардгор гушӯданд ва бо парвардгор ба калимотӣ чанд муноҷот мекарданд ки осори эҳтироқи дилҳои эшон , аз шавқу муҳаббат ӯ зоҳир мешуд » .

مروی است که «حضرت داود علیه السلام از پروردگار سئوال نمود که بعضی از اهل محبت خود را به او نماید خطاب رسید که برو به کوه لبنان که در آنجا چهارده نفر از دوستان ما هستند، بعضی جوان و بعضی در سن کهولت و برخی پیران، چون به نزد ایشان رسی سلام مرا به ایشان رسان و بگو: پروردگار شما می گوید که چرا از من حاجتی نمی خواهید؟ به درستی که شما دوستان من و برگزیدگان و اولیای من هستید، به شادی شما شاد می شوم و به دوستی شما مسارعت می کنم داود چون به نزد ایشان رسید، دید در لب چشمه ای نشسته اند و در عظمت خدا متفکرند چون داود علیه السلام را دیدند از جای جستند که متفرق بشوند داود گفت: من فرستاده خدایم، آمده ام که پیغام او را به شما برسانم پس رو به او آوردند و گوشهای خود را فرا داشتند و چشمهای خود را بر زمین دوختند، داود علیه السلام گفت: خدا شما را سلام می رساند و می گوید: چرا از من حاجتی نمی خواهید؟ و چرا مرا نمی خوانید تا صدای شما را بشنوم که دوستان و برگزیدگان منید؟ به شادی شما شادم و به محبت شما شتابانم و هر ساعت به شما نظر می کنم چنانکه مادر مهربان به فرزند خود نظر می کند؟ چون ایشان این سخنان را از داود شنیدند اشکهای ایشان بر رخسارشان جاری شد و هر یک زبان به تسبیح و تمجید پروردگار گشودند و با پروردگار به کلماتی چند مناجات می کردند که آثار احتراق دلهای ایشان، از شوق و محبت او ظاهر می شد».