Ва аҳл зикр гуфтаанд ки аз барои зикри чаҳор мартабааст , ки ҳамаи онҳо нофеъи локин дар миқдор нафъ мухталифанд :

و اهل ذکر گفته اند که از برای ذکر چهار مرتبه است، که همه آنها نافع لکن در مقدار نفع مختلفند:

Аввал : зикри забонӣ фақат дувум : зикри забонӣу қалбӣ бо ҳам , ки зикр дар дил мустақар набошад балки қарори он мавқуф ба илтифот зокир бошад ва чун дилро ба худ вогузорад аз зикри худои ғофил , ва ба хавотиру всоўс моил гардад сеюм : зикри қалбӣ ки дар қалби мутамаккин ва бар он муставле бошад ба наҳвӣ ки сарфи дил ба ғайри зикр , муҳтоҷ ба илтифот зокир бошад , ва ҳар вақт ки дилро ба худ гузорад дар зикр худо бошад чаҳорум : зикри қалбӣ , ки худо дар дил бошаду бас ,у дили болмраҳ аз худ ғофил балки аз инки дар зикр ҳам ҳаст зоҳл бошаду бтмомаҳи мустағриқи мазкӯру маҳв ӯ бошаду аҳли ин мартабаи илтифот ба зикрро ҳиҷоб аз вусӯл ба матлӯб ва мақсӯд медонанд ва ин мартабаи матлӯбу мақсӯди ҳақиқӣ ,у боқии маротиби болърз матлӯбанд .

اول: ذکر زبانی فقط دوم: ذکر زبانی و قلبی با هم، که ذکر در دل مستقر نباشد بلکه قرار آن موقوف به التفات ذاکر باشد و چون دل را به خود واگذارد از ذکر خدا غافل، و به خواطر و وساوس مایل گردد سوم: ذکر قلبی که در قلب متمکن و بر آن مستولی باشد به نحوی که صرف دل به غیر ذکر، محتاج به التفات ذاکر باشد، و هر وقت که دل را به خود گذارد در ذکر خدا باشد چهارم: ذکر قلبی، که خدا در دل باشد و بس، و دل بالمره از خود غافل بلکه از اینکه در ذکر هم هست ذاهل باشد و بتمامه مستغرق مذکور و محو او باشد و اهل این مرتبه التفات به ذکر را حجاب از وصول به مطلوب و مقصود می دانند و این مرتبه مطلوب و مقصود حقیقی، و باقی مراتب بالعرض مطلوب اند.