Ончӣ мазкӯр шуд аз шарафи мартабаи ризои мунофотӣ ба дуо надорад , зеро аз ҷониби шариъат ба дуо маъмурему худованди олам аз мо дуо хостааст ва онро мифтоҳи съодоту калиди ҳоҷоти сохтау борони лутфу эҳсон аз он мутавотир ,у хайроту баракот ба воситаи он мткосри нафаси инсонӣ аз он равшану мунаввар ,у ойинаи дил аз занги кдўрот , мутаҳҳару гуфтани инки дуо мунофӣ ризост , аз ҷаҳли рабти мусаббибот ба асбоб ,у ғифлат аз тарбияти баъзе мавҷӯдоти нисбат ба баъзе дигараст ва агар ошомидан об ба ҷиҳати рафъи тишнагӣ , ва хӯрдани ғизо ба ҷиҳати сади гуруснагӣ бо мартабаи ризо мухолифат дошта бошад дуои ҳам бо ризо мухолифат хоҳад дошт ва » ҳамчунин амр ба маърӯф ва наҳй аз мункир ,у кароҳати маосӣу буғзи аҳли маъсият бо мақоми ризо мунофот надорад ва ба қадари мақдӯр бар толиби саодати даврӣ аз арбоби маъсияту фирор аз шаҳрӣ ки дар он маъсият шойиъаст лозим зеро ончӣ дар фазилати ризоу шарафи он ворид шудаи дахл ба умӯр тклиФиаҳ надорад чунончии собиқ бар ин мазкӯр шуд ҳакими алии алإтлоқ ба ҷиҳати масолеҳи хФиаҳ ки ақли мо аз он қосираст дар ин умӯри моро фии алҷмлаҳ ихтиёрӣ додау зимоми онро ба ваҷҳе дар қабзаи ихтиёри мо ниҳодаасту ризо дар умӯрӣаст ки аз диёри илоҳии ворид , ва ба амри подшоҳии баробари бандагон нозил мегардад .

آنچه مذکور شد از شرف مرتبه رضا منافاتی به دعا ندارد، زیرا از جانب شریعت به دعا مأموریم و خداوند عالم از ما دعا خواسته است و آن را مفتاح سعادات و کلید حاجات ساخته و باران لطف و احسان از آن متواتر، و خیرات و برکات به واسطه آن متکاثر نفس انسانی از آن روشن و منور، و آئینه دل از زنگ کدورات، مطهر و گفتن اینکه دعا منافی رضاست، از جهل ربط مسببات به اسباب، و غفلت از تربیت بعضی موجودات نسبت به بعضی دیگر است و اگر آشامیدن آب به جهت رفع تشنگی، و خوردن غذا به جهت سد گرسنگی با مرتبه رضا مخالفت داشته باشد دعا هم با رضا مخالفت خواهد داشت و» همچنین امر به معروف و نهی از منکر، و کراهت معاصی و بغض اهل معصیت با مقام رضا منافات ندارد و به قدر مقدور بر طالب سعادت دوری از ارباب معصیت و فرار از شهری که در آن معصیت شایع است لازم زیرا آنچه در فضیلت رضا و شرف آن وارد شده دخل به امور تکلیفیه ندارد چنانچه سابق بر این مذکور شد حکیم علی الإطلاق به جهت مصالح خفیه که عقل ما از آن قاصر است در این امور ما را فی الجمله اختیاری داده و زمام آن را به وجهی در قبضه اختیار ما نهاده است و رضا در اموری است که از دیار الهی وارد، و به امر پادشاهی برابر بندگان نازل می گردد.