Ва ин сифати хабиса аз ҷумлаи мӯҳликоти азимау мунофии имон , балки шуъба Эйаст аз ширк ба худованди рҳмни дунёу охирати банда аз он вайрон ва парешон мегардад ва аз ин ҷиҳати худованди манон дар мазаммати касоне ки чашм ба ғайр ӯ доранд мефармоед : «у ллаҳи хзоӣни алсмўоту аларзу локини алмноФқини лои иФқҳўн » яъне « хазонаҳои осмону замин , малик худоасту лекини мунофиқин барнаме хӯрду тамаъ аз ин ва он доранд » ва мефармоед « إни аллазӣнаи тдъўни ман дуни аллоҳи ибоди амсолкм » ба дурустӣ ки ончунон касонеро ки мехонед ғайр аз худо ҷамоатӣ ҳастанд монанди шумо оҷиз ва бедасту по » ва низ мефармоед « ани аллазӣнаи тъбдўни ман дуни аллоҳи лои имлкўни лаками рзқо Фобтғўо ъанд аллоҳи алрзқу аъбдўаҳ » ба дурустӣ ки « касонеро ки ғайр аз худо мехонед рӯзии шумо дар даст эшон нест пас рӯзиро аз назд худо баталабеду бандагӣ ӯро кунед » ва дар ахбори Довӯди алайҳи ассалом воридаст ки « эй Довӯди ҳеҷ бандае аз бандагони ман даст ба доман касе аз бандагони ман назд ки ман надонам ки аз дил ба ӯ умедвораст магари инки асбоби осмонҳоро аз пеш рӯй ӯ қатъ мекунаму заминӣ ки дар зери қадам ӯаст бар ӯ хашмнок май гардонам ва бок надорам ба ҳар водӣ ки ҳалок шавад » ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « ҳар ки талаб иззат кунад ба воситаи бандагон , худо ӯро залил месозад » ва манқӯласт ки « дар таврот навиштааст : малъунаст ҳар ки эътимод ӯ ба инсонӣ мисли худ бошад » пас сазовори муъмин онаст ки домани ҳиммат бар миён занаду нафаси худро аз сифати хабиса халос созад ва ба таҳсили зиди он , ки таваккуласт пардозад .

و این صفت خبیثه از جمله مهلکات عظیمه و منافی ایمان، بلکه شعبه ای است از شرک به خداوند رحمن دنیا و آخرت بنده از آن ویران و پریشان می گردد و از این جهت خداوند منان در مذمت کسانی که چشم به غیر او دارند می فرماید: «و لله خزائن السموات و الارض و لکن المنافقین لا یفقهون» یعنی «خزانه های آسمان و زمین، ملک خدا است و لیکن منافقین برنمی خورد و طمع از این و آن دارند» و می فرماید «إن الذین تدعون من دون الله عباد امثالکم» به درستی که آنچنان کسانی را که می خوانید غیر از خدا جماعتی هستند مانند شما عاجز و بی دست و پا» و نیز می فرماید «ان الذین تعبدون من دون الله لا یملکون لکم رزقا فابتغوا عند الله الرزق و اعبدوه» به درستی که «کسانی را که غیر از خدا می خوانید روزی شما در دست ایشان نیست پس روزی را از نزد خدا بطلبید و بندگی او را کنید» و در اخبار داود علیه السلام وارد است که «ای داود هیچ بنده ای از بندگان من دست به دامن کسی از بندگان من نزد که من ندانم که از دل به او امیدوار است مگر اینکه اسباب آسمان ها را از پیش روی او قطع می کنم و زمینی که در زیر قدم او است بر او خشمناک می گردانم و باک ندارم به هر وادی که هلاک شود» حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «هر که طلب عزت کند به واسطه بندگان، خدا او را ذلیل می سازد» و منقول است که «در تورات نوشته است: ملعون است هر که اعتماد او به انسانی مثل خود باشد» پس سزاوار مومن آن است که دامن همت بر میان زند و نفس خود را از صفت خبیثه خلاص سازد و به تحصیل ضد آن، که توکل است پردازد.