Донистӣ ки яке аз арқони шукр , сарф неъматаст дар масрафӣ ки дар он ризоӣ манъамаст пас бинобарин , аз барои бандаи шокир , лобудаст аз шинохтани чизҳое ки ризои илоҳӣ дар онҳоу маҳбӯб ӯ ҳастанд ва донистани умӯрӣ ки макрӯҳу хилофи ризоӣ ӯаст то мутамаккин аз адои шукру тарк куфрон бӯда бошад .

دانستی که یکی از ارکان شکر، صرف نعمت است در مصرفی که در آن رضای منعم است پس بنابراین، از برای بنده شاکر، لابد است از شناختن چیزهایی که رضای الهی در آنها و محبوب او هستند و دانستن اموری که مکروه و خلاف رضای او است تا متمکن از ادای شکر و ترک کفران بوده باشد.

Ва аз барои шинохтан инҳо ду роҳаст : яке ақлу дайгарии шаръу лекини ақл , агар чаҳ тавонад баъзе ҳикматҳоу масолеҳро аз баъзе мавҷӯдот дарак кунад ва ҳамон ҳикматҳо мақсӯд аз халқи онҳо ,у истеъмоли онҳо дар он ҳикматҳо маҳбӯб илоҳӣаст , аммо онро роҳ шинохтан ҳикматҳои ҳар чизеу ҷамеъ ҳикматҳо нест , зеро ҷамеъи аҷзоъи олам , аз осмону ситорагону ҳаракоту иттисолоти онҳоу аносири арбъ , аз оташу ҳавоу хоку об ва дарёҳо ва кӯҳҳоу боду борону маодину ҳайвоноту наботот ,у болҷмлаҳ ҳар зарра аз зарроти олам , холӣ нест аз ҳикматҳои бешумору масолеҳ бисёр ва баъзе аз ҳикматҳои қалилӣ аз онҳо зоҳир ва равшанаст ки ҳар каси андак ақлӣ дошта бошад май фаҳмад ва баъзе дигар хФӣаст ки ҳар каси дараки онро намекунад .

و از برای شناختن اینها دو راه است: یکی عقل و دیگری شرع و لیکن عقل، اگر چه تواند بعضی حکمتها و مصالح را از بعضی موجودات درک کند و همان حکمتها مقصود از خلق آنها، و استعمال آنها در آن حکمتها محبوب الهی است، اما آن را راه شناختن حکمتهای هر چیزی و جمیع حکمتها نیست، زیرا جمیع اجزاء عالم، از آسمان و ستارگان و حرکات و اتصالات آنها و عناصر اربع، از آتش و هوا و خاک و آب و دریاها و کوهها و باد و باران و معادن و حیوانات و نباتات، و بالجمله هر ذره از ذرات عالم، خالی نیست از حکمتهای بی شمار و مصالح بسیار و بعضی از حکمتهای قلیلی از آنها ظاهر و روشن است که هر کس اندک عقلی داشته باشد می فهمد و بعضی دیگر خفی است که هر کس درک آن را نمی کند.

Ва лекини арбоби илм ,у аҳли тафаккур дар халқи самовот ва арзин метавонанд онҳоро фаҳмид аксари онҳо умӯрӣаст ки ба ҷузи холиқи онҳо касе роҳ ба фаҳмидан онҳо надорад пас роҳӣ ки ба он тавон ҷамеъи маҳбӯботи илоҳӣу макрӯҳот ӯро ёфт ва ба воситаи он ба мартаба шокирон расед ва аз куфрон раҳоӣ ёфт тариқаи шаръ муқаддасаст , зеро ончии ҷамеъи ризои илоҳӣ дар он ё хилофи ризоӣ ӯаст баён карда ва аз аввалӣ , ба воҷиботу мустаҳабот таъбир карда ва аз дувумӣ , ба макрӯҳоту муҳаррамоти пас ҳар киро итилоъ бар ҷамеъи аҳкоми шариъат дар ҳамаи афъол худ набошад мутамаккин аз адои ҳақи шукр илоҳӣ нест .

و لیکن ارباب علم، و اهل تفکر در خلق سماوات و ارضین می توانند آنها را فهمید اکثر آنها اموری است که به جز خالق آنها کسی راه به فهمیدن آنها ندارد پس راهی که به آن توان جمیع محبوبات الهی و مکروهات او را یافت و به واسطه آن به مرتبه شاکران رسید و از کفران رهایی یافت طریقه شرع مقدس است، زیرا آنچه جمیع رضای الهی در آن یا خلاف رضای او است بیان کرده و از اولی، به واجبات و مستحبات تعبیر کرده و از دومی، به مکروهات و محرمات پس هر که را اطلاع بر جمیع احکام شریعت در همه افعال خود نباشد متمکن از ادای حق شکر الهی نیست.