Аз умӯрӣ ки чиз хӯрдан бар он мавқуфаст фаҳмидани ғизоӣ хӯрданӣаст , ба инки онро бо дигар худ бибинад ва бичишаду ббўиду ламси намояд , ё тамизи баъзе аз авсофи онро ки муҳтоҷ бар ин умӯраст бикунаду мувофиқи табъро аз мухолиф , имтиёз диҳад пас « неъмати акл » , муҳтоҷаст ба қувваи босирау зоиқау шомау ломисаи пас худованди субҳони ин қуворо офарӣдау асбобӣ ки халқи ин ҳавос мавқуфаст бар онҳо беҳад ва ниҳоятасту мутаарризи баёни онҳо шудани мақдӯр мо нест .

از اموری که چیز خوردن بر آن موقوف است فهمیدن غذای خوردنی است، به اینکه آن را با دیگر خود ببیند و بچشد و ببوید و لمس نماید، یا تمیز بعضی از اوصاف آن را که محتاج بر این امور است بکند و موافق طبع را از مخالف، امتیاز دهد پس «نعمت اکل»، محتاج است به قوه باصره و ذائقه و شامه و لامسه پس خداوند سبحان این قوا را آفریده و اسبابی که خلق این حواس موقوف است بر آنها بی حد و نهایت است و متعرض بیان آنها شدن مقدور ما نیست.

Ва баъд аз онкии ғизоро фаҳмиду неку бади онро тамиз дод муҳтоҷаст ба қувваи дигар ки авсофи ғизоиро ки фаҳмида дар хотири худ забт кунад ки чун дубораи он ғизо ҳозир шавад бидонад ки ин ҳамон ғизоӣаст ки мувофиқи табъ ё мухолиф онаст ки собиқи онро фаҳмида ки қувваи ҳис муштаракаст ки халқи он низ ба асбоб бе ниҳоятии мавқуф , ки шарҳи онҳо дар ин мақоми ғайр мақдӯраст .

و بعد از آنکه غذا را فهمید و نیک و بد آن را تمیز داد محتاج است به قوه دیگر که اوصاف غذایی را که فهمیده در خاطر خود ضبط کند که چون دوباره آن غذا حاضر شود بداند که این همان غذایی است که موافق طبع یا مخالف آن است که سابق آن را فهمیده که قوه حس مشترک است که خلق آن نیز به اسباب بی نهایتی موقوف، که شرح آنها در این مقام غیر مقدور است.

Ва агар фаҳмидани инсони мунҳасир будӣ ба ҳавоси зоҳирӣау ҳиси муштарак , монанди соири ҳайвоноти фаҳм ӯ ноқис будӣу идрок ӯ мунҳасир дар чизи ҳозир будӣу роҳӣ ба идроки авоқиб умӯр надоштӣ , монанд бҳоем ва аз ин ҷиҳатаст ки онҳо ҳар чизе ки лиззат ҳоле бахшад мехуранд агар чаҳ кушанда онҳо бошад пас тамизи салоҳу офияту фасоди он мавқуф ба қувваи дигар буд .

و اگر فهمیدن انسان منحصر بودی به حواس ظاهریه و حس مشترک، مانند سایر حیوانات فهم او ناقص بودی و ادراک او منحصر در چیز حاضر بودی و راهی به ادراک عواقب امور نداشتی، مانند بهایم و از این جهت است که آنها هر چیزی که لذت حالی بخشد می خورند اگر چه کشنده آنها باشد پس تمیز صلاح و عافیت و فساد آن موقوف به قوه دیگر بود.

Пас ҳақи таъолӣ аз барои инсони қувваи оқиларо офарӣда ки ба воситаи он музирату офияту манфиати онҳоро дараки намояд ва ҳамчунин бо он , дарак кунад кайфияти таркиби атъима ва пухтан онҳоу муҳайё кардани асбоби онҳоро пас оқил мунтафаъ мешавад аз чизе хӯрдан ки сабаб сиҳҳатаст ва ин пасттарин фоидаҳои офаридан ақласту асбобӣ ки халқи ақл бар онҳо мавқуфаст , идроки онҳо дар қувва башар нест ва ин баёни қалилӣ аз неъматҳоеаст ки дар идроки ғизо , одамиро эҳтиёҷ ба онҳост .

پس حق تعالی از برای انسان قوه عاقله را آفریده که به واسطه آن مضرت و عافیت و منفعت آنها را درک نماید و همچنین با آن، درک کند کیفیت ترکیب اطعمه و پختن آنها و مهیا کردن اسباب آنها را پس عاقل منتفع می شود از چیزی خوردن که سبب صحت است و این پست ترین فایده های آفریدن عقل است و اسبابی که خلق عقل بر آنها موقوف است، ادراک آنها در قوه بشر نیست و این بیان قلیلی از نعمتهایی است که در ادراک غذا، آدمی را احتیاج به آنهاست.