Чун неъматҳоеро ки идроки ғизо бар онҳо таваққуф дорад мҷмло донистӣ бидон ки идроки ғизоу фаҳмидани он мутлақан фоида намебахшад модоме ки хоҳиш ба он набошаду одамии шавқу рағбат ба он надошта бошад ҳамчунон ки бемори таомро мебинад ва медонад ки он беҳтарини чизҳост аз барои ӯу лекин чун рағбат ӯ соқит шудааст аз он канора мекунад .

چون نعمتهایی را که ادراک غذا بر آنها توقف دارد مجملا دانستی بدان که ادراک غذا و فهمیدن آن مطلقا فایده نمی بخشد مادامی که خواهش به آن نباشد و آدمی شوق و رغبت به آن نداشته باشد همچنان که بیمار طعام را می بیند و می داند که آن بهترین چیزهاست از برای او و لیکن چون رغبت او ساقط شده است از آن کناره می کند.

Пас чизе хӯрдани баъд аз фаҳмидани ғизо , ба рағбати он мавқуфаст лиҳозои худои таъолии гуруснагиро халқ карда ва бар инсони мусаллати сохт , мисли талабкорӣ ки ӯро музтариб созад ва агар ин рағбат , баъд аз хӯрдани қадари зарурат , зоил нашудӣ ҳар оина одамӣ хӯрдӣ то ҳалок шудӣ пас сирӣу кароҳати табъ аз таомро офарид то баъд аз хӯрдани қадари ҳоҷат , чизе хӯрданро тарки намояд .

پس چیزی خوردن بعد از فهمیدن غذا، به رغبت آن موقوف است لهذا خدای تعالی گرسنگی را خلق کرده و بر انسان مسلط ساخت، مثل طلبکاری که او را مضطرب سازد و اگر این رغبت، بعد از خوردن قدر ضرورت، زایل نشدی هر آینه آدمی خوردی تا هلاک شدی پس سیری و کراهت طبع از طعام را آفرید تا بعد از خوردن قدر حاجت، چیزی خوردن را ترک نماید.

Ва одамиро монанди заръи қарори надод ки ҳаргоҳи об дар бехи он ҷорӣ бошад ба худ мекашад то фосид гардад ва аз ин ҷиҳати муҳтоҷ ба шахсеаст ки гоҳе онро об диҳаду замонӣ сад кунад .

و آدمی را مانند زرع قرار نداد که هرگاه آب در بیخ آن جاری باشد به خود می کشد تا فاسد گردد و از این جهت محتاج به شخصی است که گاهی آن را آب دهد و زمانی سد کند.

Ва чун маҳзи рағбату хоҳиш , бидӯни азм ва ирода бардоштан таом , ва хӯрдан , самара надошт ҳақи таъолӣ дар одамии иродаро офарид .

و چون محض رغبت و خواهش، بدون عزم و اراده برداشتن طعام، و خوردن، ثمره نداشت حق تعالی در آدمی اراده را آفرید.

Ва басо бошад ки муҳтоҷ ба қувва ғзбиаҳ бошад то касеро ки хоҳад ғизоӣ ӯро бигирад аз худ мндФъ созад пас қувваи ғазабро дар ӯ халқ кард ва ҳар як аз ин гуруснагӣу сирӣу иродау ғазаб , бар асбоб бениҳоят муҳтоҷаст ва чун муҷарради фаҳмидани ғизоу гуруснагӣу иродаи ғизо ва хӯрдан фоида надорад модоме ки қудрат бар таҳсили ғизо ва бардоштан он надошта бошад пас акли ғизо мавқуфаст бар олоту аъзое ки одамии онро талаб кунад ва бар ҷавориҳӣ ки онро бардорад .

و بسا باشد که محتاج به قوه غضبیه باشد تا کسی را که خواهد غذای او را بگیرد از خود مندفع سازد پس قوه غضب را در او خلق کرد و هر یک از این گرسنگی و سیری و اراده و غضب، بر اسباب بی نهایت محتاج است و چون مجرد فهمیدن غذا و گرسنگی و اراده غذا و خوردن فایده ندارد مادامی که قدرت بر تحصیل غذا و برداشتن آن نداشته باشد پس اکل غذا موقوف است بر آلات و اعضایی که آدمی آن را طلب کند و بر جوارحی که آن را بردارد.

Пас ба ин ҷиҳати парвардгори ҳакими аъзое аз барои ҳайвоноти офарид ки ту зоҳири онҳоро май бинӣ ва аз асрор ва ҳикматҳои он ғофил ва бехабарӣ .

پس به این جهت پروردگار حکیم اعضایی از برای حیوانات آفرید که تو ظاهر آنها را می بینی و از اسرار و حکمتهای آن غافل و بی خبری.

Баъзе аз онҳоро ба ҷиҳати талаби ғизо халқ фармуд , чун ду по аз барои инсон ,у болу пар аз барои мурғон ва чаҳор дасту по аз барои чаҳор поён .

بعضی از آنها را به جهت طلب غذا خلق فرمود، چون دو پا از برای انسان، و بال و پر از برای مرغان و چهار دست و پا از برای چهار پایان.

Ва баъзе дигарро ба ҷиҳати дафъ касе ки монеъ аз таҳсил ғизо бошад офариди пас баъзе ҳайвонотро шох дод ва бархеро дандони атои фармӯдау пораеро чангол арзонӣ дошт ва баъзе дигарро неш каромат кард ва аз барои инсон , аслаҳаи офарид .

و بعضی دیگر را به جهت دفع کسی که مانع از تحصیل غذا باشد آفرید پس بعضی حیوانات را شاخ داد و برخی را دندان عطا فرموده و پاره ای را چنگال ارزانی داشت و بعضی دیگر را نیش کرامت کرد و از برای انسان، اسلحه آفرید.

Ва баъзе дигар аз аъзоро ба ҷиҳат баргирафтани ғизо муқарар фармуд , чун : даст аз барои инсону минқор аз ҷиҳати мурғону даҳон аз барои соири ҳайвонот , ва аз барои ҳар як аз ин аъзо , асбоб бениҳоят ва ҳикматҳои беғоятаст ки баёни онҳо дар қувва аҳадӣ нест .

و بعضی دیگر از اعضا را به جهت برگرفتن غذا مقرر فرمود، چون: دست از برای انسان و منقار از جهت مرغان و دهان از برای سایر حیوانات، و از برای هر یک از این اعضا، اسباب بی نهایت و حکمتهای بی غایت است که بیان آنها در قوه احدی نیست.