Ва он иборатаст аз раҳо кардани Аннани худ дар мусӣбату бало ба фарёд кашӣдану оҳу нола кардану ҷома даридан ва бар худ задан балки дохил ҷазаъаст дилтанг шудан дар масоибу малули гаштану парешон шудани хотиру абус кардан .

و آن عبارت است از رها کردن عنان خود در مصیبت و بلا به فریاد کشیدن و آه و ناله کردن و جامه دریدن و بر خود زدن بلکه داخل جزع است دلتنگ شدن در مصائب و ملول گشتن و پریشان شدن خاطر و عبوس کردن.

Ва сабаби куллӣ он заъф нафасаст ва ин сифат , аз ҷумлаи мӯҳликот азимааст , зеро он дар ҳақиқати инкор бар қазои худоу икроҳ аз ҳукм ва феъл ӯст .

و سبب کلی آن ضعف نفس است و این صفت، از جمله مهلکات عظیمه است، زیرا آن در حقیقت انکار بر قضای خدا و اکراه از حکم و فعل اوست.

Ва аз ин ҷиҳати Сайиди русули слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « тамоми меҳнат дар вақти бало , ҷазаъ карданаст » ва фармуд ки « أҷри азим бо балоӣ азимаст ва чун худои қавмиро дӯст дорад эшонро мубтало месозад пас ҳар ки розӣ шуд , ризои худо аз барои ӯаст ва ҳар ки ғзбнок гардид ғазаби худо аз барои ӯаст » ва дар ҳадиси қудсӣ воридаст ки « ҳар ки розӣ нагардад ба қазои ман ва шукр накунад бар неъматҳои ман ва сабр накунад бар балои ман , пас парвардгорӣ биҷӯед сўои ман » Марвӣаст ки « чун ҳазрати закариё аз куффор фирор намӯд ва дар миёни дарахтӣ пинҳон шуд , куффори матлаъ шуда ба таълими шайтон , аррае ду сар сохтанд ва бар балои дарахт ниҳода кашиданд то арра ба фарқи ҳумоюн закариё расед , бе ихтиёри нола аз ӯ сар зад , пас ваҳии илоҳӣ ба закариё расед ки агар як нолаи дигар аз ту баланд шавад номи ту аз девони анбиёи маҳв май созами пас закариёи дами дркшиду дандон бар ҷигари ниҳод то ӯро ба ду ним карданд » .

و از این جهت سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «تمام محنت در وقت بلا، جزع کردن است» و فرمود که «أجر عظیم با بلای عظیم است و چون خدا قومی را دوست دارد ایشان را مبتلا می سازد پس هر که راضی شد، رضای خدا از برای او است و هر که غضبناک گردید غضب خدا از برای او است» و در حدیث قدسی وارد است که «هر که راضی نگردد به قضای من و شکر نکند بر نعمتهای من و صبر نکند بر بلای من، پس پروردگاری بجوید سوای من» مروی است که «چون حضرت زکریا از کفار فرار نمود و در میان درختی پنهان شد، کفار مطلع شده به تعلیم شیطان، اره ای دو سر ساختند و بر بلای درخت نهاده کشیدند تا اره به فرق همایون زکریا رسید، بی اختیار ناله از او سر زد، پس وحی الهی به زکریا رسید که اگر یک ناله دیگر از تو بلند شود نام تو از دیوان انبیا محو می سازم پس زکریا دم درکشید و دندان بر جگر نهاد تا او را به دو نیم کردند».

Аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « сабр , ошкор мекунад ончӣ дар ботин бандагонаст аз нуру сафо ,у ҷазаъ зоҳир мекунад ончӣ дар бўотн эшонаст аззлмту ваҳшату сабр , сифатӣаст ки ҳар касе иддаои онро мекунад , ва сабот намекунад дар назд он магари бандагони хоси худоу ҷазаъ , чизеаст ки ҳар каси инкори онро май намояд ,у мунофиқин ба он муттасифанд » .

از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «صبر، آشکار می کند آنچه در باطن بندگان است از نور و صفا، و جزع ظاهر می کند آنچه در بواطن ایشان است ازظلمت و وحشت و صبر، صفتی است که هر کسی ادعای آن را می کند، و ثبات نمی کند در نزد آن مگر بندگان خاص خدا و جزع، چیزی است که هر کس انکار آن را می نماید، و منافقین به آن متصفند».