Ва аммо инсон : пас ин худ зоҳираст ки аввал ӯ қатраи обӣ буд гандида ки дар тамоми аҷзои бадани мустағриқ буду худованди ҳаким аз ҳикмати болиғаи муҳаббатии миёни марду зан қарор дод , ва ба каманди шаҳвати эшонро ба ҷониб маҷомеъат кашид то ба ҳаракат « вқоъиаҳи нутфа аз мавозиъи мустағриқа , мустахраҷ шаваду олати рҷўлитро қувваи дафъ ,у раҳми занро қувваи ҷазб ато кард то нутфаи мардро ба ҷониби худ ҷазб намӯд ва бо манӣ зани мамзуҷ шуда ва дар раҳм қарор гирифт .

و اما انسان: پس این خود ظاهر است که اول او قطره آبی بود گندیده که در تمام اجزای بدن مستغرق بود و خداوند حکیم از حکمت بالغه محبتی میان مرد و زن قرار داد، و به کمند شهوت ایشان را به جانب مجامعت کشید تا به حرکت «وقاعیه نطفه از مواضع مستغرقه، مستخرج شود و آلت رجولیت را قوه دفع، و رحم زن را قوه جذب عطا کرد تا نطفه مرد را به جانب خود جذب نمود و با منی زن ممزوج شده و در رحم قرار گرفت.

Ва гоҳ бошад ки мизоҷи занро қӯтии том , қариб ба қӯт зукурят бӯда , мизоҷи ҷигарашро ҳароратӣ комил бошад , ва манӣ ки аз кулияи рост ҷудо шавад ҳарорати онашад аз ончӣ аз кулияи чап мунфасил мешавад бӯда бошад , ба навъе ки осори нутфаи мард аз он ба зуҳӯр расад ,у қоими мақоми нутфа мард шаваду мунфасил аз кулияи чап ба ҷои нутфа зан шаваду раҳм дар ҷазбу имсок , қавӣ бошад дар ин сӯрати ҳам мумкинаст ки ҳаргоҳ аз хориҷи ҳам қӯтӣ ба зан расад , аз нутфа ӯ ба тнҳоӣии фарзанд мткўн гардад ҳамчунон ки Марями батули алайҳи ассалом ки баъд аз онкии рӯҳи алқудси худро дар назд ӯ ба сӯрати башарӣ мтмсл кард ,у имдоди рӯҳонӣ аз ӯ ба ҷамеъ қувояш расед , ҳазрати Масеҳи алайҳи ассалом ба вуҷӯд омад .

و گاه باشد که مزاج زن را قوتی تام، قریب به قوت ذکوریت بوده، مزاج جگرش را حرارتی کامل باشد، و منی که از کلیه راست جدا شود حرارت آن اشد از آنچه از کلیه چپ منفصل می شود بوده باشد، به نوعی که آثار نطفه مرد از آن به ظهور رسد، و قائم مقام نطفه مرد شود و منفصل از کلیه چپ به جای نطفه زن شود و رحم در جذب و امساک، قوی باشد در این صورت هم ممکن است که هرگاه از خارج هم قوتی به زن رسد، از نطفه او به تنهائی فرزند متکون گردد همچنان که مریم بتول علیه السلام که بعد از آنکه روح القدس خود را در نزد او به صورت بشری متمثل کرد، و امداد روحانی از او به جمیع قوایش رسید، حضرت مسیح علیه السلام به وجود آمد.

Ва болҷмлаҳ , баъд аз истиқрори нутфаи мард дар раҳми зану млсқ шудан он ба раҳм , монанди хамир ки бар танур зада шавад , шурӯ ба халқ ҷанин шавад пас худои таъолии хӯни ҳайзро аз дафъ шудани манъи фармӯда ,у нутфа бешуъӯрро қувва дод , то хӯнро аз аъмоқи урӯқ ба ҷониб худ кашида , то нуқтаҳои дмўмиаҳ дар он зоҳир гашта ва ълқаҳ гардиду баъд аз он , сурхии он бештар ва зоҳиртар гашт , то шабиҳ ба хӯн баста шуд ,у боди гармӣ дар он ба ҳаяҷони омада мзғаҳ шуд .

و بالجمله، بعد از استقرار نطفه مرد در رحم زن و ملصق شدن آن به رحم، مانند خمیر که بر تنور زده شود، شروع به خلق جنین شود پس خدای تعالی خون حیض را از دفع شدن منع فرموده، و نطفه بی شعور را قوه داد، تا خون را از اعماق عروق به جانب خود کشیده، تا نقطه های دمومیه در آن ظاهر گشته و علقه گردید و بعد از آن، سرخی آن بیشتر و ظاهرتر گشت، تا شبیه به خون بسته شد، و باد گرمی در آن به هیجان آمده مضغه شد.

Пас холиқ бе чун , ба қудрати комилаи худ нишони ҷавориҳу аъзоъ дар он пайдо ,у ҳайати шаклу сӯрат дар он ҳувайдо гардонид ва бо вуҷӯди ташобуҳи аҷзои он , онро ба умӯри мухталифа , аз рагу пайу устихону гӯшту пиҳу пӯст мнқсм кард , ва дар он аъзои мухталифи алшклро зоҳир кард , сарро мстдир гардонид ,у чашму гӯшу даҳону бинӣу соири манфазҳоро шикофт ,у дасту поро кашид ва аз барои ҳар як панҷ ангушт халқ фармуд ҳар ангуштиро сари ангуштӣу нохунӣ муқарар фармуд ва дар ботини он димоғу дилу ҷигару спрз ва шашу меъдау раҳму масонау рӯдаҳоу ғайри инҳо , аз аъзоъ ки ҳар якеро ҳайатии хосу шаклӣ махсӯсаст эҷод намӯд , ва ҳар кадомро шуғлии муайяну амалӣ мушаххас дод , ва дар ҷамеъи ин аҳвол дар зулмати раҳм дар кӣсае маҳбӯс , ва ба хӯни ҳайзи фурӯи рафта , ва кафҳои даст бар ду тараф рӯй ,у мрФқҳо бар тиҳӣгоҳи ниҳода , ва ду зонуии худро сина ҷамъ кардау занхдонро бар сар зону гузошта ,у нофаш ба нофи модари муттасил ва аз он ғизо май макаду писарро рӯй ба ҷониби пушти модар ,у духтарро рӯй ба ҷониб рӯй модар , на ӯро аз ин нақшҳои бадеъ ки бар ӯ ворид мешавад хабар , ва на падару модарро итилоъӣ , на дар андаруни наққошии пайдо , ва на дар беруни мусаввирии ҳувайдо ,у забони ҳоли ҷанин дар ин ҳол бо худованди мутаъол ба ин мақол гуёст :

پس خالق بی چون، به قدرت کامله خود نشان جوارح و اعضاء در آن پیدا، و هیئت شکل و صورت در آن هویدا گردانید و با وجود تشابه اجزای آن، آن را به امور مختلفه، از رگ و پی و استخوان و گوشت و پیه و پوست منقسم کرد، و در آن اعضای مختلف الشکل را ظاهر کرد، سر را مستدیر گردانید، و چشم و گوش و دهان و بینی و سایر منفذها را شکافت، و دست و پا را کشید و از برای هر یک پنج انگشت خلق فرمود هر انگشتی را سر انگشتی و ناخنی مقرر فرمود و در باطن آن دماغ و دل و جگر و سپرز و شش و معده و رحم و مثانه و روده ها و غیر اینها، از اعضاء که هر یکی را هیئتی خاص و شکلی مخصوص است ایجاد نمود، و هر کدام را شغلی معین و عملی مشخص داد، و در جمیع این احوال در ظلمت رحم در کیسه ای محبوس، و به خون حیض فرو رفته، و کفهای دست بر دو طرف روی، و مرفقها بر تهیگاه نهاده، و دو زانوی خود را سینه جمع کرده و زنخدان را بر سر زانو گذاشته، و نافش به ناف مادر متصل و از آن غذا می مکد و پسر را روی به جانب پشت مادر، و دختر را روی به جانب روی مادر، نه او را از این نقشهای بدیع که بر او وارد می شود خبر، و نه پدر و مادر را اطلاعی، نه در اندرون نقاشی پیدا، و نه در بیرون مصوری هویدا، و زبان حال جنین در این حال با خداوند متعال به این مقال گویاست: