Пас назарии гушой ва ду дасти одамиро бингар ки чигуна холиқи ҳакими онҳоро кашида то ба ҳар матлабӣ ки одам хоҳад дароз кунад ,у кафи онро паҳн намӯд ва панҷ ангушт насб фармуд ва ҳар ангуштиро бар се қисм карду ибҳомро дар як тараф қарор дод ва чаҳор ангушти дигарро дар тарафи дигар , ба навъе ки ибҳом бар онҳо муҳӣт мешуд ва агар аввалин ва охирин ҷамъ шаванд ки дар вазъи ангуштону дарозӣу кӯтоҳии онҳо навъе дигари Фкркннд ки беҳтар аз ин навъ аз ҷиҳати зинат ва маслиҳат бошад ё мисли он , наметавонанд , зеро ки ба ин тартиби қобил гирифтан ва додану соир масолеҳаст , агар онро паҳн кунӣ тибқӣаст намоён ва агар ҷамъ кунӣ гурзӣаст гарон ва аз ҷамъи онҳо баъд аз паҳн кардан ҳар чаҳ хоҳӣ майгирӣ ва аз паҳни намӯдани баъд аз ҷамъ ҳар чаҳ ирода кунӣ май диҳӣ , агар кФчаҳи хоҳӣ аз онсозӣ ва агар сандуқча ирода кунӣ аз он пардозӣ агар ибҳомро бар сбобаҳ наҳй ҳар чаҳ хоҳӣ ба он пора кунӣ ва агар сбобаҳро рост бидорӣ ба ончии хоҳӣ ишора кунӣ агар ададиро забти хоҳӣ аз он туоне ва агар маконеро хоҳии брўбӣ муяссарат гардад ба осонӣу ғайри инҳо аз манофеи маҳсуса .

پس نظری گشای و دو دست آدمی را بنگر که چگونه خالق حکیم آنها را کشیده تا به هر مطلبی که آدم خواهد دراز کند، و کف آن را پهن نمود و پنج انگشت نصب فرمود و هر انگشتی را بر سه قسم کرد و ابهام را در یک طرف قرار داد و چهار انگشت دیگر را در طرف دیگر، به نوعی که ابهام بر آنها محیط می شد و اگر اولین و آخرین جمع شوند که در وضع انگشتان و درازی و کوتاهی آنها نوعی دیگر فکرکنند که بهتر از این نوع از جهت زینت و مصلحت باشد یا مثل آن، نمی توانند، زیرا که به این ترتیب قابل گرفتن و دادن و سایر مصالح است، اگر آن را پهن کنی طبقی است نمایان و اگر جمع کنی گرزی است گران و از جمع آنها بعد از پهن کردن هر چه خواهی می گیری و از پهن نمودن بعد از جمع هر چه اراده کنی می دهی، اگر کفچه خواهی از آن سازی و اگر صندوقچه اراده کنی از آن پردازی اگر ابهام را بر سبابه نهی هر چه خواهی به آن پاره کنی و اگر سبابه را راست بداری به آنچه خواهی اشاره کنی اگر عددی را ضبط خواهی از آن توانی و اگر مکانی را خواهی بروبی میسرت گردد به آسانی و غیر اینها از منافع محسوسه.

Ва сари ангуштонро зинат дод ба нохун то ҳофиз онҳо бошад ва чизҳои хирадро ки сар ангушт наметавонад барчинад аз он бардораду бадани худро бо он бухорад ва далолат намӯд даст бешуъӯрро ба маконе ки май хорад , ба навъе ки беФҳсу таҷассус , худро ба онҷо май расонад , агар чаҳ дар хоб ё ҳолат ғифлат бошад , ва агар хоҳии он маконро ба зии шуъӯрии нишони диҳӣ ба он барнаме хӯрд .

و سر انگشتان را زینت داد به ناخن تا حافظ آنها باشد و چیزهای خرد را که سر انگشت نمی تواند برچیند از آن بردارد و بدن خود را با آن بخارد و دلالت نمود دست بی شعور را به مکانی که می خارد، به نوعی که بی فحص و تجسس، خود را به آنجا می رساند، اگر چه در خواب یا حالت غفلت باشد، و اگر خواهی آن مکان را به ذی شعوری نشان دهی به آن برنمی خورد.