Ва аз барои ҳар шахсеи ду пои офариди мураккаб аз рону соқу қадам , ва ҳар як ба шаклии хосу таркибии махсӯс , то ба ҳар ҷо ки хоҳад ҳаракат кунад ва агар андакии тағйир дар таркиб ё шакл ё вазъи яке аз инҳо ба ҳам расад амри ҳаракат мухтал мегардад ва онҳоро сутуни бадану мураккаби тан қарор доду танро бар онҳо савор карду ҳамаи ин аҷоибу ғароибро ки андакӣ аз бисёр ,у ъушрӣ аз аъшори аҷоиби бадан инсонаст аз қатрае нутфа халқ кард дар зулмати раҳм ва агар парда дар пеш наме буду назар бар он меафтод медидӣ ки нуқӯшу хутуту русум дар аъзоъ дар паии якдигар бар он зоҳир мешаванд ва на наққошии зоҳир ва на қаламӣ пайдост Фсбҳонаҳи субҳонаи ҷли шаъна .

و از برای هر شخصی دو پای آفرید مرکب از ران و ساق و قدم، و هر یک به شکلی خاص و ترکیبی مخصوص، تا به هر جا که خواهد حرکت کند و اگر اندکی تغییر در ترکیب یا شکل یا وضع یکی از اینها به هم رسد امر حرکت مختل می گردد و آنها را ستون بدن و مرکب تن قرار داد و تن را بر آنها سوار کرد و همه این عجایب و غرایب را که اندکی از بسیار، و عشری از اعشار عجایب بدن انسان است از قطره ای نطفه خلق کرد در ظلمت رحم و اگر پرده در پیش نمی بود و نظر بر آن می افتاد می دیدی که نقوش و خطوط و رسوم در اعضاء در پی یکدیگر بر آن ظاهر می شوند و نه نقاشی ظاهر و نه قلمی پیداست فسبحانه سبحانه جل شأنه.