Онгоҳи назарӣ ба кӯҳсори афкан ва мулоҳиза кун ки чигуна холиқ бе чун онҳоро бар пой доштау атрофи заминро ба онҳо истеҳком дода ва аз зери сангҳои тираи он чашмаҳои оби гуворои соф бар рӯй замин равон кардау басии ҷавоҳири қӣматӣ ки муқаввимони олам аз қимати он оҷиз мегирданд дар онҳо мхзўн намӯда ва чиқадр маодин дар онҳо халқ карда ки агар яке аз онҳо набӯдӣ низоми маишати инсон тамом нашудӣ ва дар ҳар ҷо ки қобили ободӣу иҷтимои мардум буд наздикии онро аз ин маодин холӣ нагузоштӣ то амри эшон мухтал нагардад .

آنگاه نظری به کوهسار افکن و ملاحظه کن که چگونه خالق بی چون آنها را بر پای داشته و اطراف زمین را به آنها استحکام داده و از زیر سنگهای تیره آن چشمه های آب گوارای صاف بر روی زمین روان کرده و بسی جواهر قیمتی که مقومان عالم از قیمت آن عاجز می گردند در آنها مخزون نموده و چقدر معادن در آنها خلق کرده که اگر یکی از آنها نبودی نظام معیشت انسان تمام نشدی و در هر جا که قابل آبادی و اجتماع مردم بود نزدیکی آن را از این معادن خالی نگذاشتی تا امر ایشان مختل نگردد.

Ва ҳар кадом ки эҳтиёҷ ба он бештар буд чун намак ва монанди онро наздиктар ва вофиртар офарид .

و هر کدام که احتیاج به آن بیشتر بود چون نمک و مانند آن را نزدیکتر و وافرتر آفرید.