Ва замонӣ таъаммул кун дар анвоъи гиёҳҳо ки аз ҳаду ҳасри афзӯн ва аз ҳисобу шумора берунаст , ҳар якро шаклӣу рангӣу таъмӣу бўӣӣу манфиатӣу хосиятӣ , яке ғизоӣ бадан мешавад , дайгарии қӯти тан , он як заҳри ҷонгзо ва ин як трёқи фараҳафзо , он ҷон месетанд ва ин рӯҳ мебахшад яке хоб меоварад ва яке хобро аз дида май барад , яке муфарраҳи ҷон ва яке боиси андӯҳ бепоён , ин сардаст ва он гарм , ин хушкаст ва онтар , бо онкии ҳама аз як замини рўӣидаҳ ва аз як чашмаи оби нӯшидаи зинҳор то деви туро васваса накунад ки ин ихтилофи тухм онҳоаст дар устихони хурмоеи нахли баланд бо хӯшаҳои хурмо , кӣ буд ? ва дар донаи гандумӣ , чандини хӯша ва дар ҳар хӯшаи зиёда аз сад дона кӣ дида .

و زمانی تأمل کن در انواع گیاهها که از حد و حصر افزون و از حساب و شماره بیرون است، هر یک را شکلی و رنگی و طعمی و بوئی و منفعتی و خاصیتی، یکی غذای بدن می شود، دیگری قوت تن، آن یک زهر جانگزا و این یک تریاق فرح افزا، آن جان می ستاند و این روح می بخشد یکی خواب می آورد و یکی خواب را از دیده می برد، یکی مفرح جان و یکی باعث اندوه بی پایان، این سرد است و آن گرم، این خشک است و آن تر، با آنکه همه از یک زمین روئیده و از یک چشمه آب نوشیده زنهار تا دیو تو را وسوسه نکند که این اختلاف تخم آنها است در استخوان خرمایی نخل بلند با خوشه های خرما، کی بود؟ و در دانه گندمی، چندین خوشه و در هر خوشه زیاده از صد دانه کی دیده.