Ва донистӣ ки ҷамеъи рзоили мутаъаллиқ ба ин қувва ,у маншаи онҳо низ ду сифат хабисааст , ва ҳар кадоми мутазаммин сифотӣ чанданд ва он ду , яке « таҳаввур »асту дигар « ҷубн » .

و دانستی که جمیع رذایل متعلق به این قوه، و منشأ آنها نیز دو صفت خبیثه است، و هر کدام متضمن صفاتی چندند و آن دو، یکی «تهور» است و دیگر «جبن» .

Аммо таҳаввур : ки тарафи ифрот шуҷоатаст , иборатаст аз : эҳтироз накардан аз ончӣ бояд аз он бипарҳезад , ва андохтан худ ба мҳолкӣ ки уқалоу шръо мамнӯъ бошад ва шаккӣ нест ки ин сифат аз мӯҳликоти дунявӣа ва ухравӣаасту оёту ахбор дар вуҷуби муҳофизати худ аз ҳаду ҳаср мутаҷовизаст ва ҳамин қадар кофӣаст ки ҳақ субҳона мефармоед : «у лои тлқўои боидикми илои алтҳлкаҳ » яъне : « худро ба ҳалокат наяндозад »у ҳақ онаст ки ҳар ки соҳиби ин сифат бошад ва худро аз ончии ақл ҳукм кунад ба лузӯми муҳофизат аз он , нигоҳ надорад , аз шоибаҳи ҷунуну девонагӣ холӣ нест ва чигуна чунин набошаду ҳоли инки касе ки эҳтироз накунад аз музиъӣ ки занн ҳалокат бошад ва ҳалок шавад ба ҳукми шариъати муқаддасаи боиси қатли худ шудааст ва ба ҳалокат бошад ва ҳалок шавад ба ҳукми шариъати муқаддасаи боиси қатли худ шудааст ва ба ҳалокати абадӣау шақовати сармадӣа гирифтор гаштааст пас касе ки мубтало ба ин сифат бошад бояд аввали мафосиди онро дар дунёу охират ба назар оварад баъд аз он , ҳар корӣ ки мехоҳад бикунади ибтидо дар он таъаммул кунад агар ақлу шаръи таҷвизи онро кунад муртакиб шавад воло аз он иҷтиноби намояд ва басо бошад ки муолиҷаи ин сифат мавқуф бошад бар инки аз баъзе чизҳо ки эҳтироз аз он лозим нест эҳтироз кунад то ба ҳад васат боистад .

اما تهور: که طرف افراط شجاعت است، عبارت است از: احتراز نکردن از آنچه باید از آن بپرهیزد، و انداختن خود به مهالکی که عقلا و شرعا ممنوع باشد و شکی نیست که این صفت از مهلکات دنیویه و اخرویه است و آیات و اخبار در وجوب محافظت خود از حد و حصر متجاوز است و همین قدر کافی است که حق سبحانه می فرماید: «و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکه» یعنی: «خود را به هلاکت نیندازد» و حق آن است که هر که صاحب این صفت باشد و خود را از آنچه عقل حکم کند به لزوم محافظت از آن، نگاه ندارد، از شایبه جنون و دیوانگی خالی نیست و چگونه چنین نباشد و حال اینکه کسی که احتراز نکند از موضعی که ظن هلاکت باشد و هلاک شود به حکم شریعت مقدسه باعث قتل خود شده است و به هلاکت باشد و هلاک شود به حکم شریعت مقدسه باعث قتل خود شده است و به هلاکت ابدیه و شقاوت سرمدیه گرفتار گشته است پس کسی که مبتلا به این صفت باشد باید اول مفاسد آن را در دنیا و آخرت به نظر آورد بعد از آن، هر کاری که می خواهد بکند ابتدا در آن تأمل کند اگر عقل و شرع تجویز آن را کند مرتکب شود والا از آن اجتناب نماید و بسا باشد که معالجه این صفت موقوف باشد بر اینکه از بعضی چیزها که احتراز از آن لازم نیست احتراز کند تا به حد وسط بایستد.

Ва аммо ҷубн : ки дар тарафи муқобили тафрит воқеъаст , онаст ки аз чизе ки набояд ҳазар кард эҳтирози намояд ва ин сифат дар ниҳояти хабосату мӯҷиб ҳалокатаст , одамӣ ба сабаби он залилу хор ,у зиндагонӣ ӯ талх ва ногувор мегардаду мардум дар ҷону мол ӯ тамаъ мекунанду зулмаи дасти тасаллут бар ӯ мегушойанду соҳиби он музтариб ва бесаботу Касалу роҳати дӯст , « роҳати талаб » мешавад ва ба ин ҷиҳат аз ҷамеъи съодот боз мемонаду анвоъи Фзоиҳу рсўоӣиро мутаҳаммил мешаваду фӯҳшу дашномро бар худ май писандаду номи некро бар бод медиҳад .

و اما جبن: که در طرف مقابل تفریط واقع است، آن است که از چیزی که نباید حذر کرد احتراز نماید و این صفت در نهایت خباثت و موجب هلاکت است، آدمی به سبب آن ذلیل و خوار، و زندگانی او تلخ و ناگوار می گردد و مردم در جان و مال او طمع می کنند و ظلمه دست تسلط بر او می گشایند و صاحب آن مضطرب و بی ثبات و کسل و راحت دوست، «راحت طلب» می شود و به این جهت از جمیع سعادات باز می ماند و انواع فضایح و رسوائی را متحمل می شود و فحش و دشنام را بر خود می پسندد و نام نیک را بر باد می دهد.

Ва аз ин ҷиҳати Сайиди русули слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « сазовор нест ки муъмини бахил ё ҷбон бошад » ва фармуданд « бори парвардгоро ! паноҳ май гирам ба ту аз бухлу паноҳ май гирам ба ту аз ҷубн »у кайфияти муолиҷаи он , дар баёни сифати хавф , ки аз лавозими сифати ҷубни ношӣ аз онаст , баён мешавад .

و از این جهت سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «سزاوار نیست که مومن بخیل یا جبان باشد» و فرمودند «بار پروردگارا! پناه می گیرم به تو از بخل و پناه می گیرم به تو از جبن» و کیفیت معالجه آن، در بیان صفت خوف، که از لوازم صفت جبن ناشی از آن است، بیان می شود.

Ва зиди ин ду ҷинс , сифат шуҷоатаст ки иборатаст аз итоати қувваи ғзбиаҳ аз барои қувваи оқила , яъне натарсад аз ончӣ набояд тарсид ва ҳазар кунад аз ончӣ бояд аз он эҳтироз кунад ва ин сифат , ашрафи сифоти камолӣау афзали маликот нафсонӣааст ва касе ки ин сифатро надошта бошад ҳқиқто аз ҷумла занонаст ва аз мардӣ бенишон .

و ضد این دو جنس، صفت شجاعت است که عبارت است از اطاعت قوه غضبیه از برای قوه عاقله، یعنی نترسد از آنچه نباید ترسید و حذر کند از آنچه باید از آن احتراز کند و این صفت، اشرف صفات کمالیه و افضل ملکات نفسانیه است و کسی که این صفت را نداشته باشد حقیقتا از جمله زنان است و از مردی بی نشان.

Аз ин ҷиҳат ки худои таъолӣ дар васфи некони асҳоби пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам мефармоед : « ашдоءи алии алкФор » яъне : « сахт ва шадиданд бар куффор » .

از این جهت که خدای تعالی در وصف نیکان اصحاب پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «اشداء علی الکفار» یعنی: «سخت و شدیدند بر کفار».

Ва ба ин сабаби амири муъминони алайҳи ассалом дар васф муъмин фармуданд : « дили муъмин аз санги муҳкам тараст » ва аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « муъмин аз кӯҳи муҳкам тараст , зеро ки санг аз кӯҳ май резад ва аз дайни муъмини ҳеҷ фурӯ наме резад » .

و به این سبب امیر مومنان علیه السلام در وصف مومن فرمودند: «دل مومن از سنگ محکم تر است» و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «مومن از کوه محکم تر است، زیرا که سنگ از کوه می ریزد و از دین مومن هیچ فرو نمی ریزد».

Ва аммо анвоъи сифоти разилаи мутаъаллиқа ба қувваи ғзбиаҳ бисёраст .

و اما انواع صفات رذیله متعلقه به قوه غضبیه بسیار است.