Бидон ки зиди ин хавф , итмӣнон қалбаст дар умӯри мазкӯра , ки мутлақан аз амсоли ин умӯр музтариб нагардад ,у тарсу бим дар дил ӯ роҳи наёбад ва шаккӣ нест ки ин фазилатӣаст матлӯб , ва камолӣаст ба ғояти матлӯби соҳиби он дар назарҳо муҳтарам , ва дар назд арбоби басирати макрам , ва касе ки аз ин сифат холӣаст , ва аз чизҳоӣӣ ки мазкӯр шуд хоӣФ ва тарсонаст , номи мард бар он ниҳодани ногувор , ва дар назари мардумон бевақъ ва беэътибор , кӯдакӣаст ҷусса мардон дорад , ва мардӣаст ки табиат занон дорад пас касе ки худро аз зумраи мардони шуморад , бояд таҳсили ин сифати намояд ,у қӯти қалбро касб кунад , ва чун шохаи заъиф аз ҳар бодӣ наларзад монанди гиёҳи хушк ҳар насимӣ ӯро ба изтироб наёвард , балки монанди кӯҳ , пой бар ҷой бӯда бошаду бидонад ки соҳибони қулӯби қавӣау нафаси мутмаинаро дар дилҳои ҳайбатӣ ва ҳишматӣаст балки ончӣ мушоҳида мешавад аз изтиробу тазалзули баъзе дигар , дар назд шахси дигар , ба воситаи қувваи нафаси он шахсасту ғолиб онаст ки дар мақоми мухосимау мунозиъа , балки мубоҳисоти илмия , дил ҳар як қавӣтару нафас ҳар кадоми мутмаинтар он дайгариро мағлуб ва музмаҳил месозаду тариқаи таҳсили ин сифати тааммул карданаст дар ончӣ мазкӯр шуду андаки андаки худро дар мавозиъи хавф ва бим нигоҳдоштан ва дар мхоўФу маҳали хатари сабр кардан то ба тадриҷи малака ҳосил гардад ва дар дили қӯтӣу итмӣнонӣ пайдо шавад .

بدان که ضد این خوف، اطمینان قلب است در امور مذکوره، که مطلقا از امثال این امور مضطرب نگردد، و ترس و بیم در دل او راه نیابد و شکی نیست که این فضیلتی است مطلوب، و کمالی است به غایت مطلوب صاحب آن در نظرها محترم، و در نزد ارباب بصیرت مکرم، و کسی که از این صفت خالی است، و از چیزهائی که مذکور شد خائف و ترسان است، نام مرد بر آن نهادن ناگوار، و در نظر مردمان بی وقع و بی اعتبار، کودکی است جثه مردان دارد، و مردی است که طبیعت زنان دارد پس کسی که خود را از زمره مردان شمارد، باید تحصیل این صفت نماید، و قوت قلب را کسب کند، و چون شاخه ضعیف از هر بادی نلرزد مانند گیاه خشک هر نسیمی او را به اضطراب نیاورد، بلکه مانند کوه، پای بر جای بوده باشد و بداند که صاحبان قلوب قویه و نفس مطمئنه را در دلهای هیبتی و حشمتی است بلکه آنچه مشاهده می شود از اضطراب و تزلزل بعضی دیگر، در نزد شخص دیگر، به واسطه قوه نفس آن شخص است و غالب آن است که در مقام مخاصمه و منازعه، بلکه مباحثات علمیه، دل هر یک قویتر و نفس هر کدام مطمئن تر آن دیگری را مغلوب و مضمحل می سازد و طریقه تحصیل این صفت تامل کردن است در آنچه مذکور شد و اندک اندک خود را در مواضع خوف و بیم نگاهداشتن و در مخاوف و محل خطر صبر کردن تا به تدریج ملکه حاصل گردد و در دل قوتی و اطمینانی پیدا شود.