Сифати дувум : аз сифоти разилаи мутаъаллиқ ба қувваи ғзбиаҳ , эминӣ аз макр аллоҳаст , ки одамӣ аз азоби илоҳӣу имтиҳонот ӯ эмин нишинад ва аз азимату ҷалол ӯ наяндешад , ва дар дили андешаи муохза ӯро надошта бошад ва дар ӣнҷо чанд фасласт :

صفت دوم: از صفات رذیله متعلق به قوه غضبیه، ایمنی از مکر الله است، که آدمی از عذاب الهی و امتحانات او ایمن نشیند و از عظمت و جلال او نیندیشد، و در دل اندیشه مواخذه او را نداشته باشد و در اینجا چند فصل است: