Бидон ки хавф ва тарс намебошад магар аз ташвиш расӣдани макрӯҳӣ ки одамии онро тасвир мекунад , ва дар хотираи худ ммсл мегирданд , ва аз бими вусӯл ба он мтأлм ва хоиФ мегардад .

بدان که خوف و ترس نمی باشد مگر از تشویش رسیدن مکروهی که آدمی آن را تصویر می کند، و در خاطره خود ممثل می گرداند، و از بیم وصول به آن متألم و خایف می گردد.

Ва мкрўҳотӣ ки банда бояд аз он битарсад бисёраст , зеро ки хавфи одамӣ ё аз даврӣ аз бисоти қурб ,у ҳиҷоб аз лиззати лақоӣ парвардгораст , ва ин болотарину беҳтарини маротиб хавфаст ва ин дараҷаи хавфи муқаррабин ва садиқинасту Сайиди авлиёъи алайҳи ассалом ба ин мартабаи ишораи фармӯда ки : « Фҳбнӣ ё илоҳӣу Сайидӣу мавлоӣу рабии алии ъзобки ФкиФи асбри алии Фроқк » яъне « эй маъбуду оқоу парвардгору мавлоӣ ман гирифтам ки сабр кардам бар азоби ту пас чигуна сабр кунам бар фироқу даврии ту »

و مکروهاتی که بنده باید از آن بترسد بسیار است، زیرا که خوف آدمی یا از دوری از بساط قرب، و حجاب از لذت لقای پروردگار است، و این بالاترین و بهترین مراتب خوف است و این درجه خوف مقربین و صدیقین است و سید اولیاء علیه السلام به این مرتبه اشاره فرموده که: «فهبنی یا الهی و سیدی و مولای و ربی علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک» یعنی «ای معبود و آقا و پروردگار و مولای من گرفتم که صبر کردم بر عذاب تو پس چگونه صبر کنم بر فراق و دوری تو»

Чун аз ин мартаба ки таназзул кунад , хавфи ибод ва зӯҳҳодаст , ва он низ анвоъ дорад .

چون از این مرتبه که تنزل کند، خوف عباد و زهاد است، و آن نیز انواع دارد.

Пас хавф , ё аз сакароти маргу шиддат онаст , ё аз шиддати накиру мункиру дуруштӣу хушунати эшон , ё аз азоби қабру тнҳоӣӣу ваҳдати он , ё аз ҳавли арсаи қиёмату ваҳшати он , ё аз тасаввури истодан дар назд парвардгору ҳайбати он ва шумурдани гуноҳону ҳаёу хиҷолати он , ё аз рсўоӣӣу шармсорӣ дар маҳшару буруз кардани ботин дар назд малику башар , ё дармондан дар муҳосибаи муставфӣони бозори рӯзи қиёмат , ё аз ?илами ҳасрату пушаймонӣу надомат , ё аз маҳрӯмӣ аз дидори шФъои рӯзи растохез , ё аз гузаштани сироти борӣки тез , ё аз оташ сӯзанда ,у мору каждуми газанда , ва ё аз маҳрӯмӣ аз Наими биҳишт ,у даврӣ аз висоли ҳурони поки сиришт ,у ҳурмон аз подшоҳии ҷовдон ,у мамлакат бепоён .

پس خوف، یا از سکرات مرگ و شدت آن است، یا از شدت نکیر و منکر و درشتی و خشونت ایشان، یا از عذاب قبر و تنهائی و وحدت آن، یا از هول عرصه قیامت و وحشت آن، یا از تصور ایستادن در نزد پروردگار و هیبت آن و شمردن گناهان و حیا و خجالت آن، یا از رسوائی و شرمساری در محشر و بروز کردن باطن در نزد ملک و بشر، یا درماندن در محاسبه مستوفیان بازار روز قیامت، یا از الم حسرت و پشیمانی و ندامت، یا از محرومی از دیدار شفعای روز رستاخیز، یا از گذشتن صراط باریک تیز، یا از آتش سوزنده، و مار و کژدم گزنده، و یا از محرومی از نعیم بهشت، و دوری از وصال حوران پاک سرشت، و حرمان از پادشاهی جاودان، و مملکت بی پایان.

Ва басо бошад ки тарс аз чизе бошад одамиро ба макрӯҳӣ бирасонад , агар чаҳ худ он чизи фии зота макрӯҳ набошад монанди мурдани пеш аз тавба ё шикастани тавба ё аз тақсир дар вафо ба ҳуқуқи парвардгор , ё аз ғалабаи нафаси амморау шайтони макора , ё аз фиреб хӯрдан аз дунёии дниаҳу захорифи фонӣа , ё аз иштиғоли зимма ба ҳуқуқи мардумон , ва кашӣдан бори ҳуқуқи эшон , ё аз астдроҷ ба тавотури неъмату сирвату иззату сиҳҳат , ё аз зуҳӯри адами қабули тоъату ибодат , ё аз сӯъи хотимау бадии оқибат , ё аз ончӣ дар азал ба ҷиҳат ӯ муқаддар шудаасту наҳви инҳо .

و بسا باشد که ترس از چیزی باشد آدمی را به مکروهی برساند، اگر چه خود آن چیز فی ذاته مکروه نباشد مانند مردن پیش از توبه یا شکستن توبه یا از تقصیر در وفا به حقوق پروردگار، یا از غلبه نفس اماره و شیطان مکاره، یا از فریب خوردن از دنیای دنیه و زخارف فانیه، یا از اشتغال ذمه به حقوق مردمان، و کشیدن بار حقوق ایشان، یا از استدراج به تواتر نعمت و ثروت و عزت و صحت، یا از ظهور عدم قبول طاعت و عبادت، یا از سوء خاتمه و بدی عاقبت، یا از آنچه در ازل به جهت او مقدر شده است و نحو اینها.