Ва бештари хавфӣ ки бар дили некону муттақин ғолибаст хавфи сӯъ хотимааст ки дилҳои орифин аз он пора порааст , зеро ки дар он вақти амр , саъб ва хатарнокаст ва болотарин ин ақсоми хавф собиқааст , ки хавф аз рӯз азал бошад аз ин ҷиҳати Абдуллоҳ Ансорӣ гуфта ки : мардум аз рӯз охир метарсанд ва ман аз рӯзи аввал .

و بیشتر خوفی که بر دل نیکان و متقین غالب است خوف سوء خاتمه است که دلهای عارفین از آن پاره پاره است، زیرا که در آن وقت امر، صعب و خطرناک است و بالاترین این اقسام خوف سابقه است، که خوف از روز ازل باشد از این جهت عبدالله انصاری گفته که: مردم از روز آخر می ترسند و من از روز اول.

Ва рӯзии ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам дар минбари дасти росташро баланд карданду кафи муборакро печида фармуданд : « эй мардум оё медонед ки дар кафи даст ман чист ? арз карданд ки худоу расӯлаш донотрнд фармуданд ки : номҳои аҳли биҳишт ва номҳои падарону қабӣлаҳои эшон то рӯзи қиёмат сипас дасти чапашро бардошта ва фармуданд ки : оё медонед дар кафи даст ман чист ? боз арз карданд ки : худоу расӯлаш донотрнд фармуданд ки : номҳои дӯзахён ва номҳои падарону қабӣлаҳои эшон то рӯзи қиёмат пас фармуданд ки ҳукм худосту ҳукми худо адласт ки « Фриқи фии алҷнаҳу Фриқи фии алсъир » яъне тайифае дар биҳиштанду тайифае дар дӯзах » ва дар ҳадисии дигар воридаст ки фармуданд ки : « бошад ки Саидро дар роҳи ашқиёи бибаранд то мардум бигӯянд ки мушобеҳ бо аҳл шақоватаст , балки аз худ эшонаст , ногоҳ саодат ӯро дарёбаду дохили зумра съдо гардад ва бошад ки шқиро дар роҳи аҳли саодати бибаранд то мардумон гӯйанд ки ин чаҳ мушобеҳ саъдаст , балки аз эшонаст , ногоҳ шақоват ӯро бигирад ба дурустӣ ки касеро ки худо аз аҳл шақоват навишт агар дар дунё ба қадари Фўоқи шутурӣ ки даст кашӣдан ба пистон ӯст боқӣ бимонад ки албата хотима ӯ ба саодат хатм нашавад .

و روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم در منبر دست راستش را بلند کردند و کف مبارک را پیچیده فرمودند: «ای مردم آیا می دانید که در کف دست من چیست؟ عرض کردند که خدا و رسولش داناترند فرمودند که: نامهای اهل بهشت و نامهای پدران و قبیله های ایشان تا روز قیامت سپس دست چپش را برداشته و فرمودند که: آیا می دانید در کف دست من چیست؟ باز عرض کردند که: خدا و رسولش داناترند فرمودند که: نامهای دوزخیان و نامهای پدران و قبیله های ایشان تا روز قیامت پس فرمودند که حکم خداست و حکم خدا عدل است که «فریق فی الجنه و فریق فی السعیر» یعنی طایفه ای در بهشت اند و طایفه ای در دوزخ» و در حدیثی دیگر وارد است که فرمودند که: «باشد که سعید را در راه اشقیا ببرند تا مردم بگویند که مشابه با اهل شقاوت است، بلکه از خود ایشان است، ناگاه سعادت او را دریابد و داخل زمره سعدا گردد و باشد که شقی را در راه اهل سعادت ببرند تا مردمان گویند که این چه مشابه سعد است، بلکه از ایشان است، ناگاه شقاوت او را بگیرد به درستی که کسی را که خدا از اهل شقاوت نوشت اگر در دنیا به قدر فواق شتری که دست کشیدن به پستان اوست باقی بماند که البته خاتمه او به سعادت ختم نشود.