Сифати сими яъс аз рӯҳи аллоҳ ва ин сифат аз ҷумлаи мӯҳликоти азима балки гуноҳон кабӣрааст ва дар китоб Карим наҳй сариҳ аз он шуда , чунончӣ мефармоед : « ё ибодии аллазӣнаи асрФўои алии анФсҳми лои тқнтўои ман раҳмаи аллоҳ » яъне « яъне эй бандагони ман ки бар худ ситам ва исроф кардаед аз раҳмати худо ноумед нашавед » ва боз мефармоед : « ва ман иқнти ман раҳмаи рабаи алои алзолўн » яъне « кист ки ноумед аз раҳмат худо шавад , магари гумроҳону аҳли залолат » балки аз баъзе оёт маълум мешавад ки яъс аз раҳмати худои мӯҷиб куфраст , чунонкӣ мефармоед : « лои ииأси ман рӯҳи аллоҳи алои алқўми алкоФрўн » яъне « маъюс намешавад аз раҳмати худои магари куффор » ва Марвӣаст ки « мардӣ аз бисёре гуноҳон , ин қадари хоӣФ шуда буд ки аз омурзиши худ ноумед буд ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳи ассалом ба ӯ фармуданд : эй марди маъюсии ту аз раҳмати худо бадтараст аз гуноҳоне ки кардае »у рӯзии ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « агар бидонед ончиро ман медонам , кам хоҳед хандид ва бисёр хоҳед гирист ва ба биёбонҳо ва саҳроҳо берун хоҳед рафт ва бар синаҳои худ хоҳед заду паноҳ ба парвардгор худ хоҳед барад » пас Ҷабраили алайҳи ассалом нозил шуд ва гуфт : парвардгорат мефармоед ки бандагони маро аз ман ноумед макун » ва Марвӣаст ки « мардӣ буд дар банӣ Исроил ки мардумро аз раҳмати худо ноумед мекард ва эшонро бисёр метарсонед дар рӯзи қиёмати худо ба ӯ хоҳад фармуд ки : имрӯзи ман туро аз раҳмати худ маъюс мекунам , ҳамчунон ки ту бандагони маро аз ман ноумед ме сохтӣ »

صفت سیم یأس از روح الله و این صفت از جمله مهلکات عظیمه بلکه گناهان کبیره است و در کتاب کریم نهی صریح از آن شده، چنانچه می فرماید: «یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله» یعنی «یعنی ای بندگان من که بر خود ستم و اسراف کرده اید از رحمت خدا ناامید نشوید» و باز می فرماید: «و من یقنط من رحمة ربه الا الضالون» یعنی «کیست که ناامید از رحمت خدا شود، مگر گمراهان و اهل ضلالت» بلکه از بعضی آیات معلوم می شود که یأس از رحمت خدا موجب کفر است، چنانکه می فرماید: «لا ییأس من روح الله الا القوم الکافرون» یعنی «مأیوس نمی شود از رحمت خدا مگر کفار» و مروی است که «مردی از بسیاری گناهان، این قدر خائف شده بود که از آمرزش خود ناامید بود حضرت امیرالمومنین علیه السلام به او فرمودند: ای مرد مأیوسی تو از رحمت خدا بدتر است از گناهانی که کرده ای» و روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «اگر بدانید آنچه را من می دانم، کم خواهید خندید و بسیار خواهید گریست و به بیابانها و صحراها بیرون خواهید رفت و بر سینه های خود خواهید زد و پناه به پروردگار خود خواهید برد» پس جبرئیل علیه السلام نازل شد و گفت: پروردگارت می فرماید که بندگان مرا از من ناامید مکن» و مروی است که «مردی بود در بنی اسرائیل که مردم را از رحمت خدا ناامید می کرد و ایشان را بسیار می ترسانید در روز قیامت خدا به او خواهد فرمود که: امروز من تو را از رحمت خود مأیوس می کنم، همچنان که تو بندگان مرا از من ناامید می ساختی»

Ва ҳамин қадар басаст дар мазаммати сифати яъс , ки одамиро аз муҳаббати худо ки сари ҳамаи фазойил ва болотарин онҳост боз медорад , зеро ки то касе ба дайгарӣ умедвор набошад ӯро дӯст намедорад ва ҳамчунин ин сифати боис бозмондан аз тоъат ва ибодат мешавад , зеро ки боис бар амал , нишоти хотиру умедворӣ ба мукофот онасту ончӣ расидааст дар мазаммати занни бад ба худои далолат бар мазаммати ин сифат низ мекунад пас бар ҳар касе лозимаст ки аз ин сифат мҷтнб бошаду алоҷи он ба таҳсили зид онаст , ки сифати рҷоءу умедворӣ ба раҳмат худост , чунонкӣ бияёд .

و همین قدر بس است در مذمت صفت یأس، که آدمی را از محبت خدا که سر همه فضایل و بالاترین آنهاست باز می دارد، زیرا که تا کسی به دیگری امیدوار نباشد او را دوست نمی دارد و همچنین این صفت باعث بازماندن از طاعت و عبادت می شود، زیرا که باعث بر عمل، نشاط خاطر و امیدواری به مکافات آن است و آنچه رسیده است در مذمت ظن بد به خدا دلالت بر مذمت این صفت نیز می کند پس بر هر کسی لازم است که از این صفت مجتنب باشد و علاج آن به تحصیل ضد آن است، که صفت رجاء و امیدواری به رحمت خداست، چنانکه بیاید.