Ва аммо ончӣ далолат мекунад бар ончии гуфтем , ки рҷоءу умедворӣ ба раҳмату мағфират бояд баъд аз тоъат ва ибодат бошад , ва бидӯни он ғурур ва ҳамоқатаст аз оёту ахбор беҳад ва ниҳоятаст чунонкии ҳақ субҳона мефармоед : « ани аллазӣнаи омнўоу аллазӣнаи ҳоҷрўоу ҷоҳдўои фии сиблати аллоҳи аўлӣки ирҷўни раҳмаи аллоҳ » яъне « ба дурустӣ ки касоне ки имон овараданд ва ба ҷиҳати мтобъти расӯл , тарки аўтони худро намуданд ва дар роҳи худо бо куффору нафаси аммора ҷиҳод карданд , эшонанд ки умедвор ба раҳмат парвардгоранд » ва дар мақоми мазаммати тайифа Эй мефармоед : « ФхлФи ман бъдҳми халафи врсўои алкитоби ёхзўни арзи ҳозои алоднӣу иқўлўни сиғФри лно » хулосаи маънии инки аз ақаби гузаштагон , тайифа Эй омаданд ки китоби худо аз рафтагон ба эшон расед , ва эшон гирифтори матоъи дунявии гаштанд , ва онҳоро фаро гирифтанд ва мегӯйанд ки зуд бошад ки мо омирзида шавем ва аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « аҳмақ касеаст мтобъти ҳавоу ҳаваси нафсониро кунад ,у орзӯ аз худо дошта бошад »у шахсе ба хизмати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом арз кард « қавмӣ ҳастанд ки гуноҳ мекунанд ва мегӯйанд мо умед ба худо дорем ва ҳамеша чунинанд то марг эшон бирасад ҳазрат фармуданд ки эшон касоне ҳастанд ки ба орзӯ май гзорннд ва дурӯғ мегӯйанд , раҷо ва умед надоранд ва ба дурустӣ ки касе ки умед ба чизе дошта бошад дар садади талаби он барме ояд ва касе ки аз чизе битарсад аз он май гурезад »у шахсе ба ҳазрати содиқи алайҳи ассалом арз кард ки « қавмӣ аз дӯстони ту маъсият мекунанд ва мегӯйанд мо умедворем ҳазрат фармуд дурӯғ мегӯйанд , дӯстон мо нестанд инҳо қавмӣ ҳастанд киамонеу омол , эшонро музтариб кардааст касе ки умед ба чизе дошта бошад амал аз барои он мекунад »у боз аз он ҳазрат Марвӣаст ки « муъмин , муъмин нест то хавф ва умед дошта бошаду хавф ва умед намедорад магар дар вақте ки амал кунад аз барои ончӣ май тарсад ва ба он умед дорад » .

و اما آنچه دلالت می کند بر آنچه گفتیم، که رجاء و امیدواری به رحمت و مغفرت باید بعد از طاعت و عبادت باشد، و بدون آن غرور و حماقت است از آیات و اخبار بی حد و نهایت است چنانکه حق سبحانه می فرماید: «ان الذین آمنوا و الذین هاجروا و جاهدوا فی سبیل الله اولئک یرجون رحمة الله» یعنی «به درستی که کسانی که ایمان آوردند و به جهت متابعت رسول، ترک اوطان خود را نمودند و در راه خدا با کفار و نفس اماره جهاد کردند، ایشان اند که امیدوار به رحمت پروردگارند» و در مقام مذمت طایفه ای می فرماید: «فخلف من بعدهم خلف ورثوا الکتاب یاخذون عرض هذا الادنی و یقولون سیغفر لنا» خلاصه معنی اینکه از عقب گذشتگان، طایفه ای آمدند که کتاب خدا از رفتگان به ایشان رسید، و ایشان گرفتار متاع دنیوی گشتند، و آنها را فرا گرفتند و می گویند که زود باشد که ما آمرزیده شویم و از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «احمق کسی است متابعت هوا و هوس نفسانی را کند، و آرزو از خدا داشته باشد» و شخصی به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کرد «قومی هستند که گناه می کنند و می گویند ما امید به خدا داریم و همیشه چنین اند تا مرگ ایشان برسد حضرت فرمودند که ایشان کسانی هستند که به آرزو می گذارنند و دروغ می گویند، رجا و امید ندارند و به درستی که کسی که امید به چیزی داشته باشد در صدد طلب آن برمی آید و کسی که از چیزی بترسد از آن می گریزد» و شخصی به حضرت صادق علیه السلام عرض کرد که «قومی از دوستان تو معصیت می کنند و می گویند ما امیدواریم حضرت فرمود دروغ می گویند، دوستان ما نیستند اینها قومی هستند که امانی و آمال، ایشان را مضطرب کرده است کسی که امید به چیزی داشته باشد عمل از برای آن می کند» و باز از آن حضرت مروی است که «مومن، مومن نیست تا خوف و امید داشته باشد و خوف و امید نمی دارد مگر در وقتی که عمل کند از برای آنچه می ترسد و به آن امید دارد».