Чун фазилати сифати рҷоءро донистӣу мавқеи онро шинохтӣ , бидон ки касе ки муҳтоҷ ба ин сифат бошад тариқаи таҳсили он , инаст ки : ибтидо дар ончии гуфтем аз асбоби умедворӣ таъаммул кунад , ва онҳоро бар дили худ нақш кунад ва такрор кунад ,у пайвастаи мутазаккир онҳо бӯда бошад .

چون فضیلت صفت رجاء را دانستی و موقع آن را شناختی، بدان که کسی که محتاج به این صفت باشد طریقه تحصیل آن، این است که: ابتدا در آنچه گفتیم از اسباب امیدواری تأمل کند، و آنها را بر دل خود نقش کند و تکرار کند، و پیوسته متذکر آنها بوده باشد.

Сипас мулоҳизаи намояди неъматҳои фаровон ва кароматҳои бепоёнро ки дар дунё ба бандагон худ намӯда , ҳатто инки ҳар чизе ки аз барои эшон зарурӣаст омода карда , агар чаҳ чизе бошад ки гоҳе нодаро ба эҳтиёҷ шавад дар умӯри дунёии эшон .

سپس ملاحظه نماید نعمتهای فراوان و کرامتهای بی پایان را که در دنیا به بندگان خود نموده، حتی اینکه هر چیزی که از برای ایشان ضروری است آماده کرده، اگر چه چیزی باشد که گاهی نادرا به احتیاج شود در امور دنیای ایشان.

Пас ҳаргоҳи анояти илоҳӣа дар хусӯси таҳияи асбоби дунявӣа ва офаридани ончии вуҷӯди он зарурӣ ё беҳтараст , кӯтоҳӣ накарда бошад дар хонаи дунё , ки ҳқиқаҳи манзили бало ва меҳнатаст на хонаи сарвару роҳату розӣ нашуда бошад ки дар онҷои муҳтоҷ ба чизе бошанд ки набошад , балки ончии масрафи зинату ҷамол эшон мешавад низ халқ карда бошад чигуна худро розӣ хоҳад кард ки дар хонаи охират ки маҳали файзу неъмат ,у хонаи эҳсон ва роҳатаст эшонро мӯҳмал ва маъаттал гузорад , балки гирифтори азоби абаду уқоб мухиллад созад .

پس هرگاه عنایت الهیه در خصوص تهیه اسباب دنیویه و آفریدن آنچه وجود آن ضروری یا بهتر است، کوتاهی نکرده باشد در خانه دنیا، که حقیقه منزل بلا و محنت است نه خانه سرور و راحت و راضی نشده باشد که در آنجا محتاج به چیزی باشند که نباشد، بلکه آنچه مصرف زینت و جمال ایشان می شود نیز خلق کرده باشد چگونه خود را راضی خواهد کرد که در خانه آخرت که محل فیض و نعمت، و خانه احسان و راحت است ایشان را مهمل و معطل گذارد، بلکه گرفتار عذاب ابد و عقاب مخلد سازد.

Бо вуҷӯди инки худ фармӯдааст : « сабқати раҳматии ғазабӣ » яъне « раҳмати ман бар ғазабами сабқат гирифтааст » .

با وجود اینکه خود فرموده است: «سبقت رحمتی غضبی» یعنی «رحمت من بر غضبم سبقت گرفته است».

Дар дунё бо вуҷӯди иштиғол ба маосӣу лаҳву лаъиб , неъматро боз нагирифт чигуна дар охират ки даст аз ҳамаи ҷои кӯтоҳ ,у биҷузи даргоҳ ӯ паноҳӣ нест одамиро во мегузорад ? балӣ :

در دنیا با وجود اشتغال به معاصی و لهو و لعب، نعمت را باز نگرفت چگونه در آخرت که دست از همه جا کوتاه، و بجز درگاه او پناهی نیست آدمی را وا می گذارد؟ بلی:

Ва болотарин чизе ки боиси умедворӣ бандагонаст , онаст ки худованди олами хайр маҳзаст ва ҳеҷ шарӣ дар ӯ нест ,у файёзи алии алотлоқ ва бахшанда мутлақ , халқро офарид то бар эшон ҷӯад ва эҳсон кунад ,у фазлу карами худро зоҳир созад пас албата касоне ки ба ваҳдоният ӯ қойилу тасдиқи пайғамбар ӯро намӯдаанд бар эшон раҳм хоҳад кард ва эшонро дар азоби доимӣ ӯ нахоҳад гузошт .

و بالاترین چیزی که باعث امیدواری بندگان است، آن است که خداوند عالم خیر محض است و هیچ شری در او نیست، و فیاض علی الاطلاق و بخشنده مطلق، خلق را آفرید تا بر ایشان جود و احسان کند، و فضل و کرم خود را ظاهر سازد پس البته کسانی که به وحدانیت او قایل و تصدیق پیغمبر او را نموده اند بر ایشان رحم خواهد کرد و ایشان را در عذاب دائمی او نخواهد گذاشت.