Ва аломати ин сифати хабиса , аҷзу забунӣ ва изтиробаст дар вақти ҳудуси ҳодиса ё нузули балӣа ,у мутазалзил шудан ба ҳар чизеаст , агар чаҳ ҷузъӣ бошад .

و علامت این صفت خبیثه، عجز و زبونی و اضطراب است در وقت حدوث حادثه یا نزول بلیه، و متزلزل شدن به هر چیزی است، اگر چه جزئی باشد.

Ва ин сифатӣаст хабис дар дил ,у соҳиби он дар назарҳо хор ва бемиқдор ,у лозими он , зиллату адами мҳобт ,у канора ҷустан аз корҳои бузургу умӯри олия ,у мусомиҳа дар амр ба маърӯф ва наҳй аз мункир ,у изтиробу тазалзул ба андаки чизе аз балоҳо ва мхоўФаст .

و این صفتی است خبیث در دل، و صاحب آن در نظرها خوار و بی مقدار، و لازم آن، ذلت و عدم مهابت، و کناره جستن از کارهای بزرگ و امور عالیه، و مسامحه در امر به معروف و نهی از منکر، و اضطراب و تزلزل به اندک چیزی از بلاها و مخاوف است.

Ва соҳиби ин сифат , аз расӣдан ба маротиби баланду маносиби арҷманди маҳрӯму маҳҷӯр , ва аз бузургӣу иззат дар ҳар ду олам бар канор ва давраст пайвастаи қалб ӯ музтарибу ларзон , ва ҳамеша аз ҳаводиси дунёи хоӣФ ва тарсонаст ҳар соъатӣ дар ташвишӣу ғамӣ , ва ҳар лаҳза дар бимӣ ва алмӣаст табиат ӯ табиати кӯдакон ,у ҷабалат ӯ ҷабалат занонаст .

و صاحب این صفت، از رسیدن به مراتب بلند و مناصب ارجمند محروم و مهجور، و از بزرگی و عزت در هر دو عالم بر کنار و دور است پیوسته قلب او مضطرب و لرزان، و همیشه از حوادث دنیا خائف و ترسان است هر ساعتی در تشویشی و غمی، و هر لحظه در بیمی و المی است طبیعت او طبیعت کودکان، و جبلت او جبلت زنان است.

Ҷомаи мардон бар ӯ ор , ва аз мардӣу мардумӣ барканораст .

جامه مردان بر او عار، و از مردی و مردمی برکنار است.

Ва дар ахбори ворид шудааст ки : « муъмин аз зиллати нафас бриءаст » ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳ ассалом фармуданд ки : « худованди олам , бандаи муъминро дар ҳар корӣ ихтиёр дод ,у лекин мурраххас нафармӯдааст ӯро ки худро залил ва беқадар кунад оё нашунидае ки худо мефармоед « вллаҳи алъзаҳи влрсўлаҳи вллмўмнин » яъне « иззат аз барои худоу пайғамбар ва муъминонаст пас бандаи муъмин бояд худро азиз бидорад ва залил нанамояд бояд муъмин аз кӯҳи муҳкам тар бошад аз кӯҳ бо теша ме тавон чизеи шикаст вале аз дайни муъмини чизе шикаста намешавад »у алоҷи ин сифати хабиса , чунонаст ки дар ҷубну хавфи мазмум ,у таҳсил кардани зиди он мазкӯри гашт .

و در اخبار وارد شده است که: «مومن از ذلت نفس بریء است» حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند که: «خداوند عالم، بنده مومن را در هر کاری اختیار داد، و لیکن مرخص نفرموده است او را که خود را ذلیل و بی قدر کند آیا نشنیده ای که خدا می فرماید «وللّه العزة ولرسوله وللمومنین» یعنی «عزت از برای خدا و پیغمبر و مومنان است پس بنده مومن باید خود را عزیز بدارد و ذلیل ننماید باید مومن از کوه محکم تر باشد از کوه با تیشه می توان چیزی شکست ولی از دین مومن چیزی شکسته نمی شود» و علاج این صفت خبیثه، چنان است که در جبن و خوف مذموم، و تحصیل کردن ضد آن مذکور گشت.