Бидон ки зиди ин сифат , бузургии нафасу муҳкамӣ диласту аломати он , онаст ки одамӣ таҳаммул кунад ончиро ки бар ӯ ворид мешавад , ва монанди гиёҳи заъиф , бо ҳар бодӣ мутазалзил нагардад ва чун мӯшу рӯбоҳ бо ҳар ҳаракати поӣӣ ба чап ва рост надӯд , балки чун кӯҳи по бар ҷой ки чун бодҳои мухолиф бар ӯ вазад илтифот накунад , ва чун шери қавии панҷа аз ҳамлаи диловарони рўнгрдонд

بدان که ضد این صفت، بزرگی نفس و محکمی دل است و علامت آن، آن است که آدمی تحمل کند آنچه را که بر او وارد می شود، و مانند گیاه ضعیف، با هر بادی متزلزل نگردد و چون موش و روباه با هر حرکت پائی به چپ و راست ندود، بلکه چون کوه پا بر جای که چون بادهای مخالف بر او وزد التفات نکند، و چون شیر قوی پنجه از حمله دلاوران رونگرداند

Ва дар аҳодӣс воридаст ки : муъмин , соҳиби салобату мҳобт ва иззатасту ҳамаи инҳо фаръи бузургии нафасу қӯт дил аст

و در احادیث وارد است که: مومن، صاحب صلابت و مهابت و عزت است و همه اینها فرع بزرگی نفس و قوت دل است

Ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « худо ба муъмини се хислати каромат фармӯдааст : иззат дар дунёу охирату зафар дар растгории дунёу охирату мҳобт дар дили золимону аҳли маъсият » ва касе ки соҳиби ин сифат шариф бӯда бошад ки фии алҳқиқаҳи саромади бештари сифоту афзали аксар маликотаст хорӣу иззат дар назар ӯ яксон ,у туҳидастӣу сирват дар назд ӯ ҳамАннан , на аз дӯстии абнои рӯзгори шод , ва на аз душмании эшон бок , на аз мадҳи эшон хуррам , ва на аз мазаммати онон ғамнок мегардад чунонкии ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуданд ки « агар ҳамаи олам , шамшерҳо кашанду пушт ба пушт якдигар дода рӯ ба ман оянд , сари мўӣии тафовут дар ҳоли ман ҳам намерасад » балки касеро ки ин сифат аноят шуд дар пеш ӯ маразу сиҳҳат , балки ҳаёту мӯат , бетафовутаст , ва аз гардиши рӯзгору тақаллуби лайл ва наҳор мутлақан мутаъассир намегардад ва аз тбдли аҳвол ,у тарокуми أҳўоли Аслан мутазалзил намешавад .

و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «خدا به مومن سه خصلت کرامت فرموده است: عزت در دنیا و آخرت و ظفر در رستگاری دنیا و آخرت و مهابت در دل ظالمان و اهل معصیت» و کسی که صاحب این صفت شریف بوده باشد که فی الحقیقه سرآمد بیشتر صفات و افضل اکثر ملکات است خواری و عزت در نظر او یکسان، و تهیدستی و ثروت در نزد او همعنان، نه از دوستی ابنای روزگار شاد، و نه از دشمنی ایشان باک، نه از مدح ایشان خرم، و نه از مذمت آنان غمناک می گردد چنانکه حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند که «اگر همه عالم، شمشیرها کشند و پشت به پشت یکدیگر داده رو به من آیند، سر موئی تفاوت در حال من هم نمی رسد» بلکه کسی را که این صفت عنایت شد در پیش او مرض و صحت، بلکه حیات و موت، بی تفاوت است، و از گردش روزگار و تقلب لیل و نهار مطلقا متأثر نمی گردد و از تبدل احوال، و تراکم أهوال اصلا متزلزل نمی شود.

Ва ин малакаи фозила , сифатӣ нест ки ҳар касе ба он тавонад раседу чашма Эй нест ки ҳар бесару поӣӣ аз он об тавонад нӯшед сарои парда Эй нест ки ҳар шахсеи гирд он тавонад гардид балки майдонӣаст ки биҷузи яккаи саворони маъракаи мардонагӣ , дар он ҷавлон накунанд ва роҳӣаст ки биҷузи номдорони водии шери дилии қадам дар он наниҳанд .

و این ملکه فاضله، صفتی نیست که هر کسی به آن تواند رسید و چشمه ای نیست که هر بی سر و پائی از آن آب تواند نوشید سراپرده‌ای نیست که هر شخصی گرد آن تواند گردید بلکه میدانی است که بجز یکه سواران معرکه مردانگی، در آن جولان نکنند و راهی است که بجز نامداران وادی شیر دلی قدم در آن ننهند.

Ва тариқи таҳсили ин сифат , аз ончӣ дар таҳсили сифати шуҷоат ,у дафъи хавфи мазмуми гузашт маълум мешавад .

و طریق تحصیل این صفت، از آنچه در تحصیل صفت شجاعت، و دفع خوف مذموم گذشت معلوم می شود.