Ва аммо ғайрат дар мол , онаст ки бадоне ки ҳар кас модоме ки дар дори дунёст ба моли муҳтоҷ ,у таҳсили охират ба он мавқуфаст , зеро ки маърифату тоъат , ба бқоءи бадану ҳаёти манӯт ,у бқоءи онҳо ба ғизоу қӯт марбӯтаст .

و اما غیرت در مال، آن است که بدانی که هر کس مادامی که در دار دنیاست به مال محتاج، و تحصیل آخرت به آن موقوف است، زیرا که معرفت و طاعت، به بقاء بدن و حیات منوط، و بقاء آنها به غذا و قوت مربوط است.

Пас оқил бояд ки баъд аз онкӣ аз мадохили ҳалол , таҳсили онро намӯд , саъй дар муҳофизат он кунад , ба ин наҳв ки бе масрафи онро харҷ накунад ва ба масрафӣ ки фоидаи ухравӣ ё дунявӣ надорад нарасонад ва ба ғайри мустаҳаққи надиҳад ва ба риёу мафохират бар боди надиҳад ва ба хўднмоӣӣу худфурӯшӣ харҷ накунад ва аз дуздону аҳли хиёнати онро муҳофизат кунад .

پس عاقل باید که بعد از آنکه از مداخل حلال، تحصیل آن را نمود، سعی در محافظت آن کند، به این نحو که بی مصرف آن را خرج نکند و به مصرفی که فایده اخروی یا دنیوی ندارد نرساند و به غیر مستحق ندهد و به ریا و مفاخرت بر باد ندهد و به خودنمائی و خودفروشی خرج نکند و از دزدان و اهل خیانت آن را محافظت کند.

Ва то тавонад зулмаро бар он мусаллат насозаду тамкини эшон ради бурдани молаши надиҳаду ғайр аз инҳо аз масорифӣ ки шръо руҷҳонӣ надошта бошаду ивази он аз барои он дар дунё ва охират нест балки муқтазои ғайрат онаст ки то худ зиндааст амволи худро ба масрафии расонад ки фоидаи ш ба худаш оид шавад ва аз барои ворис нагузорад магари онкӣ ӯро фарзанд халафӣ бошад ки аз ҷумла ахёр бӯда бошад , ки вуҷӯд ӯ низ ба манзалаи вуҷӯд худ ӯст ва дар савоб ӯ шарикаст .

و تا تواند ظلمه را بر آن مسلط نسازد و تمکین ایشان رد بردن مالش ندهد و غیر از اینها از مصارفی که شرعا رجحانی نداشته باشد و عوض آن از برای آن در دنیا و آخرت نیست بلکه مقتضای غیرت آن است که تا خود زنده است اموال خود را به مصرفی رساند که فایده ش به خودش عاید شود و از برای وارث نگذارد مگر آنکه او را فرزند خلفی باشد که از جمله اخیار بوده باشد، که وجود او نیز به منزله وجود خود اوست و در ثواب او شریک است.

Ва чигуна соҳиби ғайрату ҳамияти худро розӣ мекунад ки молиро ки рӯзу шаб дар таҳсили он тъб кашида , ва дар ҷамъ кардан он , умри худро талаф карда , ва дар ърсоти маҳшар аз ӯҳдаи ҳисоби он бояд барояд аз барои шавҳари зани худ бигузорад то онро бихӯрад ва қӯт гирад ва бо зан ӯ ҷимоъ кунад ва миннатҳои матлаби он зани хабиса ин бошад ки аз он мол , ғизоҳои муқаввӣ тартиб диҳад ки шавҳараш дар маҷомеъат кардани қавӣ тар гардаду ҳақиқат онаст ки ин мхнсӣаст ки қлтбону даюси худро ба он розӣ намекунад чаҳ ҷои соҳиби ғайрату ҳамият .

و چگونه صاحب غیرت و حمیت خود را راضی می کند که مالی را که روز و شب در تحصیل آن تعب کشیده، و در جمع کردن آن، عمر خود را تلف کرده، و در عرصات محشر از عهده حساب آن باید برآید از برای شوهر زن خود بگذارد تا آن را بخورد و قوت گیرد و با زن او جماع کند و منتهای مطلب آن زن خبیثه این باشد که از آن مال، غذاهای مقوی ترتیب دهد که شوهرش در مجامعت کردن قوی تر گردد و حقیقت آن است که این مخنثی است که قلتبان و دیوث خود را به آن راضی نمی کند چه جای صاحب غیرت و حمیت.

Ва ҳамчунинаст гузоштани молӣ аз барои соири вараса ки ҳақ он мет бечораро намешиносанд , ва аз ӯ ёд намекунанд монанди писарони бдгҳр ,у шавҳарони духтар ,у бародарон ,у бародари зодагон , ва ъаму аммау холу холау ғайри инҳо ва эшон агар чаҳ мисли шавҳар зан нестанд , аммо ҳаргоҳ аз аҳли хайр ва салоҳ набошанд мол аз барои эшон гузоштан ба ғайр аз визру ваболу фӯҳшу дашном , дигар самарӣ надорад , ҳамчунон ки дар аҳли ин аср мушоҳида мекунем .

و همچنین است گذاشتن مالی از برای سایر ورثه که حق آن میت بیچاره را نمی شناسند، و از او یاد نمی کنند مانند پسران بدگهر، و شوهران دختر، و برادران، و برادر زادگان، و عم و عمه و خال و خاله و غیر اینها و ایشان اگر چه مثل شوهر زن نیستند، اما هرگاه از اهل خیر و صلاح نباشند مال از برای ایشان گذاشتن به غیر از وزر و وبال و فحش و دشنام، دیگر ثمری ندارد، همچنان که در اهل این عصر مشاهده می کنیم.