Зиди сифати аҷала , « виқор »аст ва он иборатаст аз итмӣнони нафасу сукӯни он дар гуфтору кирдору ҳаракоту саканот , ҳам пеш аз онкии шурӯ дар яке аз онҳо кунад ва ҳам баъд аз он , то ҳар ҷузъӣ аз он корро ба мувофиқи фикру тадбир ба ҷо оварад

ضد صفت عجله، «وقار» است و آن عبارت است از اطمینان نفس و سکون آن در گفتار و کردار و حرکات و سکنات، هم پیش از آنکه شروع در یکی از آنها کند و هم بعد از آن، تا هر جزئی از آن کار را به موافق فکر و تدبیر به جا آورد

Ва таъаммули намӯдани пеш аз шурӯи роҳ « таваққуф » гӯйанду таъаммули баъд аз онро « тааннӣ » ва « аноӣт » номанд .

و تأمل نمودن پیش از شروع راه «توقف» گویند و تأمل بعد از آن را «تأنی» و «انائت» نامند.

Пас виқор , шомили ин ҳар дуаст ва он натиҷаи қӯти нафас ва прдлӣаст , ва аз шроиФи сифот ,у фазойил маликотаст балки аз ахлоқи ҳасана , кам сифатӣаст ки ба шарофати ин сифат расад ва ба ин ҷиҳати анбёءу асФёу баргузидагони худоро ба ин сифат мадҳ мекунанд .

پس وقار، شامل این هر دو است و آن نتیجه قوت نفس و پردلی است، و از شرایف صفات، و فضایل ملکات است بلکه از اخلاق حسنه، کم صفتی است که به شرافت این صفت رسد و به این جهت انبیاء و اصفیا و برگزیدگانِ خدا را به این صفت مدح می کنند.

Ва дар мадҳи сарвар пайғамбарон мегӯйанд « соҳиби алўқору соҳиби алскинаҳ » .

و در مدح سرور پیغمبران می گویند «صاحب الوقار و صاحب السکینه».

Ва дар ахбор воридаст ки « муъмин албата муттасиф ба сифат виқораст ва дар назари мардуми ҳеҷ сифатии одамиро монанди ин сифат , шариф ва азиз намекунад » пас сазовори муъмин онаст ки пайвастаи шарофату некии ин сифатро дар назар дошта ва худро дар аъмолу афъолу ақвол бар он бидорад , то одату малака ӯ гардад .

و در اخبار وارد است که «مومن البته متصف به صفت وقار است و در نظر مردم هیچ صفتی آدمی را مانند این صفت، شریف و عزیز نمی کند» پس سزاوار مومن آن است که پیوسته شرافت و نیکی این صفت را در نظر داشته و خود را در اعمال و افعال و اقوال بر آن بدارد، تا عادت و ملکه او گردد.