Ва тариқи муолиҷаи бадгумонӣ ба худоу халқ онаст ки баъд аз мулоҳизаи фасод ,у шарофати зидаш , « ки гумон нек бошад » ҳаргоҳи гумони бадӣ аз касе ба хотир ту бугзарад аътноӣӣ ба он накунӣу дили худро ба он шахс бад насозӣ ,у рафтори худро бо ӯ тафовут надиҳӣ ,у тафаққуду икрому эҳтиромӣ ки нисбат ба ӯ ба амал майоварӣ кам ннмоӣӣ .

و طریق معالجه بدگمانی به خدا و خلق آن است که بعد از ملاحظه فساد، و شرافت ضدش، «که گمان نیک باشد» هرگاه گمان بدی از کسی به خاطر تو بگذرد اعتنائی به آن نکنی و دل خود را به آن شخص بد نسازی، و رفتار خود را با او تفاوت ندهی، و تفقد و اکرام و احترامی که نسبت به او به عمل می آوری کم ننمائی.

Балки беҳтар онаст ки дар таъзиму дӯстӣ ӯ биФзоӣӣ ва дар хилват ӯро дуо кунӣ , то ба ин сабаби шайтон ба ғайз ояд ва аз хавфи зёдтии эҳтирому дуоӣ ба ӯ , дигари гумони бадро ба хотири ту ниФкнд .

بلکه بهتر آن است که در تعظیم و دوستی او بیفزائی و در خلوت او را دعا کنی، تا به این سبب شیطان به غیظ آید و از خوف زیادتی احترام و دعای به او، دیگر گمان بد را به خاطر تو نیفکند.

Ва агар ба хтоӣӣу лағзишӣ аз шахсеи бархӯрдӣ бояд ӯро дар хилват насиҳат кунӣ , на инки ибтидо ба ғайбату бдгўӣӣ ӯ нмоӣӣ ва бояд аз хато кардан ӯ маҳзун бошӣ , ҳамчунон ки аз лағзиши худ маҳзун май шӯйу ғарази ту аз насиҳат ӯ халос кардан ӯ аз ҳалокат бошаду ҳаргоҳи чунин рафтори нмоӣӣ аз барои ту савоби ҳузн бар ?хитой ӯу савоби насиҳат кардан ӯу савоби наҷот ӯ ҳар се ҷамъ хоҳад шуд .

و اگر به خطائی و لغزشی از شخصی برخوردی باید او را در خلوت نصیحت کنی، نه اینکه ابتدا به غیبت و بدگوئی او نمائی و باید از خطا کردن او محزون باشی، همچنان که از لغزش خود محزون می شوی و غرض تو از نصیحت او خلاص کردن او از هلاکت باشد و هرگاه چنین رفتار نمائی از برای تو ثواب حزن بر خطای او و ثواب نصیحت کردن او و ثواب نجات او هر سه جمع خواهد شد.