Бидон ки ғазаби муфрат , аз мӯҳликоти азимау офот ҷисмӣааст ва басо бошад ки ба амре мўдӣ шавад ки боиси ҳалоки абаду шақоват сармад гардад , чун қатли нафас , ё қатъи узв ва аз ин ҷиҳатаст ки гуфтаанд : « ғазаб ҷунунӣаст ки дафъӣ ориз мегардад » ва басо бошад ки шиддати ғазаб , мӯҷиби марг мФоҷот гардад .

بدان که غضب مفرط، از مهلکات عظیمه و آفات جسمیه است و بسا باشد که به امری مودی شود که باعث هلاک ابد و شقاوت سرمد گردد، چون قتل نفس، یا قطع عضو و از این جهت است که گفته اند: «غضب جنونی است که دفعی عارض می گردد» و بسا باشد که شدت غضب، موجب مرگ مفاجات گردد.

Ва баъзе аз ҳукамо гуфтаанд ки « киштӣ ки ба гирдоб афтода бошад ва мавҷҳои азими онро фурӯ гирифта бошад ва бодҳои шадиди онро ба ҳар тарафи афканд ба халосу наҷот наздиктараст аз касе ки шуълаи ғазабаш ба илтиҳоб омада бошад » .

و بعضی از حکما گفته اند که «کشتی که به گرداب افتاده باشد و موجهای عظیم آن را فرو گرفته باشد و بادهای شدید آن را به هر طرف افکند به خلاص و نجات نزدیکتر است از کسی که شعله غضبش به التهاب آمده باشد».

Ва дар ахбору осор , мазаммати шадид дар хусӯси ғазаби ворид шудааст ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « ғазаби имонро фосид мегирданд чунонкии сиркаи асалро фосид мекунад » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ин ғазаби оташи пора Эйаст аз шайтон , ки дар ботини фарзанд одамаст ва чун касе аз шумо ғзбнок гардид чашмҳои ӯ сурх мегардаду бод дар рагҳои ӯ меуфтаду шайтони дохил ӯ мешавад » ва аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ғазаб , калид ҳар бадӣ ва шарӣаст »у боз аз он ҳазрат Марвӣаст ки « ғазаб , дили марди доноро ҳалок мекунад » ва низ он ҳазрат фармӯдааст ки « касе ки қувваи ғзбиаҳи худро молик набошад ақли худро низ молик нест » ва махфӣ намонад ки илова бар инки худ ғазаб аз мӯҳликоти азима ва аз сифот хабисааст , лавозиму осорӣ чанд низ бар он мутараттиб мешавад ки ҳамаи онҳо мӯҳлик ва қабеҳаст , монанди : фӯҳшу дашному изҳори бадии мусалламину шамотати эшону сари эшонро фош кардану пардаи эшонро даридану схриаҳу астҳзоء ба эшон кардану ғайри инҳо аз умӯрӣ ки аз уқало содир наме гардад

و در اخبار و آثار، مذمت شدید در خصوص غضب وارد شده است حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «غضب ایمان را فاسد می گرداند چنانکه سرکه عسل را فاسد می کند» و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «این غضب آتش پاره ای است از شیطان، که در باطن فرزند آدم است و چون کسی از شما غضبناک گردید چشمهای او سرخ می گردد و باد در رگهای او می افتد و شیطان داخل او می شود» و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «غضب، کلید هر بدی و شری است» و باز از آن حضرت مروی است که «غضب، دل مرد دانا را هلاک می کند» و نیز آن حضرت فرموده است که «کسی که قوه غضبیه خود را مالک نباشد عقل خود را نیز مالک نیست» و مخفی نماند که علاوه بر اینکه خود غضب از مهلکات عظیمه و از صفات خبیثه است، لوازم و آثاری چند نیز بر آن مترتب می شود که همه آنها مهلک و قبیح است، مانند: فحش و دشنام و اظهار بدی مسلمین و شماتت ایشان و سر ایشان را فاش کردن و پرده ایشان را دریدن و سخریه و استهزاء به ایشان کردن و غیر اینها از اموری که از عُقلا صادر نمی گردد

Ва аз ҷумлаи лавозими ғазаб онаст ки албата баъд аз таскини ноираҳи он , одамии пушаймону афсурда хотир мегардаду ғзбноку ғамноку шикаста дил мешаваду боиси душмании дӯстону шамотати душманон ,у шодии эшону схриаҳу истеҳзои арозилу авбош ,у тأлми дилу тағайюри мизоҷ ,у беморӣ тан мегардаду аҷаб инаст ки баъзе чунон таваҳҳум мекунанд ки шиддати ғазаб аз мардонагӣаст , бо вуҷӯди инки афъолӣ ки аз ғзбнок сар мезанад афъоли атфол ва девонагонаст на кирдори уқалоу мардон . Ҳамчунон ки мушоҳида мешавад касе ки шиддати ғазаб бар ӯ муставле шуд ҳаракоти қабеҳау афъоли ношоиста , аз дашному ҳарзаи гўӣӣ ва суханҳои ракик аз ӯ сар мезанад ва басо бошад ки дашном ба моҳу хуршеду абру боду борону дарахту ҷамод ва ҳайвон медиҳад ва мерасад ба ҷоӣӣ ки косау кӯзаи худро мешаканд ва бо ҳайвоноту ҷамодот ба сухан дарме ояд ва чун даст ӯ аз ҳамаи ҷо кӯтоҳ шавад ҷомаи худро май дард ва бар сару сӯрат худ мезанад ва худу падару модари худро дашном медиҳад ва гоҳе чун мисатону мадҳушон ба ҳар тараф давидан мегирад ва басо бошад ки биҳуш мешавад ва ба замин меуфтад оре :

و از جمله لوازم غضب آن است که البته بعد از تسکین نایره آن، آدمی پشیمان و افسرده خاطر می گردد و غضبناک و غمناک و شکسته دل می شود و باعث دشمنی دوستان و شماتت دشمنان، و شادی ایشان و سخریه و استهزای اراذل و اوباش، و تألم دل و تغیر مزاج، و بیماری تن می گردد و عجب این است که بعضی چنان توهم می کنند که شدت غضب از مردانگی است، با وجود اینکه افعالی که از غضبناک سر می زند افعال اطفال و دیوانگان است نه کردار عقلا و مردان. همچنان که مشاهده می شود کسی که شدت غضب بر او مستولی شد حرکات قبیحه و افعال ناشایسته، از دشنام و هرزه گوئی و سخنهای رکیک از او سر می زند و بسا باشد که دشنام به ماه و خورشید و ابر و باد و باران و درخت و جماد و حیوان می دهد و می رسد به جائی که کاسه و کوزه خود را می شکند و با حیوانات و جمادات به سخن درمی آید و چون دست او از همه جا کوتاه شود جامه خود را می درد و بر سر و صورت خود می زند و خود و پدر و مادر خود را دشنام می دهد و گاهی چون مستان و مدهوشان به هر طرف دویدن می گیرد و بسا باشد که بیهوش می شود و به زمین می افتد آری:

Ва чигуна амсоли ин афъоли нишонаи мардӣ ва ширдилӣасту ҳоли инки пайғамбари худои слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « шуҷоъ , касеаст ки дар ҳолати ғазаби худро тавонад нигоҳ дошт » .

و چگونه امثال این افعال نشانه مردی و شیردلی است و حال اینکه پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «شجاع، کسی است که در حالت غضب خود را تواند نگاه داشت».