Зид интиқом кашӣдан афв ва бахшишаст ,у оёту ахбор дар мадҳу ҳасани он аз ҳаду ҳаср мутаҷовизаст худованд олам мефармоед « хзи алъФўу амри болърФ » яъне « тариқаи афву бахшишро нигаҳдору амр ба маърӯф кун » ва низ фармӯдааст : «у лиъФўоу лисФҳўо » яъне « бояд афву гузашти намоянд » ва низ фармӯдааст : «у ани тъФўои ақрби ллтқўӣ » яъне « агар афви нмоӣид ба тақвоу прҳизкорӣ наздиктараст » ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд : « ба хдоӣӣ ки ҷони ман дар қабза қудрат ӯст ки се чизаст агар аз ман қисм хоҳанд бар онҳо қисм мехӯрам : яке онкии садақа додан аз моли ҳеҷ кам накунад дувуми онкии ҳеҷ кас аз зулмӣ ки ба ӯ шуда афв намекунад аз барои худои магари инки худои иззат ӯро дар рӯзи қиёмат зиёд мефармоед сими инки ҳеҷ кас нест як дарӣ аз суол бар худ накушояд магари инки як дарӣ аз фақру эҳтиёҷ бар ӯ гушӯда мешавад » ва низ аз он ҳазрат Марвӣаст ки « афву гузашт зиёд намекунад мгръзтро , пас гузашт кунед то худои шуморо азиз гирданд » ва он ҷаноб ба ақаба фармуданд ки « май хоҳии туро хабари даҳум ба афзали ахлоқи аҳли дунёу охират ? наздикӣ кун ба ҳар ки аз ту даврӣ кунад ва бахшиш кун ба касе ки туро маҳрӯм созад ва гузашт кун аз он касе ки ба ту зулми намояд » .

ضد انتقام کشیدن عفو و بخشش است، و آیات و اخبار در مدح و حسن آن از حد و حصر متجاوز است خداوند عالم می فرماید «خذ العفو و امر بالعرف» یعنی «طریقه عفو و بخشش را نگهدار و امر به معروف کن» و نیز فرموده است: «و لیعفوا و لیصفحوا» یعنی «باید عفو و گذشت نمایند» و نیز فرموده است: «و ان تعفوا اقرب للتقوی» یعنی «اگر عفو نمائید به تقوی و پرهیزکاری نزدیکتر است» حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: «به خدائی که جان من در قبضه قدرت اوست که سه چیز است اگر از من قسم خواهند بر آنها قسم می خورم: یکی آنکه صدقه دادن از مال هیچ کم نکند دوم آنکه هیچ کس از ظلمی که به او شده عفو نمی کند از برای خدا مگر اینکه خدا عزت او را در روز قیامت زیاد می فرماید سیم اینکه هیچ کس نیست یک دری از سئوال بر خود نگشاید مگر اینکه یک دری از فقر و احتیاج بر او گشوده می شود» و نیز از آن حضرت مروی است که «عفو و گذشت زیاد نمی کند مگرعزت را، پس گذشت کنید تا خدا شما را عزیز گرداند» و آن جناب به عقبه فرمودند که «می خواهی تو را خبر دهم به افضل اخلاق اهل دنیا و آخرت؟ نزدیکی کن به هر که از تو دوری کند و بخشش کن به کسی که تو را محروم سازد و گذشت کن از آن کسی که به تو ظلم نماید».

Марвӣаст ки « Мӯсои алайҳи ассалом арз кард ки прўрдгорори кадоми як аз бандагони ту назд ту ъзизтрнд ? фармуд : онкӣ дар вақти қудрату тўоноӣии афви намояд »у ҳазрати Сайиди алсоҷдини алайҳ ассалом фармуданд ки « дар рӯзи қиёмати худои таъолии аввалин ва охиринро дар баландӣ ҷамъ мекунад , сипас мунодӣ Нидо мекунад ки кҷоинди аҳли фазл ? пас тайифае барме хезанд малоика гӯйанд ки чаҳ чизаст фазли шумо ? гӯйанд тавассул меҷустем ба ҳар ки аз мо даврӣ мекард ва ато мекардем ба ҳар ки моро маҳрӯм ме сохт ва гузашт мекардем аз ҳар ки ба мо зулм менамӯд малоика гӯйанд : рост гуфтед ки аҳл фазлед , дохил биҳишт шавед »у ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳ ассалом фармуданд ки « пушаймонӣ бар афви беҳтару осон тараст аз пушаймонӣ бар интиқому уқубат » ва ҳамин қадари фазлу шарофат аз барои афву гузашт кофӣаст ки аз некӯтарин сифот парвардгораст , ва дар мақоми саноу ситоиш ӯро ба ин сифати Ҷамила ёд мекунанд ҳазрати эмоми зини алъобдин алайҳи ассалом дар муноҷот худ мегуяд : « анати алзии самяти нФски болъФўи ФоъФи анӣ » яъне « тўӣӣ ки худро ба афву гузашти номи бардае пас дар гузар аз ман » .

مروی است که «موسی علیه السلام عرض کرد که پروردگارار کدام یک از بندگان تو نزد تو عزیزترند؟ فرمود: آنکه در وقت قدرت و توانائی عفو نماید» و حضرت سید الساجدین علیه السلام فرمودند که «در روز قیامت خدای تعالی اولین و آخرین را در بلندی جمع می کند، سپس منادی ندا می کند که کجایند اهل فضل؟ پس طایفه ای برمی خیزند ملائکه گویند که چه چیز است فضل شما؟ گویند توسل می جستیم به هر که از ما دوری می کرد و عطا می کردیم به هر که ما را محروم می ساخت و گذشت می کردیم از هر که به ما ظلم می نمود ملائکه گویند: راست گفتید که اهل فضل اید، داخل بهشت شوید» و حضرت امام محمد باقر علیه السلام فرمودند که «پشیمانی بر عفو بهتر و آسان تر است از پشیمانی بر انتقام و عقوبت» و همین قدر فضل و شرافت از برای عفو و گذشت کافی است که از نیکوترین صفات پروردگار است، و در مقام ثنا و ستایش او را به این صفت جمیله یاد می کنند حضرت امام زین العابدین علیه السلام در مناجات خود می گوید: «انت الذی سمیت نفسک بالعفو فاعف عنی» یعنی «توئی که خود را به عفو و گذشت نام برده ای پس در گذر از من».