Ва махфӣ намонад ки мудоро низ наздик ба рФқасту мудорои иборат аз онаст ки ногуворӣ ки аз касе ба ту расад муҳтамили шӯй ва ба рӯй худ наёварӣ ва ин аз ҷумла сифотӣаст ки одамиро дар дунёу охират ба маротиби баланду дараҷоти арҷманд май расонаду ағлаби касоне ки дар дунё ба мартабаи азими расиданд аз ин сифат ҷалилааст .

و مخفی نماند که مدارا نیز نزدیک به رفق است و مدارا عبارت از آن است که ناگواری که از کسی به تو رسد محتمل شوی و به روی خود نیاوری و این از جمله صفاتی است که آدمی را در دنیا و آخرت به مراتب بلند و درجات ارجمند می رساند و اغلب کسانی که در دنیا به مرتبه عظیم رسیدند از این صفت جلیله است.

Ва аз ин ҷиҳати ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « парвардгори маро амр кард ки бо мардум мудоро кунам , ҳамчунон ки амр кард ки воҷиботи худро ба ҷой оварам » аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « дар таврот навиштааст ки дар он чизҳоӣӣ ки худои таъолӣ ба Мӯсои алайҳ ассалом фармуд он буд ки фармуд : эй Мӯсо дар ботини худ асрори маро пинҳон куну пӯшидаи дор ва дар зоҳири худ ошкор кун аз ҷониби ман мудоро бо душманони ману душманони худат »у ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳ ассалом фармуданд ки « тайифае аз мардуми мудорои эшон бо мардум кам буд ва эшонро аз хонивода Қурайш андохтанд ва давр карданд бо вуҷӯди инки аз Қурайш буданд , ва дар ҳасбу насаби эшон ҳеҷ айб ва иллатӣ набӯд ,у тайифае аз ғайри Қурайш бо мардум мудоро карданд ва худро ба ин дудмони рафеъ мулҳақ сохтанд пас фармуданд ки ҳар ки дасти худро аз мардум нигоҳ дорад як даст аз эшон нигоҳ доштааст вале дастҳои бисёр аз ӯ боздошта мешавад » .

و از این جهت حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «پروردگار مرا امر کرد که با مردم مدارا کنم، همچنان که امر کرد که واجبات خود را به جای آورم» از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «در تورات نوشته است که در آن چیزهائی که خدای تعالی به موسی علیه السلام فرمود آن بود که فرمود: ای موسی در باطن خود اسرار مرا پنهان کن و پوشیده دار و در ظاهر خود آشکار کن از جانب من مدارا با دشمنان من و دشمنان خودت» و حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند که «طایفه ای از مردم مدارای ایشان با مردم کم بود و ایشان را از خانواده قریش انداختند و دور کردند با وجود اینکه از قریش بودند، و در حسب و نسب ایشان هیچ عیب و علتی نبود، و طایفه ای از غیر قریش با مردم مدارا کردند و خود را به این دودمان رفیع ملحق ساختند پس فرمودند که هر که دست خود را از مردم نگاه دارد یک دست از ایشان نگاه داشته است ولی دستهای بسیار از او بازداشته می شود».