Рӯзгорӣ аз сухан лаб дӯхтам

روزگاری از سخن لب دوختم

То сухан аз шоҳи худ омухтам

تا سخن از شاه خود آموختم

Муддатӣ будам чу Тифли ширнўш

مدتی بودم چو طفل شیر نوش

Гунгу хомӯшу саропои ҷумлаи гӯш

گنگ و خاموش و سراپا جمله گوش

То забонами лутфи он шаҳ боз кард

تا زبانم لطف آن شه باز کرد

Пас сухан дар мадҳи шаҳ оғоз кард

پس سخن در مدح شه آغاز کرد

Гар набӯдӣ халқи олам дар ҳиҷоб

گر نبودی خلق عالم در حجاب

Ҳамчуи он хафоаши пеши офтоб

همچو آن خفاش پیش آفتاب

Дар мдиҳ ӯ сухани сркрдмӣ

در مدیح او سخن سر کردمی

Олимии пар дар ва гавҳар кардамӣ

عالمی پر دُرّ و گوهر کردمی

Гар на чашми аҳли даврони кӯр буд

گر نه چشم اهل دوران کور بود

Рӯй шаҳ аз чашмашони мастур буд

روی شه از چشمشان مستور بود

намефикандам парда аз рухсор ӯ

می فکندم پرده از رخسار او

Кардамӣ ойӣна бо ӯ рӯбарӯ

کردمی آیینه با او روبرو

Оинаи лекин чаҳ орми баҳри кӯр

آینه لیکن چه آرم بهر کور

Назд хафоашон чаҳ гӯям ман зи ҳўр

نزد خفاشان چه گویم من ز هور

Гар бигӯям ончӣ он шудро сазост

گر بگویم آنچه آن شد را سزاست

Халқро ёрои фаҳмидан куҷост

خلق را یارای فهمیدن کجاست

Вар бигӯям ончӣ мефаҳманд халқ

ور بگویم آنچه می‌فهمند خلق

Юсуфиро зевари орми куҳнаи далқ

یوسفی را زیور آرم کهنه دلق

Онкии айни аллоҳу ваҷҳи аллоҳ буд

آنکه عین الله و وجه الله بود

Кӣ бўсФ ӯ касеро раҳ буд

کی بوصف او کسی را ره بود

Чаҳ тавонад буд бино назд кӯр

چه تواند گفت بینا نزد کور

Шарҳи нури партави тобандаи ҳўр

شرح نور و پرتو تابنده هور

Мадҳ ӯ гӯям вале бо хоссагон

مدح او گویم ولی با خاصگان

Аз забони ҷон вале на зини забон

از زبان جان ولی نه زین زبان

Сафа ӣ дигари бёроим кунун

صفهٔ دیگر بیارایم کنون

Аҳли ҷонро гирдами онҷои раҳнамӯн

اهل جان را گردم آنجا رهنمون

Сафае созам вале на аз обу гул

صفه ای سازم ولی نه از آب و گل

Созами онҷои хилватӣ бо аҳли дил

سازم آنجا خلوتی با اهل دل

Розҳо орем бо ҳам дар миён

رازها آریم با هم در میان

Розҳо дар пардаи неи фошу аён

رازها در پرده نی فاش و عیان

Сари ёрон кӣ тавон бепарда гуфт

سرّ یاران کی توان بی پرده گفت

Сарашонро бояд андар дил наҳуфт

سرّشان را باید اندر دل نهفت

Аз нуҳуфтан гарчи дил дар оташ аст

از نهفتن گرچه دل در آتش است

Бош гӯ кин оташи андари дил хуш аст

باش گو کاین آتش اندر دل خَوش است

Тан дар оташи дӯд хокистар шавад

تن در آتش دود خاکستر شود

Дили валикини андари озар зар шавад

دل ولیکن اندر آذر زر شود

Тан дар оташ гар фитад гардад ҳалок

تن در آتش گر فتد گردد هلاک

Дил агар афтода гардад софу пок

دل اگر افتاده گردد صاف و پاک

Тани сияҳи ангушти з ахгар ме шавад

تن سیه انگِشت ز اخگر می‌شود

Дил вале гӯи гирд аҳмар ме шавад

دل ولی گوگرد احمر می‌شود

Оташи тан лек ҷононро сазад

آتش تن لیک جانان را سزد

Оташи дили пухтагонро ме сазад

آتش دل پختگان را می سزد

Пухтае бояд чаҳ пухтаи сӯхта

پخته‌ای باید چه پخته سوخته

Шуълаи сони сар то қадами афрӯхта

شعله سان سر تا قدم افروخته

То дар ин уфтад аз ин оташи шарар

تا در این افتد از این آتش شرر

То зи сӯзи ин шарар ёбад хабар

تا ز سوز این شرر یابد خبر

Хилватӣ хоҳам кунун оростан

خلوتی خواهم کنون آراستن

Ҳам зи ҷонони соҳаташ перостан

هم ز جانان ساحتش پیراستن

Андари онҷои оташӣ афрӯхтан

اندر آنجا آتشی افروختن

Хешроу ҳамгинонро сӯхтан

خویش را و همگنان را سوختن

Хилватии созами сипеҳраши остон

خلوتی سازم سپهرش آستان

Саф нишинонаш саросари расатон

صف نشینانش سراسر راستان

Хилватии рӯҳи аломинши пешкор

خلوتی روح الامینش پیشکار

Ишқи болодасти онҷои дндсор

عشق بالا دست آنجا وندسار

Сафаи дуюми шаҳи мо хоста

صفه دویم شه ما خواسته

Сафае аз нури ишқи ороста

صفه‌ای از نور عشق آراسته

Сафае чун ҷони ошиқи сўзнок

صفه‌ای چون جان عاشق سوزناک

Сафае шамъаши зи нури ишқи пок

صفه‌ای شمعش ز نور عشق پاک

Ман ҳаме гӯям ки эй султони ҷон

من همی گویم که ای سلطان جان

эй нисори мақдамати ҷони ҷаҳон

ای نثار مقدمت جان جهان

Сафа ӣ дили баҳри ту ороста

صفهٔ دل بهر تو آراسته

Ҷони паии хизмати бпои бархеста

جان پیِ خدمت به پا برخاسته

Манзари чашмам қадамгоҳ шумост

منظر چشمم قدمگاه شماست

Синау сари вақф дар роҳ шумост

سینه و سر وقف در راه شماست

Пои ту ҳайфаст бар чашмони ман

پای تو حیف است بر چشمان من

Пои бунае шоҳи ман бар ҷони ман

پا بنه ای شاه من بر جان من

Хоки роҳати тўтёӣ дида ам

خاک راهت توتیای دیده‌ام

Дарди ту бар ҷони ҳиҷрон дида ам

درد تو بر جان هجران دیده‌ام

Рухсатӣ фармо ки бигушоем забон

رخصتی فرما که بگشایم زبان

Достони ишқи орм дар миён

داستان عشق آرم در میان

Сар кунам аз ишқи ҷони бахашони сухан

سر کنم از عشق جان بخشا سخن

Лолаи рӯйонам ба саҳни анҷуман

لاله رویانم به صحن انجمن

Оташи деринаро домани занам

آتش دیرینه را دامن زنم

Оташи андари марду андари зани занам

آتش اندر مرد و اندر زن زنم

Ростии ишқи оташи саркаш буд

راستی عشق آتش سرکش بود

Ҳар ду олами гарм аз ин оташ буд

هر دو عالم گرم از این آتش بود