Чун Зулайхо шуд асири банди ишқ

چون زلیخا شد اسیر بند عشق

Гарданаш афтод дар Рованди ишқ

گردنش افتاد در آوند عشق

Ишқи лашкари тохт бар малики дилаш

عشق لشکر تاخت بر ملک دلش

Кард яғмои ҳосили обу гулаш

کرد یغما حاصل آب و گلش

Абр ғам ифшоанд бар барги гулаш

ابر غم افشاند بر برگ گلش

Не дар он шохии баҷо на булбулаш

نی در آن شاخی به جا نه بلبلش

Сайли ишқ аз хонааш бунёди барад

سیل عشق از خانه‌اش بنیاد برد

Сунбулу насрини онро боди барад

سنبل و نسرین آن را باد برد

Сарсарӣ бар равза ӣ ҳасанаш дамид

صرصری بر روضهٔ حسنش دمید

Сурӯш аз по рафт шамшодаш хамед

سروش از پا رفت شمشادش خمید

Норш аз сари ишвааш аз ёд рафт

نازش از سر عشوه‌اش از یاد رفت

Обаш аз ҷӯи хок ӯ бар бод рафт

آبش از جو خاک او بر باد رفت

Суд бар машки турши кофури хушк

سود بر مشک ترش کافور خشک

Дод кофури оҳӯяш бар ҷои машк

داد کافور آهُوَش بر جای مشک

Заъфарон шуд суда бар барги гулаш

زعفران شد سوده بر برگ گلش

Рафт тоб аз печу тоби сунбулаш

رفت تاب از پیچ و تاب سنبلش

Оҳӯяш шуд сайди сайёдии шигарф

آهُوَش شد صید صیادی شگرف

Бар пари зоғаш фурӯ борид барф

بر پر زاغش فرو بارید برف

Шуд зририи чеҳра ӣ гулгун ӯ

شد زریری چهرهٔ گلگون او

Шуд камоне қомати мавзун ӯ

شد کمانی قامت موزون او

Шуъла вар шуд ишқи андари ҷон ӯ

شعله‌ور شد عشق اندر جان او

Сӯхти ҳам пайдо ва ҳам пинҳон ӯ

سوخت هم پیدا و هم پنهان او

Ҳоҷиб аз дар рафт аз даргаи ҳиҷоб

حاجب از در رفت از درگه حجاب

Ҳиҷлааш барчӣда шуд айвони хароб

حجله‌اش برچیده شد ایوان خراب

Дидааш не то бибинад рӯй дӯст

دیده‌اش نی تا ببیند روی دوست

Рухсаташи не то гароед сӯии дӯст

رخصتش نی تا گراید سوی دوست

Сохт аз неи соябонӣ дар раҳе

ساخت از نی سایبانی در رهی

Кандарон Юсуф гузар кардӣ гуҳӣ

کاندران یوسف گذر کردی گهی

Дар гузаргоҳаш ба сад биму умед

در گذرگاهش به صد بیم و امید

Чун гадоён бо ҳамаи ғамҳо хазид

چون گدایان با همه غمها خزید

Гӯш ӯ бар ҳар садое то кӯи бӯ

گوش او بر هر صدایی تا کو بو

Башнавад аз йени сухани гӯи ном ӯ

بشنود از یک سخن گو نام او

Ҳар ки бигузаштӣ аз он раҳи марду зан

هر که بگذشتی از آن ره مرد و زن

Соз кардӣ бар вай аз Юсуфи сухан

ساز کردی بر وی از یوسف سخن

Рӯзҳо аз раҳгузорон дар суроғ

روزها از رهگذاران در سراغ

Дорад он маи ҷо ба айвон ё ба боғ

دارد آن مه جا به ایوان یا به باغ

Шом бо ахтар нишастӣ рӯбарӯ

شام با اختر نشستی روبرو

Кардӣ аз ахтари зи Юсуфи ҷустуҷӯ

کردی از اختر ز یوسف جستجو

К-эии барин фирӯзаи манзари дидаи бон

کای برین فیروزه منظر دیده‌بان

Қиссаи гӯ бо ман аз он номеҳрбон

قصه گو با من از آن نامهربان

Дар кадомин базм ӯро маскан аст

در کدامین بزم او را مسکن است

Дар кадомин шамъи базмаш равшан аст

از کدامین شمع بزمش روشن است

Дар кадоми айвон буд ӯро қарор

در کدام ایوان بود او را قرار

Айш дорад бо кадомин глъзор

عیش دارد با کدامین گلعذار

Зулфи пичопич ӯ дар даст кист

زلف پیچاپیچ او در دست کیست

Кист имшаби маст ӯ ӯ маст кист

کیست امشب مست او او مست کیست

Чашми махмураш ба рӯй кист боз

چشم مخمورش به روی کیست باز

Даст кӣ бар зулфи мишкӣнаши дароз

دست کی بر زلف مشکینش دراز

Соидаши тавқи кадомин гардан аст

ساعدش طوق کدامین گردن است

ё сараши зеби кадомин доман аст

یا سرش زیب کدامین دامن است

Лаъл ӯ бо лаъл кӣ гардӣда ҷуфт

لعل او با لعل کی گردیده جفت

Бо ки дар бистар ба ком дил бихуфт

با که در بستر به کام دل بخفت

Дар саҳаргаҳ раҳ гирифтӣ бар сабо

در سحرگه ره گرفتی بر صبا

Бо сабо гуфтӣ пас аз сад марҳабо

با صبا گفتی پس از صد مرحبا

Марҳабо эй боди глбўии саҳар

مرحبا ای باد گلبوی سحر

Бозгуи доригар аз Юсуфи хабар

بازگو داری گر از یوسف خبر

Ҳеҷат афтодааст бар кӯяши гузор

هیچت افتاده است بر کویش گذار

Ҳеҷ аФшондии зи гесуяши ғубор

هیچ افشاندی ز گیسویش غبار

Бар сараш кардӣ парешони кокулаш

بر سرش کردی پریشان کاکلش

Бар гирифтӣ атр аз барги гулаш

بر گرفتی عطر از برگ گلش

Ҳеҷ ғалтидӣ ба сунбули зор ӯ

هیچ غلتیدی به سنبل‌زار او

Ҳеҷ дории бӯе аз глзор ӯ

هیچ داری بویی از گلزار او

Кор ӯ дар рӯзу шаби ин буд ин

کار او در روز و شب این بود این

Гоҳи дигари гиря ва гоҳе анин

گاه دیگر گریه و گاهی انین

То ба рӯзии субҳи давлат чун дамид

تا به روزی صبح دولت چون دمید

Боргаҳи хуршед бар ховар кашид

بارگه خورشید بر خاور کشید

Дил тапидан дар буриш оғоз кард

دل تپیدن در برش آغاز کرد

Ранг аз рухсор ӯ парвоз кард

رنگ از رخسار او پرواز کرد

Бар сар дил менаҳодӣ гоҳи даст

بر سر دل می‌نهادی گاه دست

Гоҳ барме хост гоҳе ме нишаст

گاه برمی‌خاست گاهی می‌نشست

Он яке пурсед азу кӣ нотавон

آن یکی پرسید ازو کی ناتوان

эй баҳои рӯзгоратро хазон

ای بهار روزگارت را خزان

Аз чаҳ зинсони дории имрӯзи илтиҳоб

از چه زینسان داری امروز اضطراب

Дар таҳайюргоҳу гуҳ дар изтироб

در تحیر گاه و گه در التهاب

Гуфт аз ғайбам наДоӣ ме расад

گفت از غیبم ندایی می‌رسد

Хуши садоӣ ошноӣ ме расад

خوش صدای آشنایی می‌رسد

Ояд имрӯзами ҳаме дар гӯши ҷон

آید امروزم همی در گوش جان

Сахти овоз дароӣ корвон

سخت آواز درای کاروان

Корвони кишвари Мисри сафо

کاروان کشور مصر صفا

Корвони роҳи иқлӣми вафо

کاروان راه اقلیم وفا

Бӯе аз он гулистон ояд ҳаме

بویی از آن گلستان آید همی

Буии он номеҳрбон ояд ҳаме

بوی آن نامهربان آید همی

Брмшомм ояд аз он бӯстон

بر مشامم آید از آن بوستان

Атри гулҳои висол эй дӯстон

عطر گلهای وصال ای دوستان

Донам эй ҳамдам ки имрӯзами сипеҳр

دانم ای همدم که امروزم سپهر

Аз тараҳҳум бар сар лутфасту меҳр

از ترحم بر سر لطفست و مهر

ё маро пайкӣ расад зон шаҳриёр

یا مرا پیکی رسد زان شهریار

ё насимӣ май вазад аз он диёр

یا نسیمی می‌وزد از آن دیار

ё барин рӯи шаҳсаворамро гузор

یا بر آن ره شهسوارم را گذار

Уфтад эй ёрони фиғон аз интизор

افتد ای یاران فغان از انتظار

эй дариғо интизорам ме кашад

ای دریغا انتظارم می‌کشد

намекашад имрӯз ва зорам ме кашад

می‌کشد امروز و زارم می‌کشد

Ҳалқа бар дар мезанад имрӯзи ёр

حلقه بر در می‌زند امروز یار

Гўиё хобаст чашми рӯзгор

گوییا خوابست چشم روزگار

Ореи оре то бар маъшуқаи дон

آری آری تا بر معشوقه دان

Аз дили ошиқи диҳии хуши шоягон

از دل عاشق دهی خوش شایگان

Ишқи мротӣ буд дар ваии аён

عشق مرآتی بود در وی عیان

Ҷумла ӣ аҳволи ҷонон назд ҷон

جملهٔ احوال جانان نزد جان

Балки чун маъшӯқ дар дил ҳозир аст

بلکه چون معشوق در دل حاضر است

Ҷумлаи асрораш бар дил зоҳир аст

جمله اسرارش بر دل ظاهر است

Ҳар насимӣ бугзарад бар кӯии ёр

هر نسیمی بگذرد بر کوی یار

наменагирад то бар ошиқи қарор

می‌نگیرد تا بر عاشق قرار

Ҳар ғубор аз кӯй ҷонон шуд баланд

هر غبار از کوی جانان شد بلند

Чеҳра ӣ ошиқ буд онро каманд

چهرهٔ عاشق بود آن را کمند

Ҳар садое шуд баланд аз кӯй ӯ

هر صدایی شد بلند از کوی او

Гӯши ошиқи манзилу маъвоӣ ӯ

گوش عاشق منزل و ماوای او

Ҳар ғаму шодӣ дар онҷо шуд падед

هر غم و شادی در آنجا شد پدید

Бар дили ошиқи насибӣ зон расед

بر دل عاشق نصیبی زان رسید

Ишқи ошиқро з худ созад тиҳӣ

عشق عاشق را ز خود سازد تهی

Пуркунад пас зоннигор харгаҳӣ

پر کند پس زان نگار خرگهی

Синау дили чашму гӯшу мағзу пӯст

سینه و دل چشم و گوش و مغز و پوست

Ҷумларо холӣ кунад аз ғайри дӯст

جمله را خالی کند از غیر دوست

Ишқ бошад худ қурӯқчи ва кунад

عشق باشد خود قرقچی و کند

Малики ҷону тани қурӯқ бар неку бад

ملک جان و تن قرق بر نیک و بد

То даройади андари он ҷонон ӯ

تا درآید اندر آن جانان او

Кас на ҷузи ҷонон ӯ ё ҷон ӯ

کس نه جز جانان او یا جان او

Ҷони ҳам онҷо дар вафои он нигор

جان هم آنجا در وفای آن نگار

Монда варна кӣ грФтўстии қарор

مانده ورنه کی گرفته‌ستی قرار

Ишқи худ оташи мизоҷ ва саркаш аст

عشق خود آتش مزاج و سرکش است

Мултаҳиб дар рӯзу шаб чун оташ аст

ملتهب در روز و شب چون آتش است

Шуъла ӣ оташи бҳрҷои аўФтод

شعلهٔ آتش به هر جا اوفتاد

Хоку обашро диҳад яксар ба бод

خاک و آبش را دهد یکسر به باد

Рахт аз онҷои бандади орому сукӯн

رخت از آنجا بندد آرام و سکون

Андари он пайдо шавад шӯри ҷунун

اندر آن پیدا شود شور جنون

Сина бошад рӯзу шаб дар илтиҳоб

سینه باشد روز و شب در التهاب

Дили ҳаме дар сӯзиш ва дар изтироб

دل همی در سوزش و در اضطراب

Дидаи гирёни лаби пар аз оҳу фиғон

دیده گریان لب پر از آه و فغان

Ошиқи бечораи ҳайрону зкон

عاشق بیچاره حیران و زکان

Гоҳ дар ваҷду гуҳии андари тараб

گاه در وجد و گهی اندر طرب

Гоҳ дар яъсу гуҳии андари талаб

گاه در یأس و گهی اندر طلب

Гоҳ дар фарёд ва гоҳе дар анин

گاه در فریاد و گاهی در انین

Гуҳи дӯди сӯии ясору гуҳи ямин

گه دَوَد سوی یسار و گه یمین

То бибандади рахт аз иқлӣми ҷон

تا ببندد رخت از اقلیم جان

Ончӣ бошад ғайри ёри меҳрбон

آنچه باشد غیر یار مهربان

Малики тан аз ғайр ӯ холӣ шавад

ملک تن از غیر او خالی شود

Пас пар аз анвор иҷлолӣ шавад

پس پر از انوار اجلالی شود

Ишқ ҷаззобаст чун дар дил нишаст

عشق جذابست چون در دل نشست

Ҳам дар дилро зи ғайри дӯсти баст

هم درِ دل را ز غیر دوست بست

намекашад то хонаи дили дӯст ро

می کشد تا خانهٔ دل دوست را

Зу кунад пари мағзу оради пӯст ро

زو کند پُر، مغز را و پوست را

Чун зи ҷазби ишқи ёри меҳрбон

چون ز جذب عشق یار مهربان

Омад ва бинишаст дар иқлӣми ҷон

آمد و بنشست در اقلیم جان

Лашкари ҳасанаши бҳмраҳи фавҷи фавҷ

لشکر حسنش به همره فوج فوج

Дар даҳонаш оби ҳайвони мавҷи мавҷ

در دهانش آب حیوان موج موج

Ишқ саркаш гирад орому сукӯн

عشق سرکش گیرد آرام و سکون

Бори бандад чун хазад онҷои ҷунун

بار بندد چون خزد آنجا جنون

Парда андозад ҳаё бар рӯй ишқ

پرده اندازد حیا بر روی عشق

Ҳам шавад мубаддил аз он пас хуии ишқ

هم شود مبدل از آن پس خوی عشق

Маҳв гардад худ дар обу тоби ҳасан

محو گردد خود در آب و تاب حسن

Оташаш гардад хамӯш аз оби ҳасан

آتشش گردد خمُش از آب حسن

Тарки ғаммозӣ ва битобӣ кунад

ترک غمازی و بیتابی کند

Оташии бигузорад ва обӣ кунад

آتشی بگذارد و آبی کند

Ошиқӣ ҳарҷо бибинӣ парда дар

عاشقی هرجا ببینی پرده‌در

Чеҳрааш хунини зи хуноби ҷигар

چهره‌اش خونین ز خوناب جگر

Нолааш роҳ фалак бардошта

ناله‌اش راه فلک برداشته

Гиряаш домони зи ашки анбошта

گریه‌اش دامان ز اشک انباشته

Нест ошиқи бали ҳўсноксти он

نیست عاشق بل هوسناکست آن

ё асир ишқ нопокаст он

یا اسیر عشق ناپاکست آن

ё ки ишқашро буд оғози кор

یا که عشقش را بود آغاز کار

Навниҳолаш брнёўрдаҳаст бор

نونهالش برنیاورده است بار

Неи з дил карда буруни ағёр ро

نی ز دل کرده برون اغیار را

Не кашида андари онҷои ёр ро

نی کشیده اندر آنجا یار را

Ҳасан агар онҷо задӣ харгоҳи хеш

حسن اگر آنجا زدی خرگاه خویش

Ишқро кӣ буд ёроии фаряш

عشق را کی بود یارای فریش

Ишқ чун бар синаи по барҷоӣ шуд

عشق چون بر سینه پا بر جای شد

Пухтау ҷаззобу рӯҳ афзой шуд

پخته و جذاب و روح افزای شد

Кард тасхири диёри ҷисму ҷон

کرد تسخیر دیار جسم و جان

Иси супурди онро ба ёри меҳрбон

یس سپرد آن را به یار مهربان