Ман ҳамаи нуру зиёи он тираи рӯ
من همه نور و ضیاء آن تیره رو
Пас чаро ман саҷдаи орм назд ӯ
پس چرا من سجده آرم نزد او
Ман зи ноРоми нори нӯронӣ буд
من ز نارم نار نورانی بود
ӯ зи хоку хоки зулмоне буд
او ز خاک و خاک ظلمانی بود
Кӣ барои зулмати оради саҷдаи нур
کی برای ظلمت آرد سجده نور
Восбўру восбўру восбўр
واثبور و واثبور و واثبور
Хок бар фарқи вай ва бар нур ӯ
خاک بر فرق وی و بر نور او
эй тФў бар ӯу чашми кӯр ӯ
ای تفو بر او و چشم کور او
Неи зи оташ ҳарчӣ зояд хуш буд
نی ز آتش هرچه زاید خوش بود
Дӯди дӯдаи дӯда ӣ оташ буд
دود دوده دودهٔ آتش بود
Гар набӯдӣ дида ӣ он кӯри кӯр
گر نبودی دیدهٔ آن کور کور
Дидӣ аз одами ҳамаи ишроқи нур
دیدی از آدم همه اشراق نور
Гар набӯдӣ кӯр дидӣ ҷон ӯ
گر نبودی کور دیدی جان او
Ҷони зулмати сӯзи нўроФшон ӯ
جان ظلمت سوز نورافشان او
Ҷон он дидӣ ки нур мутлақ аст
جان آن دیدی که نور مطلق است
Зода ӣ қудсасту пурвирд ҳақ аст
زادهٔ قدس است و پرورد حق است
Ҷисм хокӣ нест одам эй писар
جسم خاکی نیست آدم ای پسر
Ҷони қудсӣ одамасту бўолбшр
جان قدسی آدم است و بوالبشر
Нест одами ғайри ҷон дар пайкараш
نیست آدم غیر جان در پیکرش
Нест ғайр аз ҷомае андари буриш
نیست غیر از جامهای اندر برش
Чун биндозад зи худ он ҷомаи давр
چون بیندازد ز خود آن جامه دور
Гардад аз нураши хаҷали тобандаи ҳўр
گردد از نورش خجل تابنده هور
Ҷон агар аз чеҳра бардорад ҳиҷоб
جان اگر از چهره بردارد حجاب
Дар ҳиҷоби оради рухи хеши офтоб
در حجاب آرد رخ خویش آفتاب
Ҷон агар бепарда дар гулхан равад
جان اگر بی پرده در گلخن رود
Гулхани он дами рашки сад гулшан шавад
گلخن آن دم رشک صد گلشن شود
Гар кунад ҷони ҷилва дар куну макон
گر کند جان جلوه در کون و مکان
Бар вай ояд танги паҳнои ҷаҳон
بر وی آید تنگ پهنای جهان
Андари ин на қубба ӯро ҷой нест
اندر این نُه قبه او را جای نیست
Арса ӣ гардуни варо гнҷоӣ нест
عرصهٔ گردون ورا گنجای نیست
Ҷон агар як бонг бар аблақ занад
جان اگر یک بانگ بر ابلق زند
Бар фароз на фалак бидқ занад
بر فراز نُه فلک بیدق زند
Бол ва пар бигушоед аз симурғи ҷон
بال و پر بگشاید از سیمرغ جان
Ошён гирад ба қофи ломакон
آشیان گیرد به قاف لامکان
Ломаконии бартар аз фаҳми шумо
لامکانی برتر از فهم شما
Бартар аз афлок ва аз ваҳми шумо
برتر از افلاک و از وهم شما
Ломаконии андари он куну макон
لامکانی اندر آن کون و مکان
Ҳам шудаи пайдо ва ҳам гашта ниҳон
هم شده پیدا و هم گشته نهان
Ҳарчӣ гӯям шарҳи ҷонро эй амӯ
هرچه گویم شرح جان را ای عمو
Чун бхўиш оем хаҷал бошам азу
چون به خویش آیم خجل باشم ازو
Дида ӣ шайтони басӣ бенур буд
دیدهٔ شیطان بسی بی نور بود
Лоҷарам аз дидани ҷони кӯр буд
لاجرم از دیدن جان کور بود
Кӯр буду ҷони одамро надид
کور بود و جان آدم را ندید
Пас зомри асҷдўо гардан кашид
پس ز امر اسجدوا گردن کشید
Сари зи амри ҳақ чаҳ печиди он лъин
سر ز امر حق چه پیچید آن لعین
Гарданашро тавқ лаънат шуд қарин
گردنش را طوق لعنت شد قرین
Гуфт ҳақ ӯро ки эй масти ғурур
گفت حق او را که ای مست غرور
Лаънати ман бар ту то рӯз нашӯр
لعنت من بر تو تا روز نشور
Аз миёни хайли покони даври шӯ
از میان خیل پاکان دور شو
Давр аз даргоҳам эй мағрури шӯ
دور از درگاهم ای مغرور شو
Пас ба санги қаҳри ронданди он замон
پس به سنگ قهر راندند آن زمان
Он лъинро аз сафи рӯҳонӣон
آن لعین را از صف روحانیان
Бо рухӣ аз зулмату исёни сиёҳ
با رخی از ظلمت و عصیان سیاه
Бо қадӣ хам гашта аз бори гуноҳ
با قدی خم گشته از بار گناه
Ин сазоӣ онкӣ шуд мағрури хеш
این سزای آنکه شد مغرور خویش
Он шуд он кӯ ғарра шуд аз зӯри хеш
آن شد آن کو غره شد از زور خویش
Ҳар ки по аз ҳади худ бартари ниҳод
هرکه پا از حد خود برتر نهاد
Сарнигӯни охир ба чоҳии дрФтод
سرنگون آخر به چاهی درفتاد
Банда бояд пеши хоҷаи хору зор
بنده باید پیش خواجه خوار و زار
Бандаро бо хештани бинӣ чикор
بنده را با خویشتن بینی چکار
Чунки бинад хешро мардӯд шуд
چونکه بیند خویش را مردود شد
Аз дар мавлои худ матруд шуд
از در مولای خود مطرود شد
Ореи оре ҳар касеро пешаи ист
آری آری هر کسی را پیشه ایست
Ҳар дилии андари хури андешаи ист
هر دلی اندر خور اندیشه ایست
Шуғли полонгар буд полонгарӣ
شغل پالانگر بود پالانگری
Кӣ тавонад дӯхт дебоу зарӣ
کی تواند دوخت دیبا و زری
Гулханиро пешаи гулхан сӯхтан
گلخنی را پیشه گلخن سوختن
Оташи андари кӯрааш афрӯхтан
آتش اندر کورهاش افروختن
Гар ба кштибонии оради рӯи яқин
گر به کشتیبانی آرد رو یقین
Ҳам шавад худ ғарқи ҳам киштӣ нишин
هم شود خود غرق هم کشتی نشین