Он Зулайхо буд дар ин гуфтугӯ

آن زلیخا بود در این گفتگو

Комад аз дарвозаи бонги трқўо

کامد از دروازه بانگ طرقوا

Раҳ диҳед эй қавм то ҷон бугзарад

ره دهید ای قوم تا جان بگذرد

Шоҳи Мисру моҳ канъон бугзарад

شاه مصر و ماه کنعان بگذرد

Раҳ диҳед эй хорҳо гули зорҳо

ره دهید ای خارها گلزارها

Раҳ диҳед ин нахли шкрборҳо

ره دهید این نخل شکربارها

Гул ба саҳро меравад аз баҳри гашт

گل به صحرا می‌رود از بهر گشت

Рашк ҳар гулшан шавад ҳар дару дашт

رشک صد گلشن شود امروز دشت

Он шикори афкани шаҳи чобуки савор

آن شکار افکن شه چابک سوار

Сӯй саҳро меравад баҳри шикор

سوی صحرا می‌رود بهر شکار

Нофа ҳо резед андари дашту кӯҳ

نافه‌ها ریزید اندر دشت و کوه

эй гуруҳи оҳӯон бо сад шиква

ای گروه آهوان با صد شکوه

Нофа андозед атрафшон кунед

نافه اندازید عطرافشان کنید

Дашту саҳроро ъбирстон кунед

دشت و صحرا را عبیرستان کنید

Гирд ойед эй ҳамаи нахҷӣрҳо

گرد آیید ای همه نخجیرها

Сина бигушоӣед сӯии тирҳо

سینه بگشایید سوی تیرها

Ореи ореи тири он шаҳ дилкаш аст

آری آری تیر آن شه دلکش است

Тир ӯ дар сина ва дар дил хуш аст

تیر او در سینه و در دل خَوش است

Сина бигушоӣед то он тири пок

سینه بگشایید تا آن تیر پاک

Аз камон чун ҷуст нанишинад ба хок

از کمان چون جست ننشیند به خاک

Ҳайф бошад тири он шаҳ бар замин

حیف باشد تیر آن شه بر زمین

Гӯи биё бар ҷон ғамнокам нишин

گو بیا بر جان غمناکم نشین

Вар нишинад тири длдўзш ба гул

ور نشیند تیر دلدوزش به گل

Гираму бӯсами занам бар ҷону дил

گیرم و بوسم زنم بر جان و دل

Пас кашам аз ҷону бӯсами новакаш

پس کشم از جان و بوسم ناوَکش

Бар ду кафи гирам барам то ҳазраташ

بر دو کف گیرم برم تا حضرتش

Яъне эй шаҳи навбат дигар бизан

یعنی ای شه نوبت دیگر بزن

Пайкарамро дар раҳ Рахшат фикан

پیکرم را در ره رخشت فکن

Поки он пайкар ки гардад хоки роҳ

پاک آن پیکر که گردد خاک راه

Дар сами Рахши ҷаҳони паймои шоҳ

در سُم رخش جهان پیمای شاه

Хоки он гирду ғубор ва он ғубор

خاک آن گرد و غبار و آن غبار

Домани шаҳро нишинад барканор

دامن شه را نشیند برکنار

Бар канори домани шаҳ ҷо кунад

بر کنار دامن شه جا کند

Фахр бар ҷони ҷаҳон оро кунад

فخر بر جان جهان آرا کند

Чун Зулайхои шӯр човашон шунид

چون زلیخا شور چاووشان شنید

Ҳушаш аз сари рангаш аз ориз парид

هوش از سر رنگش از عارض پرید

Гуфт эй ҳамдами худоро ҳимматӣ

گفت ای همدم خدا را همتی

Ҳимматӣ акнӯн ки омад фурсатӣ

همتی اکنون که آمد فرصتی

Бар раҳи Юсуфи марои майдори боз

بر ره یوسف مرا میدار باز

Бо дили пари дарду ҷони пургудоз

با دل پر درد و جان پرگداز

Бози майдору назар дар роҳ кун

باز میدار و نظر در راه کن

Чун расад он шаҳи маро огоҳ кун

چون رسد آن شه مرا آگاه کن

Пас Зулайхо бар сари раҳи истод

پس زلیخا بر سر ره ایستاد

Мунтазир то кӣ расад он шаҳи Қубод

منتظر تا کی رسد آن شه قباد

Ногаҳон омад буруни фавҷии савор

ناگهان آمد برون فوجی سوار

Ҷумлагӣ бо ҷомҳои зарнигор

جملگی در جامهای زرنگار

Бо Зулайхо гуфт коинк шаҳ расед

با زلیخا گفت کاینک شه رسید

Он маи рухшанда аз машриқ дамид

آن مه رخشنده از مشرق دمید

Гуфт неи неи Юсуфам дар ин миён

گفت نی نی یوسفم در این میان

Нест биллоҳ зон наме байнами нишон

نیست بالله زان نمی‌بینم نشان

Чашми зоҳир гарчи нобӣно буд

چشم ظاهر گرچه نابینا بود

Дил ба ҳоли дилбарами доно буд

دل به حال دلبرم دانا بود

наменаёяд бар машомами ҷони ман

می‌نیاید بر مشامم جان من

Зини саворони буии насрину саман

زین سواران بوی نسرین و سمن

Фавҷ дигар шуд намоён гуфт ҳай

فوج دیگر شد نمایان گفت هی

эй Зулайхо Юсуф омад гуфт не

ای زلیخا یوسف آمد گفت نی

Ҳамчунин ҳар фавҷ аз эшон ме расед

همچنین هر فوج از ایشان می‌رسید

Дар майонишон мешуд ин гуфт ва шунид

در میانشان می‌شد این گفت و شنید

Ногаҳони фавҷӣ намоён шуд зи давр

ناگهان فوجی نمایان شد ز دور

Нурашони пӯшидаи нури моҳу ҳўр

نورشان پوشیده نور ماه و هور

Зад Зулайхои наъра ва мадҳуш шуд

زد زلیخا نعره و مدهوش شد

Гуфт инак Юсуф ва аз ҳуш шуд

گفت اینک یوسف و از هوش شد

Дар канори роҳи биҳуши аўФтод

در کنار راه بیهوش اوفتاد

Роҳи сайл аз дида бар ҳомӯни кушод

راه سیل از دیده بر هامون گشاد

Юсуф омад бар фарози Рахши ноз

یوسف آمد بر فراز رخش ناز

Чун расед онҷои Аннанро дошт боз

چون رسید آنجا عنان را داشت باز

Дар канор роҳ дид афтода Эй

در کنار راه دید افتاده‌ای

Ним ҷонии тан ба мурдан дода Эй

نیم جانی تن به مردن داده‌ای

Бизбону чашм аммо баҳр ва бар

بی زبان و چشم اما بحر و بر

зи ашки оҳаши пари зи тӯфони шарар

ز اشک آهش پر ز توفان شرر

Бизбон дорад ба ӯ сад гуфтугӯ

بی زبان دارد به او صد گفتگو

Дидаи не аммо назар дорад бар ӯ

دیده نی اما نظر دارد بر او

Гуфт бо ёрон ки оё кист ин

گفت با یاران که آیا کیست این

Беш аз имрӯзӣ нахоҳад зист ин

بیش از امروزی نخواهد زیست این

Тири шастии хӯрда сайёдаш куҷост

تیر شستی خورده صیادش کجاست

Ним бсмли монда ҷаллодаш куҷост

نیم بسمل مانده جلادش کجاست

Буии Юсуф бар машомаш чун расед

بوی یوسف بر مشامش چون رسید

Чунки овози фараҳ бахшиш шунид

چونکه آواز فرح بخشش شنید

Ҷуст аз ҷо гуфт сайёдами туе

جست از جا گفت صیادم تویی

Кушта ӣ теғи ту ҷаллодами туе

کشتهٔ تیغ تو، جلادم تویی

Тир шаст туаст каз поем фиканд

تیر شست توست کز پایم فکند

Гарданамро ҳам ту афкандӣ ба банд

گردنم را هم تو افکندی به بند

Даст ва поем баста ӣ занҷир туаст

دست و پایم بستهٔ زنجیر توست

Сина ӣ ман чоки чок тир туаст

سینهٔ من چاک چاک تیر توست

Ҷони кабоб аз оташ бедод туаст

جان کباب از آتش بیداد توست

Дили хароб аз ҷавр бебунёд туаст

دل خراب از جور بی بنیاد توست

эй ситамгар бас нашуд бедодҳо

ای ستمگر بس نشد بیدادها

Дил нашуд нармат аз он бедодҳо

دل نشد نرمت از آن بیدادها

Ин ҷафоҳои ту охир бас нашуд

این جفاهای تو آخر بس نشد

Аз ту бар ман ончӣ шуд бар кас нашуд

از تو بر من آنچه شد بر کس نشد

Ман Зулайхоем ки номам нест бод

من زلیخایم که نامم نیست باد

Дар ҷаҳони кофар ба рӯз ман мабод

در جهان کافر به روز من مباد

Чун шунид ин монад он шаҳ дар шигифт

چون شنید این، ماند آن شه در شگفت

Сайли ашк аз дида боридан гирифт

سیل اشک از دیده باریدن گرفت

Бар кашид оҳӣ ва гуфт аз дарду сӯз

برکشید آهی و گفت از درد و سوز

эй Зулайхои ин чаҳ ҳоласт ва чаҳ рӯз

ای زلیخا این چه حالست و چه روز

Гуфт ҷаври ту ба ин рӯзами нишонд

گفت جور تو به این روزم نشاند

Аз ҷафояти неи шабами не рӯз монад

از جفایت نی شبم نی روز ماند

Гуфт кӯи он наргиси Шаҳлои ту

گفت کو آن نرگس شهلای تو

Хори мижгони ҷгрФрсои ту

خار مژگان جگرفرسای تو

Сунбули мишкӣн гесуят куҷост

سنبل مشکین گیسویت کجاست

Зулфи партоби саман бӯят куҷост

زلف پُر تاب سمن بویت کجاست

Он гули сад барги рухсорат чаҳ шуд

آن گل صد برگ رخسارت چه شد

Он ду унноби шукри борат чаҳ шуд

آن دو عناب شکر بارت چه شد

Себи рангини занхдони ту кӯ

سیب رنگین زنخدان تو کو

Он анористони пистони ту кӯ

آن انارستان پستان تو کو

Сарви хуши рафтор болоят куҷост

سرو خوش رفتار بالایت کجاست

Шоха ӣ шамшод раъноят куҷост

شاخهٔ شمشاد رعنایت کجاست

Гуфт эй ҷонам чаҳ май пурсӣ зи ман

گفت ای جانم چه می‌پرسی ز من

Ҳоли инҳоро бипурс аз хештан

حال اینها را بپرس از خویشتن

Сарсарӣ аз дашт ғам ангехтӣ

صرصری از دشت غم انگیختی

Бору барги нахли ҳасанами рехтӣ

بار و برگ نخل حسنم ریختی

Шуъла ӣ бедод ҷавр афрӯхтӣ

شعلهٔ بیداد جور افروختی

Ҳам самани ҳам сунбуламро сӯхтӣ

هم سمن هم سنبلم را سوختی

Арраи ҷавру ҷафоро охтӣ

ارّهٔ جور و جفا را آختی

Сарви шамшодами зи пои андохтӣ

سرو شمشادم ز پا انداختی

Гуфт Юсуфи ин буд ҳоли бурун

گفت یوسف این بود حال برون

эй Зулайхо чун буд ҳоли дарун

ای زلیخا چون بود حال درون

Буд дар дасти Зулайхо аз қазо

بود در دست زلیخا از قضا

Аз барои такя кардан як Асо

از برای تکیه کردن یک عصا

Гуфт бингар андарин чӯб эй азиз

گفت بنگر اندرین چوب ای عزیز

То шавад ҳоли дарунами нағз низ

تا شود حال درونم نغز نیز

Пас баровард аз дили оташи ниҳод

پس برآورد از دل آتش نهاد

Оҳӣу оташ бар он чӯби аўФтод

آهی و آتش بر آن چوب اوفتاد

ИкнФс зад чӯби хушк оташ гирифт

یک نفس زد چوب خشک آتش گرفت

зи оташ ӯ монад Юсуф дар шигифт

ز آتش او ماند یوسف در شگفت

ИкнФси дигари баровар аз ҷигар

یک نفس دیگر برآور از جگر

Сӯхти неи бастӣ ки будаш србср

سوخت نی بستی که بودش سر به سر

Нест ёрони ин нахустин кори ишқ

نیست یاران این نخستین کار عشق

Сӯхтаи ҷонҳо басӣ аз нори ишқ

سوخته جانها بسی از نار عشق

Кардааст ин корҳо бисёрҳо

کرده است این کارها بسیارها

Карда баси тасбеҳҳо зуннорҳо

کرده بس تسبیحها زنارها

Рахнаҳо афканда дар паймонҳо

رخنه ها افکنده در ایمانها

Тавбаҳо бишкаста ва паймонҳо

توبه‌ها بشکسته و پیمانها

Баси гадоёнро нишонда бар сарир

بس گدایان را نشانده بر سریر

Баси шаҳонро аз сарир оварда зер

بس شهان را از سریر آورده زیر

эй басии ҷонҳо ки фарсӯдааст ишқ

ای بسی جانها که فرسوده است عشق

То ҷаҳон бӯда чунин бӯдааст ишқ

تا جهان بوده چنین بوده است عشق

Ишқи нороллаҳу нурулло буд

عشق نارالله و نورالله بود

Кӣ касе аз сари ишқи огаҳ буд

کی کسی از سِرّ عشق آگه بود

Ҳаркасӣ аз сари ишқ огоҳ нест

هرکسی از سِرّ عشق آگاه نیست

Булҳавасро дар ҳаримаш роҳ нест

بوالهوس را در حریمش راه نیست

Ишқ оташ бошаду ҳизуми ҳавас

عشق آتش باشد و هیزم هوس

Ишқ барқаст ва ҳавоҳо хору хас

عشق برقست و هواها خار و خس

Шуълааш андар ӣмон то ломакон

عشق برق آمد ولی برق یمان

наменагирад лек ин барқ ӣмон

شعله‌اش اندر میان تا لامکان

Ишқ барқ омад вале барқ ӣмон

می‌نگیرد لیک این برق یمان

Ҷузи нгорстони боғу бӯстон

جز نگارستان باغ و بوستان

Ҳаст барқӣ аз ғмом кӯҳ наҷад

هست برقی از غمام کوه نجد

Аз ғмом кӯҳ наҷад ъзу ҷад

از غمام کوه نجد عِزّ و جد

Дар гулистон уфтад аммо ғайри гул

در گلستان افتد اما غیر گل

Сӯзад аммо ҳарчӣ ҳаст аз ҷузву кул

سوزد اما هرچه هست از جزو و کل

Ҳарчӣ ғайр аз кул бисӯзанд тамом

هرچه غیر از کل بسوزاند تمام

Барқ онҷо монаду кули вассалом

برق آنجا ماند و کل والسلام

Пас кашад кулро сӯии кули офарин

پس کشد کل را سوی کل آفرین

эй муҳаббати сад ҳазорон офарин

ای محبت صد هزاران آفرین

Ҳар дилӣ каз ишқи ҷонон равшан аст

هر دلی کز عشق جانان روشن است

Пас яқини майдон ки он дил гулшан аст

پس یقین می‌دان که آن دل گلشن است

Гулшанӣ аммо на аз ин обу хок

گلشنی اما نه از این آب و خاک

Хок он бошад саросари ҷони пок

خاک آن باشد سراسر جان پاک