Сабр гирам оварам дар оташат

صبر گیرم آورم در آتشت

Гӯи чисони сабри орм аз хуии хушат

گو چسان صبر آرم از خوی خوشت

Дар азобат гирам оварадам шикеб

در عذابت گیرم آوردم شکیب

Чун бисозам бо фироқат эй ҳабиб

چون بسازم با فراقت ای حبیب

Доя тарсанд зи оташи кӯдакон

دایه ترساند ز آتش کودکان

Ҳин макун бозӣ ва гарнае фалон

هین مکن بازی وگرنه ای فلان

Май гузорами оташат бар дасту пой

می گذارم آتشت بر دست و پای

Май нуҳуми доғат ба рухсору қафоӣ

می نهم داغت به رخسار و قفای

Лек тарсонанд аз заҷри фироқ

لیک ترسانند از زجر فراق

Шермардон бо ҳазорон тумтароқ

شیرمردان با هزاران طمطراق

Аз чаҳ май тарсами зи дӯзах эй худо

از چه می ترسم ز دوزخ ای خدا

Чун ту андозӣ дар он дӯзахи маро

چون تو اندازی در آن دوزخ مرا

Чун з амр туаст дӯзах ҷинат аст

چون ز امر توست دوزخ جنت است

Чун ту фармое азобам раҳмат аст

چون تو فرمایی عذابم رحمت است

Оташи ту гулшани райҳони ман

آتش تو گلشن ریحان من

Дузаи ту ҷинати ризвони ман

دوزخ تو جنت رضوان من

Чун ту теғам май зании шҳпр буд

چون تو تیغم می‌زنی شهپر بود

Теғи ту бар тораками афсар буд

تیغ تو بر تارکم افسر بود

Хорат аз насрину гули хуштар буд

خارت از نسرین و گل خوشتر بود

Заҳри ту трёқи ҷонпарвар буд

زهر تو تریاق جان پرور بود

Чун азин шодии ту эй султони ҷон

چون ازین شادی تو ای سلطان جان

Гар бисӯзоне ду мушти устихон

گر بسوزانی دو مشت استخوان

Дил набошад шод Эй рӯем сиёҳ

دل نباشد شاد ای رویم سیاه

Он дил ва он устихони бодои табоҳ

آن دل و آن استخوان بادا تباه

Устихону ҷони ман қурбони ту

استخوان و جان من قربان تو

Ман фидои оташи сӯзони ту

من فدای آتش سوزان تو

Чун ту хоҳии устихонамро вқўд

چون تو خواهی استخوانم را وَقود

Гирами ин мушти устихон ҳаргиз набӯд

گیرم این مشت استخوان هرگز نبود

Ваа чаҳ гуфтам хоки бодам бар даҳон

وه چه گفتم خاک بادم بر دهان

Зинда гардад он замонами устихон

زنده گردد آن زمانم استخوان

Устихон дар оташи ту ҷон шавад

استخوان در آتش تو جان شود

Хор дар боғати гул ва райҳон шавад

خار در باغت گل و ریحان شود

Ман зи дӯзах аз чаҳ тарсам кистам

من ز دوزخ از چه ترسم کیستم

Ҷузи яке кори ту дигар чистам

جز یکی کار تو دیگر چیستم

Кор туаст ин шоху баргу бех ва бен

کار توست این شاخ و برگ و بیخ و بن

Кори худро ҳарчӣ мехоҳӣ бикун

کار خود را هرچه می‌خواهی بکن

Ман зи ту оташи зи ту эй ҷонФрўз

من ز تو آتش ز تو ای جانفروز

Хоҳем бинавоз ва мехоҳӣ бисӯз

خواهیم بنواز و می‌خواهی بسوز

Гар ту мехоҳӣ бисӯзоне ва ман

گر تو می‌خواهی بسوزانی و من

Тарсам ва гарем зи бим сӯхтан

ترسم و گریم ز بیم سوختن

Пас маро дар малик ту бошад мзод

پس مرا در ملک تو باشد مضاد

Хок бар фарқи чунин мамлуки бод

خاک بر فرق چنین مملوک باد

Ман чаро тарсами зи дӯзахи шоҳи ман

من چرا ترسم ز دوزخ شاه من

Чун зи дӯзахи дил буд ҳамроҳи ман

چون ز دوزخ دل بود همراه من

Ва андари он дили ёд ту бошад ниҳон

و اندر آن دل یاد تو باشد نهان

Ҳаст бо ёди ту дӯзахи гулистон

هست با یاد تو دوزخ گلستان

Чунки ёди ту маро дар ҷон буд

چون که یاد تو مرا در جان بود

Дӯзаху ҷинати марои яксон буд

دوزخ و جنت مرا یکسان بود

Ман чаро май тарсам аз дӯзах ки нор

من چرا می‌ترسم از دوزخ که نار

Созадам софу хушу комили айёр

سازدم صاف و خوش و کامل عیار

Байн ки заргари зар дар оташ ме кунад

بین که زرگر زر در آتش می‌کند

Оташи онро соф ва биғш ме кунад

آتش آن را صاف و بیغش می‌کند

Оҳании оҳангари андари кӯраи барад

آهنی آهنگر اندر کوره بُرد

Пас ба путкаши сохт аҷзои хиради хирад

پس به پتکش ساخت اجزا خُرد و مُرد

Сохт шамшерӣ аз он кшўргшоӣ

ساخت شمشیری از آن کشورگشای

Дар камарҳои шаҳонаш дод ҷой

در کمرهای شهانش داد جای