Дид Мӯсои кофарии андари раҳе

دید موسی کافری اندر رهی

Пераи габрии кофарӣу гмрҳӣ

پیره گبری کافری و گمرهی

Гуфт эй Мӯсо аз ин раҳ то куҷо

گفت ای موسی از این ره تا کجا

Май рӯй ва бо ки дории муддао

می روی و با که داری مدعا

Гуфт Мӯсо май рӯм то кӯҳи тавр

گفت موسی می روم تا کوه طور

Май рӯм то лаҷа ӣ дарёии нур

می روم تا لجه ی دریای نور

Май рӯм то роз гӯям бо худо

می روم تا راز گویم با خدا

Узр хоҳам аз гуноҳони шумо

عذر خواهم از گناهان شما

Гуфт эй Мӯсои туоне як паём

گفت ای موسی توانی یک پیام

Бо худои худ зи ман гӯйии тамом

با خدای خود ز من گویی تمام

Гуфт Мӯсои ҳон паёмат чист ӯ

گفت موسی هان پیامت چیست او

Гуфт аз ман бо худоӣ худ бигӯ

گفت از من با خدای خود بگو

Ки фалон гуяд ки чандини гирудор

که فلان گوید که چندین گیرودار

Ҳаст манро аз худои ту ор

هست من را از خدایی تو عار

Гар ту рӯзӣ май диҳии ҳаргизи мада

گر تو روزی می دهی هرگز مده

Ман нахоҳам рӯзят миннат манеҳ

من نخواهم روزیت منت منه

Неи худои ту на ман ҳам банда ам

نی خدایی تو نه من هم بنده ام

Неи зи бори рӯзят шарманда ам

نی ز بار روزیت شرمنده ام

Зин сухан омад дил Мӯсо Биҷӯш

زین سخن آمد دل موسی بجوش

Гуфт бо худ то чаҳ гуяд ҳақ хамӯш

گفت با خود تا چه گوید حق خموش

Шуд равон то тавр бо ҳақ роз гуфт

شد روان تا طور با حق راز گفت

Роз бо яздон беанбоз гуфт

راز با یزدان بی انباز گفت

Андари он хилвати биҷуз ӯ кас надид

اندر آن خلوت بجز او کس ندید

Бо худои бас розҳо гуфт ва шунид

با خدا بس رازها گفت و شنید

Чунки фориғ шуд дар он хилвати зи роз

چونکه فارغ شد در آن خلوت ز راز

Хост то гардад басӯии шаҳри боз

خواست تا گردد بسوی شهر باز

Шармаш омад аз паёми он ънўд

شرمش آمد از پیام آن عنود

Дам занад аз ончии з ӯ бишнида буд

دم زند از آنچه ز او بشنیده بود

Гуфт ҳақи гӯи он паём банда ам

گفت حق گو آن پیام بنده ام

Гуфт Мӯсои ман азон шарманда ам

گفت موسی من ازان شرمنده ام

Шарм дорам то бигӯям ин паём

شرم دارم تا بگویم این پیام

Чун ту донои ҳамаи донеи тамом

چون تو دانایی همه دانی تمام

Гуфт аз ман рӯ бар он тундху

گفت از من رو بر آن تندخو

Пас зи ман ӯро саломии бозгу

پس ز من او را سلامی بازگو

Пас бигӯ гуфтат худои дилхарош

پس بگو گفتت خدای دلخراش

Гар тўро ораст аз мо ор бош

گر تورا عار است از ما عار باش

Мо надорем аз ту ору нанг низ

ما نداریم از تو عار و ننگ نیز

Нест моро бо ту хашму ҷанг низ

نیست ما را با تو خشم و جنگ نیز

Гар наме хоҳии ту моро гӯ махоҳ

گر نمی خواهی تو ما را گو مخواه

Мо тўрои хоҳем бо сад ъзу ҷоҳ

ما تورا خواهیم با صد عز و جاه

Рӯзятро гар нахоҳӣ ман даҳум

روزیت را گر نخواهی من دهم

Рӯзят аз суфра ӣ фазлу карам

روزیت از سفره ی فضل و کرم

Гар надории миннати рӯзии зи ман

گر نداری منت روزی ز من

Ман тўрои рӯзии расонам бе мнн

من تورا روزی رسانم بی منن

Файзи ман омаст фазли ман ъмим

فیض من عام است فضل من عمیم

Лутфи ман бе интиҳои ҷўдми қадим

لطف من بی انتها جودم قدیم

Халқи тФлоннд ва бошад файз ӯ

خلق طفلانند و باشد فیض او

Доя ӣ баси меҳрбону неки ху

دایه ی بس مهربان و نیک خو

Кӯдакон гоҳе бахшам ва гуҳ биноз

کودکان گاهی بخشم و گه بناز

Аз даҳон пистон биндозанд боз

از دهان پستان بیندازند باز

Доя пастонишон гузорад бар даҳан

دایه پستانشان گذارد بر دهن

Ҳин макун ноз эй аниси ҷони ман

هین مکن ناز ای انیس جان من

Сар бигардонад даҳони барҳам наад

سر بگرداند دهان برهم نهد

Дояи бӯса бар лабонаш ме диҳад

دایه بوسه بر لبانش می دهد

Ҳин магардон рухи зи ман пистон бигир

هین مگردان رخ ز من پستان بگیر

Ҷӯшад аз пистони ман баҳри ту шер

جوشد از پستان من بهر تو شیر

Чунки Мӯсои бозгашт аз кӯҳи тавр

چونکه موسی بازگشت از کوه طور

Таври неи бали қулзуми зхори нур

طور نی بل قلزم ذخار نور

Гуфт кофар бо кулем андари аёб

گفت کافر با کلیم اندر ایاب

Гӯи паёмамро агар дории ҷавоб

گو پیامم را اگر داری جواب

Гуфт Мӯсои ончии ҳақи фармӯда буд

گفت موسی آنچه حق فرموده بود

Занги куфр аз хотир кофар задуд

زنگ کفر از خاطر کافر زدود

Ҷон ӯ ойӣнаи пурзанг буд

جان او آیینه پرزنگ بود

Он ҷавобаши сайқали хуши ранг буд

آن جوابش صیقل خوش رنگ بود

Буд гумроҳии зи роҳи афтодаи бас

بود گمراهی ز راه افتاده بس

Он ҷавобаш буд овози ҷарас

آن جوابش بود آواز جرس

Ҷон ӯ он шоми ялдои дони ҷавоб

جان او آن شام یلدا دان جواب

Матлаъи хуршеду нури офтоб

مطلع خورشید و نور آفتاب

Сар ба зери афканду лухтии шармгин

سر به زیر افکند و لختی شرمگین

Остин бар чашму чашмаш бар замин

آستین بر چشم و چشمش بر زمین

Сар баровард онгаҳе бо чашм тар

سر برآورد آنگهی با چشم تر

Бо лаби хушку даруни пуршарар

با لب خشک و درون پرشرر

Гуфт бо Мӯсо ки ҷонами сӯхтӣ

گفت با موسی که جانم سوختی

Оташи андари ҷон ман афрӯхтӣ

آتش اندر جان من افروختی

Ман чаҳ гуфтам эй ки рӯй ман сиёҳ

من چه گفتم ای که روی من سیاه

Воҳёи оҳ эй худои вохҷлто

واحیا آه ای خدا واخجلتا

Мўсёи имон бар ман арза кун

موسیا ایمان بر من عرضه کن

Кӯдаками ман бар даҳонам на сухан

کودکم من بر دهانم نه سخن

Мўсёи имони маро бар ёди даҳ

موسیا ایمان مرا بر یاد ده

эй худои пас ҷони ман бар боди даҳ

ای خدا پس جان من بر باد ده

Мӯсо ӯро як сухан таълим кард

موسی او را یک سخن تعلیم کرد

Он бигуфту ҷони баҳақ таслим кард

آن بگفت و جان بحق تسلیم کرد

эй сафойии ҳону ҳон то чанд сабр

ای صفایی هان و هان تا چند صبر

Ёди гири имони худ зон пери габр

یاد گیر ایمان خود زان پیر گبر

Гарчи гуфтори ту имон парвар аст

گرچه گفتار تو ایمان پرور است

Ҳам суханҳояти ҳамаи нағз ва тар аст

هم سخنهایت همه نغز و تر است

Резад аз нтФти мусулмонии ҳама

ریزد از نطفت مسلمانی همه

Ҳаст гуфтори ту салмонии ҳама

هست گفتار تو سلمانی همه

Лек зи аъмол ту дорад ору нанг

لیک ز اعمال تو دارد عار و ننگ

Кофари бтхонаҳи тарсои фаранг

کافر بتخانه ترسای فرنگ

Таъна мезад он яке аз аҳли дайн

طعنه می زد آن یکی از اهل دین

Орифиро бо ҳазорон хашму кин

عارفی را با هزاران خشم و کین

Кони Флонксро набошад эътиқод

کان فلانکس را نباشد اعتقاد

Не ба дӯзахи не ба ҷинати неи маъод

نی به دوزخ نی به جنت نی معاد