Чун қабулаш кард он султони род
چون قبولش کرد آن سلطان راد
Афсари фақраш ба торак барниҳод
افسر فقرش به تارک برنهاد
Пои бараҳна чун баромад аз сарой
پا برهنه چون برآمد از سرای
Бо қадамҳо гуфт кӣ фархундаи пой
با قدمها گفت کی فرخنده پای
Музейу нълинт аз ин пас ҳаром
موزه و نعلینت از این پس حرام
Баъд аз ин бурдор бе наълин гом
بعد از این بردار بی نعلین گام
Пои бараҳнаи роҳи паймӯдии ҳаме
پا برهنه راه پیمودی همی
Зери пои баси хорўи гул будӣ ҳаме
زیر پا بس خارو گل بودی همی
Пои бараҳна ҳар тараф май тохтӣ
پا برهنه هر طرف می تاختی
Сари зи поу пои з сар нашинохтӣ
سر ز پا و پا ز سر نشناختی
Бодае аз ҷоми ваҳдат нӯш кард
باده ای از جام وحدت نوش کرد
Ҳам сарви ҳам пои худ Фрмўш кард
هم سرو هم پای خود فرموش کرد
Май фурушаши бодае дар ҷом кард
می فروشش باده ای در جام کرد
То абади бадрӯди нанг ва ном кард
تا ابد بدرود ننگ و نام کرد
Пери маҳфил соғарӣ додаш бадаст
پیر محفل ساغری دادش بدست
Хотираш оварад аз аҳди аласт
خاطرش آورد از عهد الست
Барсараши шурӣ аз он соғар фитод
برسرش شوری از آن ساغر فتاد
Музейу афсар ҳама рафташ зи ёд
موزه و افسر همه رفتش ز یاد
Ин замин гуфтӣ бисоти подшост
این زمین گفتی بساط پادشاست
Ҷузи бараҳнаи по дар он рафтан хатост
جز برهنه پا در آن رفتن خطاست
Дидагони шоҳро огоҳ дид
دیدگان شاه را آگاه دید
Ҷумлаи оламро бисот шоҳ дид
جمله عالم را بساط شاه دید
Беадаб кӣ по гузорад бар замин
بی ادب کی پا گذارد بر زمین
Балки сояд бар замини ҳрдми ҷабин
بلکه ساید بر زمین هردم جبین
Дида ӣ ҳис чунки бошад кӯру мӯр
دیده ی حس چونکه باشد کور و مور
Ғайб донад ончӣ бошад дар ҳузур
غیب داند آنچه باشد در حضور
Чун надорад аз ҳузури каси хабар
چون ندارد از حضور کس خبر
Кӯркӯрона равад дар раҳгузар
کورکورانه رود در رهگذر
Неи адаби неи шарм аз шоҳу гадо
نی ادب نی شرم از شاه و گدا
Зин сабаб бошанд кӯрон бе ҳаё
زین سبب باشند کوران بی حیا
Хоссагар бо кӯряш бошад карӣ
خاصه گر با کوریش باشد کری
Бошад аз шарму адаб яксар барӣ
باشد از شرم و ادب یکسر بری
Лек маъзӯр омад ӯ назд хирад
لیک معذور آمد او نزد خرد
Марди доно зон биҷӯед неку бад
مرد دانا زان بجوید نیک و بد
Ақлро аз ӯ адаб набӯд талаб
عقل را از او ادب نبود طلب
Нест муҷрими андари он тарки адаб
نیست مجرم اندر آن ترک ادب
Зин сабаб фармуд фахри коинот
زین سبب فرمود فخر کاینات
Тоъат Аброр бошад сиӣот
طاعت ابرار باشد سیئات