Аз барои аҳли қурби боргоҳ
از برای اهل قرب بارگاه
Ҳаст онро тоъат ва инро гуноҳ
هست آن را طاعت و این را گناه
Зонка бинад он набинад ончии ин
زانکه بیند آن نبیند آنچه این
Шоҳро бинад ба худ ҳарҷо қарин
شاه را بیند به خود هرجا قرین
Он буд дар базм ва ин берун дар
آن بود در بزم و این بیرون در
Ин бар шоҳи вази шаҳи ин бе хабар
این بر شاه وز شه این بی خبر
Ончӣ дар берун дар бошад раво
آنچه در بیرون در باشد روا
Кӣ раво бошад ба базми подшо
کی روا باشد به بزم پادشا
Нукта ӣ дигар буд дар ин хабар
نکته ی دیگر بود در این خبر
Гӯши дор ва бишинав аз ман эй писар
گوش دار و بشنو از من ای پسر
Ин яке чун қадари шаҳи нашинохта
این یکی چون قدر شه نشناخته
Нарад ишқӣ бо хаёлаши бохта
نرد عشقی با خیالش باخته
Тоъати худро ҳаме бинад савоб
طاعت خود را همی بیند صواب
Хондаш тоъот ва зон ҷӯяд савоб
خواندش طاعات و زان جوید ثواب
Он яке аз шаҳ чаҳ огаҳтар буд
آن یکی از شه چه آگه تر بود
Ин амалҳо назд ӯ абтар буд
این عملها نزد او ابتر بود
Он яке бинад амали нисбат ба хеш
آن یکی بیند عمل نسبت به خویش
Ин яке шаҳроу аъмоли пареш
این یکی شه را و اعمال پریش
Мард омӣ кард як ракаати намоз
مرد عامی کرد یک رکعت نماز
Чашм ӯ бар роҳ гардунаст боз
چشم او بر راه گردونست باز
То магар ҷбрил меояд кунун
تا مگر جبریل می آید کنون
Ваҳй ва илҳом оядаш бичнд ва чун
وحی و الهام آیدش بیچند و چون
Гар гадоиро бубахшад дарҳамӣ
گر گدایی را ببخشد درهمی
Пуркунад аз сяти эҳсони олимӣ
پرکند از صیت احسان عالمی
Хўосгон дар хӯни худ ғлтнди боз
خواصگان در خون خود غلتند باز
Аз ҳаёу шарм дар аҷзу ниёз
از حیا و شرم در عجز و نیاز
Ҷон диҳанду остин бар чашм тар
جان دهند و آستین بر چشم تر
Кин набошад лоиқи он хок дар
کاین نباشد لایق آن خاک در
Ореи ореи ним ҷонии сусту маст
آری آری نیم جانی سست و مست
эй худо кӣ лоиқ даргоҳ туаст
ای خدا کی لایق درگاه توست
Бо манӣ аз чирку хӯни оканда Эй
با منی از چرک و خون آکنده ای
Куҳнаи анбонӣ чаро пас жанда Эй
کهنه انبانی چرا پس ژنده ای
Ман ки бошам ҷон кунам дар кори ту
من که باشم جان کنم در کار تو
Ҷон чаҳ бошад то кунам эсори ту
جان چه باشد تا کنم ایثار تو
Чун надорам лек ғайр аз ним ҷон
چون ندارم لیک غیر از نیم جان
Венаи баданро ҳам ду мушти устихон
وین بدن را هم دو مشت استخوان
Ҳардуро созами фидои роҳи он
هردو را سازم فدای راه آن
Гӯ ба роҳи ту фидо кардааст ҷон
گو به راه تو فدا کرده است جان
Ҷони фидои онкии ҷони баҳр ту дод
جان فدای آنکه جان بهر تو داد
Ҳам ба хӯни худ броҳти аўФтод
هم به خون خود براهت اوفتاد
Ҷони фидоӣ онкӣ бинад рӯй ту
جان فدای آنکه بیند روی تو
ё раҳе дорад шабӣ дар кӯии ту
یا رهی دارد شبی در کوی تو
Ҷони ман бодои фидои он забон
جان من بادا فدای آن زبان
Кӯ ба номи ту бигардад дар даҳон
کو به نام تو بگردد در دهان
Ҷон ба қурбони забонии кӯи шабӣ
جان به قربان زبانی کو شبی
Бо нишот дил бигӯед ё рабӣ
با نشاط دل بگوید یا ربی
Ҷони фидои он ду дасти арҷманд
جان فدای آن دو دست ارجمند
Кон ба дарборат саҳар гардад баланд
کان به دربارت سحر گردد بلند
Ҷони фидои хоки он пое ки шод
جان فدای خاک آن پایی که شاد
Ним шаб дар ҳазрати ту истод
نیم شب در حضرت تو ایستاد
Гар на ҷонами баҳри инҳо ҳам сазост
گر نه جانم بهر اینها هم سزاست
Ҷони фидоӣ ҳарчӣ дар малик шумост
جان فدای هرچه در ملک شماست
Ҳарчӣ бошад дар ҷаҳон чун шуд аз он
هرچه باشد در جهان چون شد از آن
Ҷони фидоӣ ҳарчӣ бошад дар ҷаҳон
جان فدای هرچه باشد در جهان
Ҳарчӣ ҳаст андари ҷаҳон чун аз ту ҳаст
هرچه هست اندر جهان چون از تو هست
Ҳарчӣ дорам ман фидоӣ ҳарчӣ ҳаст
هرچه دارم من فدای هرچه هست
ХўдФрўшиҳо басаст эй бўолФзўл
خودفروشیها بس است ای بوالفضول
Ту чаҳ дорӣ ва ки бошӣ мо тқўл
تو چه داری و که باشی ما تقول
Ин сухан бигзор ва сар кун достон
این سخن بگذار و سر کن داستان
Аз тамоми достони расатон
از تمام داستان راستان
Боқии ҳоли млоик бо халил
باقی حال ملایک با خلیل
Бози гӯ эй аҳли маҳфилро далел
باز گو ای اهل محفل را دلیل