Он яке бо моҳ омад дар ҷидол
آن یکی با ماه آمد در جدال
Кӣ ту шамъи базми гардуни моҳу сол
کی تو شمع بزم گردون ماه و سال
эй сипаҳи солори базми ахтўрон
ای سپه سالار بزم اختوران
эй тамоми ахтўронти чокарон
ای تمام اختورانت چاکران
эй чароғи хилвати аҳли яқин
ای چراغ خلوت اهل یقین
эй замонро машъали афрӯзи замин
ای زمان را مشعل افروز زمین
Аз ту шабҳо икҷҳонӣ равшанаст
از تو شبها یکجهانی روشنست
Сафҳа ӣ хзроу ғбро гулшан аст
صفحه ی خضرا و غبرا گلشن است
Аз ту амри халқи олами мунтазам
از تو امر خلق عالم منتظم
Аз ту бошад мбтдоу мхттм
از تو باشد مبتدا و مختتم
Аз чаҳ дар дунболи хури афтода Эй
از چه در دنبال خور افتاده ای
Чун камони сар бар хаташ биниҳода Эй
چون کمان سر بر خطش بنهاده ای
Аз чаҳ аФтодстӣ ӯро дар ақаб
از چه افتادستی او را در عقب
Мейр рӯзаст ӯ туе султони шаб
میر روز است او تویی سلطان شب
Он агар дар рӯзи нўроФшон буд
آن اگر در روز نورافشان بود
Олам аз нури ту шаби рахшон буд
عالم از نور تو شب رخشان بود
Аз чаҳ чун аббоси дўсии нздўдӣ
از چه چون عباس دوسی نزدودی
Гоҳ аз пешаш рӯй гоҳе зи пай
گاه از پیشش روی گاهی ز پی
Пеш ӯ гуҳ дар хамии гуҳи ростӣ
پیش او گه در خمی گه راستی
Дар фузӯнии гоҳи гуҳ дар костӣ
در فزونی گاه گه در کاستی
Аз чаҳ гаштии пеш ӯ камтари раҳе
از چه گشتی پیش او کمتر رهی
Оқи сунқури гуҳи қроснқри гуҳӣ
آق سنقر گه قراسنقر گهی
Дод посухи ма ба он андарзгӯ
داد پاسخ مه به آن اندرزگو
Бод бар султонии ман сад тФў
باد بر سلطانی من صد تفو
Гар набошад файзи хуршеди ъло
گر نباشد فیض خورشید علا
Таъна бар ман мезадӣ нури сҳо
طعنه بر من می زدی نور سها
Гар ниФкндӣ ба ман ӯ соя Эй
گر نیفکندی به من او سایه ای
Ғайр торикӣ набудам поя Эй
غیر تاریکی نبودم پایه ای
Назми олам аз низом нур ӯст
نظم عالم از نظام نور اوست
Чашми хафоашони валикин кӯр ӯст
چشم خفاشان ولیکن کور اوست
Гар шабӣ бо ӯ муқобили хостам
گر شبی با او مقابل خواستم
Рӯзгорӣ аз хиҷолати костам
روزگاری از خجالت کاستم
Гар на ин партав ба ман андохтӣ
گر نه این پرتو به من انداختی
Каси маро дар осмон нашинохтӣ
کس مرا در آسمان نشناختی
Ман чаҳ дорам ҷузи сияҳи рӯе дигар
من چه دارم جز سیه رویی دگر
Рӯи худоро носеҳ аз ман даргузар
رو خدا را ناصح از من درگذر