Чун раҳо аз манҷаниқ омад халил

چون رها از منجنیق آمد خلیل

Омад аз дарбори иззати Ҷабраил

آمد از دربار عزت جبرئیل

Гуфт ҳилли лаки ҳоҷа ё мҷтбо

گفت هل لک حاجة یا مجتبا

Гуфт аммо мнк ё ҷбрили ло

گفت اما منک یا جبریل لا

Ман надорам ҳоҷатӣ аз ҳечкас

من ندارم حاجتی از هیچکس

Бо яке кори ман афтодаасту бас

با یکی کار من افتاده است و بس

Ҳин адаб бингар ки дар он тангноӣ

هین ادب بنگر که در آن تنگنای

Лаб ба ҳоҷати ҳам на багушӯд аз худоӣ

لب به حاجت هم نه بگشود از خدای

Арзи ҳоҷат дар ишора дарҷ кард

عرض حاجت در اشاره درج کرد

Дод тасреҳу кноит харҷ кард

داد تصریح و کنایت خرج کرد

Гуфт бо ӯ Ҷабраил эй подшоҳ

گفت با او جبرئیل ای پادشاه

Пас зи ҳаркаси бошиддат ҳоҷат бихоҳ

پس ز هرکس باشدت حاجت بخواه

Гуфт ӣнҷо ҳаст номаҳрами мақол

گفت اینجا هست نامحرم مقال

Илмаи болҳоли ҳасбии болсӣўол

علمه بالحال حسبی بالسئوال

Ин иборатҳои бимънӣ астӣ

این عبارتهای بیمعنی استی

ӯ бмънӣ бе сухани доностӣ

او بمعنی بی سخن داناستی

Ман намедонам чаҳ хоҳам зони ҷаноб

من نمی دانم چه خواهم زآن جناب

Баҳри худ валлоҳи аълами болсўоб

بهر خود والله اعلم بالصواب

Гар сазовор ман омад сӯхтан

گر سزاوار من آمد سوختن

Лаби зи дафъ ӯ бибояд духтан

لب ز دفع او بباید دوختن

Вар нахоҳад сӯзади он шаҳи пайкарам

ور نخواهد سوزد آن شه پیکرم

Ҳам насузанд ба оташгар дирам

هم نسوزاند به آتش گر درم

наметавонад оташам гулшан кунад

می تواند آتشم گلشن کند

Шуълаҳоро шох насатарван кунад

شعله ها را شاخ نسترون کند

Чун қазоӣ ӯ ризои ҷони мост

چون قضای او رضای جان ماست

Оташи гулшани ҳамаи яксони мост

آتش گلشن همه یکسان ماست

Ман намехоҳам ҷуз ончӣ хоҳад ӯ

من نمی خواهم جز آنچه خواهد او

Ҳол ман мебинад ва медонад ӯ

حال من می بیند و می داند او

Ончӣ донад лоиқи ман он кунад

آنچه داند لایق من آن کند

Хоҳи вайрони хоҳ ободон кунад

خواه ویران خواه آبادان کند

ӯ агар хоҳад бисӯзанд маро

او اگر خواهد بسوزاند مرا

Ман куҷо бигурезам аз оташи куҷо

من کجا بگریزم از آتش کجا