Бар лаб ҷӯӣ нишаста бо нишот
بر لب جویی نشسته با نشاط
Паҳн карда сабза аз ҳар сӯи бисот
پهن کرده سبزه از هر سو بساط
Рӯз дигар гуфт намруди палид
روز دیگر گفت نمرود پلید
Пӯри озрхўши ҷазоӣ хеш дид
پور آذر خوش جزای خویش دید
Ҳарки аз фармони ман печади сар
هرکه از فرمان من پیچد سر
Оташаш сӯзад сурӯдасту камар
آتشش سوزد سر و دست و کمر
Ҳаркии нофармонӣ мо ме кунад
هرکه نافرمانی ما میکند
Оташаши савдоӣ якҷо ме кунад
آتشش سودای یکجا میکند
Обу оташи ҷумла дар фармони мост
آب و آتش جمله در فرمان ماست
Ҳарчӣ ҳаст имрӯз дар султони мост
هرچه هست امروز در سلطان ماست
Ҳар ки аз султони мо сармӣ кашад
هرکه از سلطان ما سر میکشد
Сар ба зери теғ ва ханҷар ме кашад
سر به زیر تیغ و خنجر میکشد
Май рӯми имрӯз дар кӯҳи баланд
میروم امروز در کوه بلند
То бубинами ҳоли он марди нижанд
تا ببینم حال آن مرد نژند
Ин бисоти ман бар он боло бурид
این بساط من بر آن بالا برید
Ҷумлаи асбоби тараб гирд оваред
جمله اسباب طرب گرد آورید
Гирд ойед эй парасторони ҳама
گرد آیید ای پرستاران همه
Дида бигушоӣед эй ёрони ҳама
دیده بگشایید ای یاران همه
То бибинед ин адуии ҷонфишон
تا ببینید این عدوی جانفشان
Гашта хокистар дар он оташ ваашон
گشته خاکستر در آن آتشوشان
То намояндами ҳамаи таҳсину зиҳ
تا نمایندم همه تحسین و زه
Офарин гуедам аз киатону ма
آفرین گوییدم از کهتان و مه
Ҷумла гуедам марезод дасти ту
جمله گوییدم مریزاد دست تو
эй худоӣ омода побаст ту
ای خدایی آماده پابست تو
Ин бигуфтанду сӯй ки бршднд
این بگفتند و سوی کُه برشدند
Дидаи афкани ҷониб ахгар шуданд
دیده افکن جانب اخگر شدند
Гулшании диданди афзӯн аз баён
گلشنی دیدند افزون از بیان
Гулистон дар гулистон дар гулистон
گلستان در گلستان در گلستان
Андари он гулшани халили тоҷдор
اندر آن گلشن خلیل تاجدار
Бар лаб ҷӯӣ нишаста шоҳвор
بر لب جویی نشسته شاهوار
Бар сарирӣ ӯ нишаста шоҳ вааш
بر سریری او نشسته شاهوش
Навҷуонеи пеш ӯ зебоу каш
نوجوانی پیش او زیبا و کش
Монад намруду сипоҳаш дар шигифт
ماند نمرود و سپاهش در شگفت
Дар ҷби ангушт бар дандон гирифт
در عجب انگشت بر دندان گرفت
Пас ба иброҳӣм гуфт он биҳё
پس به ابراهیم گفت آن بیحیا
Рост гӯям баси бзргстти худо
راست گویم بس بزرگستت خدا
Хоҳам ӯро ман зи худ шодон кунам
خواهم او را من ز خود شادان کنم
Говҳо аз баҳр ӯ қурбон кунам
گاوها از بهر او قربان کنم
Пас бикушт ва кард баҳри ҳақи нисор
پس بکشت و کرد بهر حق نثار
ӯ згоўдони даҳ ҳазор ва ҳашт ҳазор
او ز گاوان ده هزار و هشت هزار
Неки жожу куфри худро кам накард
نیک ژاژ و کفر خود را کم نکرد
Деви нафас аз малики ҷонаш Ром накард
دیو نفس از ملک جانش رم نکرد
Говҳо бисёр кишт аммо чаҳ суд
گاوها بسیار کشت اما چه سود
Гови нафасаши фарбеҳу чолок буд
گاو نفسش فربه و چالاک بود
Гови нафасаш дар алафзори ҳаво
گاو نفسش در علفزار هوا
Дар чарогар нораво вагар раво
در چرا گر ناروا و گر روا
Гов нафастгар дар истабл ҳавост
گاو نفست گر در اصطبل هواست
Гови қурбон карданати лӯчу ҳбост
گاو قربان کردنت لوچ و هباست
Гар ту корӣ мекунӣ эй марди ҳаш
گر تو کاری میکنی ای مرد هُش
Говро бигзору нафас худ бикаш
گاو را بگذار و نفس خود بکش
Гови куштани кори қассобон буд
گاو کشتن کار قصابان بود
Нафаси куштани ҳиммати салмон буд
نفس کشتن همت سلمان بود
Матлаб аз қурбонӣ омад эй писар
مطلب از قربانی آمد ای پسر
Қатъи дил аз айши асбу гову хар
قطع دل از عیش اسب و گاو و خر
Аз ду гову мяши куштан кӣ шавад
از دو گاو و میش کشتن کی شود
Мунқатиъ аз ҷонат эй ҳабли мисад
منقطع از جانت ای حبل مَسَد
Лек киштӣ чун ту гови нафаси хеш
لیک کشتی چون تو گاو نفس خویش
Кушта бошӣ ҳарчӣ асбу гов ва мес
کشته باشی هرچه اسب و گاو و میس
Рӯ бикаш ин нафаси кофари кеш ро
رو بکُش این نفس کافر کیش را
Сози фориғи дигарону хеш ро
ساز فارغ دیگران و خویش را
Не чу он намруди нодони кӯи ҳаме
نی چو آن نمرود نادان کو همی
Хеши прўрдӣу киштии олимӣ
خویش پروردی و کشتی عالمی
Тоъати нодони ҳамаи заҳмат буд
طاعت نادان همه زحمت بود
Тоъати доноӣими раҳмат буд
طاعت دانائیم رحمت بود
Тоъати оммаи ҳамае бўолҳсн
طاعت عامه همه ای بوالحسن
Заҳмат ҷисмасту таҳмили бадан
زحمت جسم است و تحمیل بدن
Гар намозӣ мекунад бошад ҳамин
گر نمازی میکند باشد همین
Кӯ кунад кун бар ҳавои сар бар замин
کو کند کون بر هوا سر بر زمین
Рӯза аш бошад нахурдани обу нон
روزهاش باشد نخوردن آب و نان
ё ду сад миннат ниҳодани баҳри он
یا دو صد منت نهادن بهر آن
Гар фақириро лаб ноне диҳад
گر فقیری را لب نانی دهد
Гўиёи сад мурдаро ҷонӣ диҳад
گوییا صد مرده را جانی دهد
Гар бисозад масҷидӣ ё қнтраҳ
گر بسازد مسجدی یا قنطره
намекунад ҳангомаро дар ҳар кара
میکند هنگامه را در هر کره
Ҳин манам он кас ки масҷиди сохтам
هین منم آن کس که مسجد ساختم
Пул бар он равад бузурги андохтам
پل بر آن رود بزرگ انداختم
Ҳар куҷо бинад ду кас дар достон
هر کجا بیند دو کس در داستان
Нақли масҷид ё пули орад дар миён
نقل مسجد یا پل آرد در میان
Мояи умри гиромиро тамом
مایه عمر گرامی را تمام
намекунад дар ин слўаҳ ва он сиём
میکند در این صلوة و آن صیام
Моя чун ояд ба дастат бе вуқуф
مایه چون آید به دستت بی وقوف
Ин тиҷорат бошадаш эй аўФи аўФ
این تجارت باشدش ای اوف اوف
Рост монад ин ибодатҳо ҳаме
راست ماند این عبادتها همی
Бо туҷҷороти ҷавони дайламӣ
با تجارات جوان دیلمی