Ин ҳикоят кард рӯзии ростӣ
این حکایت کرد روزی راستی
Кони бъинаҳи нақди ҷони мостӣ
کان بعینه نقد جان ماستی
Гуфт дар Қазвӣни марои як бор буд
گفت در قزوین مرا یک بار بود
Бо маниши инсу сафо бисёр буд
با منش انس و صفا بسیار بود
Солҳо будем бо ҳам ошно
سالها بودیم با هم آشنا
Муттаҳиди ҷонмон ва танҳомон ҷудо
متحد جانمان و تنهامان جدا
Чашммони равшан ба рӯз аз рӯй ҳам
چشممان روشن به روز از روی هم
Базммони гулшан ба шаб аз буии ҳам
بزممان گلشن به شب از بوی هم
Дода будаш кирдигори меҳрбон
داده بودش کردگار مهربان
Чори пӯри хуши лақои навҷавон
چار پور خوش لقای نوجوان
Ҳар се тани зишон ки кучактар баданд
هر سه تن زیشان که کوچکتر بدند
Кори боборо ма ва масдар баданд
کار بابا را مه و مصدر بدند
Моя ӣ чанде ба ҳаряк дода буд
مایه ی چندی به هریک داده بود
Дар тиҷорати дасташони бигушода буд
در تجارت دستشان بگشاده بود
Гоҳ дар рӯму гуҳии андари Яман
گاه در روم و گهی اندر یمن
Гоҳ дар ҳинду гуҳии андари хутан
گاه در هند و گهی اندر ختن
Он падар бинишаста андари Дайламон
آن پدر بنشسته اندر دیلمان
Ваон се фарзандаш ба атрофи ҷаҳон
وان سه فرزندش به اطراف جهان
Чун ҳарисони рӯзу шаби андари талаб
چون حریصان روز و شب اندر طلب
Баҳр донагӣ мешудандӣ то ҳалаб
بهر دانگی می شدندی تا حلب
Мард дунё нашунӯд пандии зкс
مرد دنیا نشنود پندی زکس
Ғайри панди марг чун гуяд ки бас
غیر پند مرگ چون گوید که بس
Ҳарчӣ ҳаркас гуфт напазируфт азу
هرچه هرکس گفت نپذیرفت ازو
То гирифташ марг ӯро дар гулӯ
تا گرفتش مرگ او را در گلو
Гуядаш бас кун кунун гӯйа ба чашм
گویدش بس کن کنون گویه به چشم
Ман накардам бас ту кардӣ бас ба чашм
من نکردم بس تو کردی بس به چشم
Ваон яке фарзанди меҳтари моҳу сол
وان یکی فرزند مهتر ماه و سال
Пеши бобо буд дар байни алрҷол
پیش بابا بود در بین الرجال
Нонкӣ мехӯрд ва рахтӣ ме дарид
نانکی می خورد و رختی می درید
?роҳк мерафт ва қмтр ме ҷӯяд
راهکی می رفت و قمطر می جوید
Чунки дид он дӯстро баси муътабар
چونکه دید آن دوست را بس معتبر
Пеши ҳаркаси хосса дар пеши падар
پیش هرکس خاصه در پیش پدر
Пеш ӯ бинишасту кашф роз кард
پیش او بنشست و کشف راز کرد
Аз падари ҳафтсад гила оғоз кард
از پدر هفتصد گله آغاز کرد
Кҳтўронро аз чаҳ бар ман баргузед
کهتوران را از چه بر من برگزید
Андарин муддати зи ман оё чаҳ дид
اندرین مدت ز من آیا چه دید
эй фиғон аз бахти дандони хои ман
ای فغان از بخت دندان خای من
Дар ҳубут аз он буд хўршои ман
در هبوط از آن بود خورشای من
Заҳр аз ин ҷоми андари вохўрм
زهر از این جام اندر واخورم
Дигарон ҳалво ва ман алўо хӯрам
دیگران حلوا و من الوا خورم
Ман кадомин мояро кардам зиён
من کدامین مایه را کردم زیان
Кӣ хурӯсам кард бонги мокиён
کی خروسم کرد بانگ ماکیان
Ман кадомин вақт гандум коштам
من کدامین وقت گندم کاشتم
Вақти хирмани ҷӯи азу бар доштам
وقت خرمن جو ازو بر داشتم
Балки ҷӯи пошам ба шаҳривар ба хок
بلکه جو پاشم به شهریور به خاک
Тири моҳами гандуми оради софу пок
تیر ماهم گندم آرد صاف و پاک
Чист гандуми лؤлؤ ғалатон диҳад
چیست گندم لؤلؤ غلطان دهد
Ҷои гандуми гавҳар ва марҷон диҳад
جای گندم گوهر و مرجان دهد
Ҳар чаҳ корди неки толеъи гӯи бакор
هر چه کارد نیک طالع گو بکار
Кончаҳ мехоҳад ҳамон орад ба бор
کانچه می خواهد همان آرد به بار
Некбахти ардст бар хок оварад
نیکبخت اردست بر خاک آورد
Ҷои хокаши лؤлؤ пок оварад
جای خاکش لؤلؤ پاک آورد