Он яке аз некбахтони Саид

آن یکی از نیکبختان سعید

Обидиро баъди мурдан хоб дид

عابدی را بعد مردن خواب دید

Гуфт ҳақ бо ту чаҳ кард эй некбахт

گفت حق با تو چه کرد ای نیکبخت

Гуфт бастам чун азин вайронаи рахт

گفت بستم چون ازین ویرانه رخت

Хостанд аз ман дар он олами амал

خواستند از من در آن عالم عمل

Ҳин чаҳ оварадӣ биовар бе мҳл

هین چه آوردی بیاور بی مهل

Арз кардам ман намозу рӯза ро

عرض کردم من نماز و روزه را

Вирдҳои ҳар шаб ва ҳар рӯза ро

وردهای هر شب و هر روزه را

Ваъзу тадрису ҷмоъотми ҳама

وعظ و تدریس و جماعاتم همه

Фикру зикру илму тоъотами ҳама

فکر و ذکر و علم و طاعاتم همه

Сад халал гуфтанд ҳарякро фузун

صد خلل گفتند هریک را فزون

Мондаи ман ҳайрону дилгиру забун

مانده من حیران و دلگیر و زبون

Дасти холии гардани каҷи ноумед

دست خالی گردن کج ناامید

Мондаи онҷои ларзи ларзони ҳамчуи бед

مانده آنجا لرز لرزان همچو بید

Мавқифии кони Зуҳра ӣ шерони дард

موقعی کان زَهرهٔ شیران درد

Дасту по гум кардаеро чун буд

دست و پا گم کرده‌ای را چون بُوَد

Сад чу ҷбрил ва чу Микоили гирд

صد چو جبریل و چو میکائیلِ گُرد

Гашта онҷои ҳарякӣ гунҷишк хӯрд

گشته آنجا هر یکی گنجشک خُرد

Анбиё дар изтиробу иртиош

انبیا در اضطراب و ارتعاش

Авлиё дар нолаҳои ҷонхрош

اولیا در ناله‌های جان خراش

Чун буд ҳоли дили дармонда Эй

چون بود حال دل درمانده‌ای

Ояти навмидии худ хонда Эй

آیت نومیدی خود خوانده‌ای

Гуфт гаштам чунки навмед аз амал

گفت گشتم چونکه نومید از عمل

Ин хитоб омад зи ҳақи ъзўҷл

این خطاب آمد ز حق عزوجل

Каз тўондр назд мо як чиз ҳаст

کز تو اندر نزد ما یک چیز هست

Кони тўрои ин лаҳзаи даст овез ҳаст

کان تو را این لحظه دست آویز هست

Ёд бошад ҳеҷ эй озодаи мард

یاد باشد هیچت ای آزاده مرد

намешудӣ дар кӯчаи Бағдоди фард

می‌شدی در کوچهٔ بغداد فرد

Буд ҳангоми зимистони ънўд

بود هنگام زمستان عنود

Дами даруни синаҳо ях карда буд

دم درون سینه‌ها یخ کرده بود

Ашк меборид аз чашми саҳоб

اشک می‌بارید از چشم سحاب

Бади замин аз баҳри борони оштоб

بُد زمین در بحر باران آشتاب

Хонаҳоро ҷумлагӣ дар баста буд

خانه‌ها را جملگی در بسته بود

Балки мурғонро ҳамаи пари баста буд

بلکه مرغان را همه پر بسته بود

Як ҳрираҳ дидӣ андари барзанӣ

یک هریره دیدی اندر برزنی

Неи паноҳӣ будашу неи мأмнӣ

نی پناهی بودش و نی مأمنی

Аз фалак май рехти борону тагарг

از فلک می‌ریخت باران و تگرگ

Рехта зон гурбаи бачаи бору барг

ریخته زان گربه بچه بار و برگ

Ҳрҷҳт май ҷуст ва сӯрохӣ набӯд

هر جهت می‌جست و سوراخی نبود

Май давид аз ҳар тараф нохӣ набӯд

می‌دوید از هر طرف ناخی نبود

Гуҳи хазидӣ дар бен девору гоҳ

گه خزیدی در بن دیوار و گاه

Остони хона Эй кардӣ паноҳ

آستان خانه‌ای کردی پناه

Неи бен даргоҳу неи бунгоҳ дар

نی بنِ درگاه و نی بنگاه در

Суд додаш аз тагарг ва аз мтр

سود دادش از تگرگ و از مطر

Дили тўро бар он ҳрираҳи сахти сӯхт

دل تو را بر آن هریره سخت سوخت

Шамъӣ аз рأФт ба ҷонат бар фурухт

شمعی از رأفت به جانت برفروخت

Пас ба меҳраш барграфтӣ аз гно

پس به مهرش برگرفتی از گنا

Додяш дар пӯстин хеши ҷо

دادی‌اش در پوستین خویش جا

Ман писандидам ҳамон раҳмати зи ту

من پسندیدم همان رحمت ز تو

Офаринҳо бар туу раҳмат ба ту

آفرینها بر تو و رحمت به تو

Рӯ ки бахшедам тўро эй дилхарош

رو که بخشیدم تو را ای دل‌کراش

Ман ба он гурба бирав озод бош

من به آن گربه برو آزاد باش