Ҳаст чун дар амри ҳақи баси маслиҳат
هست چون در امر حق بس مصلحت
Маслиҳатҳо одамиро манфиат
مصلحتها آدمی را منفعت
Маслиҳати чбўди саодат то абад
مصلحت چهبْوَد سعادت تا ابد
Малики сармади қурби султони аҳад
ملک سرمد قرب سلطان احد
Он адуии пушт дар пушти куҳан
آن عدوی پشت در پشت کهن
Душмани имону ақлу ҷони ман
دشمن ایمان و عقل و جان من
Чун наёяд дар ҳнин ва дар фиғон
چون نیاید در حنین و در فغان
Аз чунин ҳукмии саодати вақфи он
از چنین حکمی سعادت وقف آن
Чун нанолад ҳамчуи моам мурда равад
چون ننالد همچو مام مرده رود
Хосса бошад бо адоватҳо ҳасуд
خاصه باشد با عداوتها حسود
наменагардад файзи ҳақ аз неку зишт
مینگردد فیض حق از نیک و زشت
Мунқатиъи баҳри ҳасуди бдсршт
منقطع بهر حسود بد سرشت
Он ҳасуди бенавоӣ бе хирад
آن حسود بینوای بی خرد
Ҳрдмии сад неш ҳасрат ме хӯрд
هر دمی صد نیش حسرت میخورد
Файзи ҳақ бар нек ва бад бошад равон
فیض حق بر نیک و بد باشد روان
Ҳаркасиро баҳра Эй бошад аз он
هر کسی را بهرهای باشد از آن
Ҳарякии тирӣ буд файзии ниҳон
هر یکی تیری بود فیضی نهان
Ҳосиди бечораро бар ҷисму ҷон
حاسد بیچاره را بر جسم و جان
Нест сӯзии бадтар аз сӯзи ҳасад
نیست سوزی بدتر از سوز حسد
Май гудозади мардро ҷону ҷасад
میگدازد مرد را جان و جسد
Бихбри маҳсуди андари хоби хуш
بی خبر محسود اندر خواب خَوش
Дар ҳамаи шаби ҳосиди андари дарди шаш
در همه شب حاسد اندر درد شَش
Он бшодӣ коинк омад файзи ҳақ
آن به شادی کاینک آمد فیض حق
Ин зи чашми файзи ҳақ дар диқу диқ
این ز چشم فیض حق در دق و دق
Ин ба шукри ҳақи ҳамеи рутаби аллсон
این به شکر حق همی رطباللسان
Он бисӯз дил ба фарёду фиғон
آن به سوز دل به فریاد و فغان
Аз ҳасади шайтони ҷигарро чок кард
از حسد شیطان جگر را چاک کرد
Бар замин афтод ва бар сар хок кард
بر زمین افتاد و بر سر خاک کرد
Гуфт омад вақти он эй дӯстон
گفت آمد وقت آن ای دوستان
Рахна андозем дар ин хонадон
رخنه اندازیم در این خاندان
Рахна дар рукн набувват афканем
رخنه در رکن نبوت افکنیم
Тешае бар реша ӣ хулат занем
تیشهای بر ریشهٔ خلت زنیم
Ҳин бигуфту чораи ҷӯӣ соз кард
این بگفت و چاره جویی ساز کرد
Худъау дастону макр оғоз кард
خدعه و دستان و مکر آغاز کرد
Гуфт роҳи чора ӣ кор аз зан аст
گفت راه چارهٔ کار از زن است
Зани каманди муҳкам аҳрӣман аст
زن کمند محکم اهریمن است
Ҳам дар аввал ёфтам аз зани зафар
هم در اول یافتم از زن ظفر
То бурун кардам зи ҷинати бўолбшр
تا برون کردم ز جنت بوالبشر
Ҳаст сайёди аҳримани зани дом ӯ
هست صیاد اهرمن زن دام او
Бошад аз зани қӯт ҳар гом ӯ
باشد از زن قوت هر گام او
Зини тамаъи шайтон чаҳ перии қади камон
زین طمع شیطان چه پیری قد کمان
Шуд басӯии хона ӣ ҳоҷари равон
شد به سوی خانهٔ هاجر روان
Ҳалқа бар дар зад Асо бар даст ӯ
حلقه بر در زد عصا بر دست او
Доми сайди олимӣ дар шаст ӯ
دام صید عالمی در شست او
Гуфт перии носеҳ ва фарзона ам
گفت پیری ناصح و فرزانهام
Ошнои ҷонам ба тан бегона ам
آشنا جانم به تن بیگانهام
Хайр хоҳам дӯстами огаҳи зкор
خیر خواهم دوستم آگه ز کار
Оқибати байни пндгўу ҳӯшёр
عاقبت بین پند گو و هوشیار
Сӯй ман хонед он бечораи зан
سوی من خوانید آن بیچاره زن
Оннигор мубталои мумтаҳан
آن نگار مبتلای ممتحن
То ба ӯ созами аёни розии аён
تا به او سازم عیان رازی نهان
Огаҳаши созами зи макри осмон
آگهش سازم ز مکر آسمان
Ҳоҷар омад ларзи ларзони пушт дар
هاجر آمد لرز لرزان پشت در
Гуфт эй пери дўтои чбўди хабар
گفت ای پیر دوتا چهبْوَد خبر
Макр гардун чист он бо ман бигӯ
مکر گردون چیست آن با من بگوی
Чораегар бошиддат бо ман бчў
چارهای گر باشدت آن را بجوی
Оҳӣ аз дил баркашиду зори зор
آهی از دل برکشید و زار زار
Гиряҳо сар кард чун абри баҳор
گریهها سر کرد چون ابر بهار
Гуфт бо ту чун бигӯям ин хабар
گفت با تو چون بگویم این خبر
Чун ба ҷонати афканами шӯру шарар
چون به جانت افکنم شور و شرر
Гар ниҳон созам бисӯзад устихон
گر نهان سازم بسوزد استخوان
Вар бигӯям оташ уфтад дар забон
ور بگویم آتش افتد در زبان
Чун тавон ин оташи андар ҷон наҳуфт
چون توان این آتش اندر جان نهفت
Вар бигӯям чун тавон ин роз гуфт
ور بگویم چون توان این راز گفت
Оҳ аз Исмоили он сарви равон
آه از اسماعیل آن سرو روان
Сад ҳазорон ҳайф аз он навҷавон
صد هزاران حیف از آن نوجوان
Гуфт чун шуд ӯ бигӯ эй кандаи пер
گفت چون شد او بگو ای کنده پیر
эй забонати шуълау лафзати шарир
ای زبانت شعله و لفظت شریر
Гуфт май доне ки иброҳӣми зор
گفت میدانی که ابراهیم زار
Май барад ӯро куҷои ин дилафкор
میبرد او را کجا این دل فکار
Гуфт ореи сӯии меҳмоняши барад
گفت آری سوی مهمانیش برد
Ҷониби султони айвоняши барад
جانب سلطان ایوانیش برد
Навгулиро баради сӯии гулистон
نوگلی را برد سوی گلستان
Баради хуршедӣ ба сӯии осмон
برد خورشیدی به سوی آسمان
Гуфт меҳмонии куҷои султони куҷо
گفت مهمانی کجا سلطان کجا
Базми кӯу суфраи кӯи айвони куҷо
بزم کو و سفره کو ایوان کجا
Барад ӯро сӯии зиндони фано
برد او را سوی زندان فنا
Баҳри куштани барад ӯро дар мно
بهر کشتن برد او را در منا
Барад ӯро то бирезади хӯн ӯ
برد او را تا بریزد خون او
Сад дареғ аз он рухи гулгун ӯ
صد دریغ از آن رخ گلگون او
Барад ӯро то ҷудо созад сараш
برد او را تا جدا سازد سرش
Афканд дар хок ва дар хӯни пайкараш
افکند در خاک و در خون پیکرش
Ман надидам кас аз ӯ длсхт тар
من ندیدم کس از او دلسختتر
Вази туе бечораи воруни бахт тар
وز تویی بیچاره وارون بختتر
Гуфт ҳоҷар бо вай эй фартути Канг
گفت هاجر با وی ای فرتوت کنگ
эй забонати лоли боду пои ланг
ای زبانت لال باد و پای لنگ
Ин чаҳ жожаст эй забонати чоки бод
این چه ژاژ است ای زبانت چاک باد
эй даҳонати пурхасу хошоки бод
ای دهانت پر خس و خاشاک باد
Кӣ падар куштааст фарзандӣ ба теғ
کی پدر کشته است فرزندی به تیغ
Кӣ кунад хуршеди моҳии зери меғ
کی کند خورشید ماهی زیر میغ
Хоссаи фарзандӣ чу Исмоили ман
خاصه فرزندی چو اسماعیل من
Ваон падари ҳам он халили бути шикан
وان پدر هم آن خلیل بت شکن
Хосса ӯро неи гуноҳии неи хато
خاصه او را نی گناهی نی خطا
Бе гунаҳи куштан куҷо бошад раво
بی گنه کشتن کجا باشد روا
Гуфт мегуяд ки фармон худост
گفت میگوید که فرمان خداست
Ончии фармони худо бар ман равост
آنچه فرمان خدا بر من رواست
Ҳақи сари фарзанд аз ман хоста
حق سر فرزند از من خواسته
Ман кунам таслими он бар хоста
من کنم تسلیم آن بر خواسته
Чун худо хоҳад ки ман ӯро кашам
چون خدا خواهد که من او را کشم
Май кашам ӯроу зини куштани хушам
میکشم او را و زین کشتن خوشم
Гуфт ҳоҷар чун буд фармон ӯ
گفت هاجر چون بود فرمان او
Сад чу Исмоили ман қурбон ӯ
صد چو اسماعیل من قربان او
Ман аз ӯ фарзанд аз ӯ шавҳари азу
من از او فرزند از او شوهر ازو
Ҷисми азуу ҷони азуу сари азу
جسم ازو و جان ازو و سر ازو
Кош май будӣ марои сесад писар
کاش میبودی مرا سیصد پسر
Ҳамчуи Исмоил бо сад зебу фар
همچو اسماعیل با صد زیب و فر
Ҷумларо дар роҳ ӯ ман кштмӣ
جمله را در راه او من کشتمی
Кокулаш дар хоку хӯни оғштмӣ
کاکلش در خاک و خون آغشتمی
Гирд ойед эй ҳамаи ҳамсоягон
گرد آیید ای همه همسایگان
Ёфтам ман иди қурбони ройгон
یافتم من عید قربان رایگان
Бар ман эй ёрони мубораки гашти ид
بر من ای یاران مبارک گشت عید
Инчунин идӣ ба олам кас надид
اینچنین عیدی به عالم کس ندید
Шод шуд акнӯн дили ношоди ман
شاد شد اکنون دل ناشاد من
Фасл идасту мборкбоди ман
فصل عید است و مبارکباد من
Ҳин бирав эй кандаи пери жожхоӣ
هین برو ای کنده پیر ژاژخای
Кошкӣ будӣ ба ман ҳукм аз худоӣ
کاشکی بودی به من حکم از خدای
То бидидӣ ханҷар барон ман
تا بدیدی خنجر بران من
Ваон сари фарзанд дар домони ман
وان سر فرزند در دامان من
Кокулаш бар дасти худ пичидмӣ
کاکلش بر دست خود پیچیدمی
Ваон гулӯии нозанини ббридмӣ
وان گلوی نازنین ببریدمی
Пайкараши оғишта дар хӯн дидамӣ
پیکرش آغشته در خون دیدمی
Пас дами шамшери худ бўсидмӣ
پس دم شمشیر خود بوسیدمی
Ман ҳаме хоҳам писарро зиндагӣ
من همی خواهم پسر را زندگی
Зиндагӣ инаст бо пояндагӣ
زندگی اینست با پایندگی
Оби ҳайвон дар лаби ин ханҷар аст
آب حیوان در لب این خنجر است
Ин лаби ханҷар на ҷӯй кавсар аст
این لب خنجر نه جوی کوثر است
Андарин куштани ҳаёти сармадии сет
اندرین کشتن حیات سرمدیست
Нест куштан балки айни зиндагии сет
نیست کشتن بلکه عین زندگیست
Ин бигуфту хонаро дар баст ва рафт
این بگفت و خانه را در بست و رفت
Аҳриманро ҳам камар бишикаст ва рафт
اهرمن را هم کمر بشکست و رفت
Чун зи ҳоҷари гашти навмеди он палид
چون ز هاجر گشت نومید آن پلید
Сӯии иброҳӣм аз ғифлати давид
سوی ابراهیم از غفلت دوید