Ишқ бошад лек агар неи сад мараз

عشق باشد لیک اگر نی صد مرض

Дар марази ҳам нафаси дунро сад ғараз

در مرض هم نفس دون را صد غرض

Ончӣ бошад сад ғараз дар он ниҳон

آنچه باشد صد غرض در آن نهان

Ишқ бошад он мараз набӯд бидон

عشق نبود آن، مرض باشد بدان

Ишқи хуонеи он маразҳоро аҷаб

عشق خوانی آن مرضها را عجب

Шарми кӯу кӯи ҳаёу кӯи адаб

شرم کو و کو حیا و کو ادب

Аз чаҳ номи ҳақгузорӣ бар всн

از چه نام حق گذاری بر وثن

Ин варамҳоро чаро гӯйии саман

این ورمها را چرا گویی سمن

Ишқ бошадгар ҳақиқатгар муҷоз

عشق باشد گر حقیقت گر مجاز

Аз ғаразҳо ҳаст пок ва бе ниёз

از غرضها هست پاک و بی نیاز

Набӯд инҳо ишқи нопокӣ буд

نبود اینها عشق، ناپاکی بود

Худпарастӣу ҳўснокӣ буд

خودپرستی و هوسناکی بود

Ишқ покаст ваз нопокӣ ҷудост

عشق پاکست وز ناپاکی جداست

Ин ҷаҳони киштӣу ишқаши нохдост

این جهان کشتی و عشقش ناخداست

Ишқи худ олӯда ӣ ақзор нест

عشق خود آلودهٔ اقذار نیست

Бо ҳақиқат ё муҷозаш кор нест

با حقیقت یا مجازش کار نیست

Гар ҳавои ҳам буд андари сиррӣ

گر هوایی هم بود اندر سری

Чунки ишқ ояд кунад сарро барӣ

چونکه عشق آید کند سر را بری

Ишқ бошад оташ ва ҳарҷо фитод

عشق باشد آتش و هرجا فتاد

Пок созад ҳар палидиро фасод

پاک سازد هر پلیدی و فساد

Гар буд дар ҷони ту сесад мараз

گر بود در جان تو سیصد مرض

ё бадал бошад тўрои ҳафтсад ғараз

یا به دل باشد تو را هفتصد غرض

Чунки ишқ ояд бисӯзад србср

چونکه عشق آید بسوزد سر به سر

Аз ғарази не аз мараз монад асар

از غرض نی از مرض ماند اثر

Ишқи пеши оҳанги роҳ ҷинат аст

عشق پیشآهنگ راه جنت است

Корўонсолори малик ва давлат аст

کاروانسالار ملک و دولت است

Ҳар мусофирро ки ишқ омад далел

هر مسافر را که عشق آمد دلیل

Рахт ӯро мекашад то слсбил

رخت او را می‌کشد تا سلسبیل

Ҳамчинонкии он ҷавони хоркн

همچنانکه آن جوان خارکن

Ишқи барадаш то ба садри анҷуман

عشق بردش تا به صدر انجمن

Ишқ кардаш раҳнамое аз нахуст

عشق کردش رهنمایی از نخست

То расонидаш ба мақсади ҷилду чуст

تا رسانیدش به مقصد جلد و چست

Барад ӯро бар сари раҳ боз дошт

برد او را بر سر ره باز داشت

Бар сари роҳи бут танноз дошт

بر سر راه بت طناز داشت

Бар сари раҳ чунки дидаш он нигор

بر سر ره چونکه دیدش آن نگار

Аз камон абрувон кардаш шикор

از کمان ابروان کردش شکار

Пас ду зулфи тобдор чун каманд

پس دو زلف تابدار چون کمند

Бо ду сад нозаш бгрдн дарфиканд

با دو صد نازش به گردن درفکند

Пас басӯи худ кашидаш бе диранг

پس به سوی خود کشیدش بی درنگ

Пас гирифташ андари оғши танги танг

پس گرفتش اندر آغش تنگ تنگ

Нафхае андари машом ӯ расед

نفحه‌ای اندر مشام او رسید

Ҷазба Эй омад дар оғӯшаш кашид

جذبه ای آمد در آغوشش کشید

Ҷуръае аз хами ваҳдат нӯш кард

جرعه‌ای از خم وحدت نوش کرد

Шоҳу шоҳии ҷумларо Фрмўш кард

شاه و شاهی جمله را فرموش کرد

Суҳбати шҳзодаҳаш аз ёд рафт

صحبت شهزاده‌اش از یاد رفت

Тарк ӯ карду пай сайёд рафт

ترک او کرد و پی صیاد رفت

Боз омад дррбўдш аз збоб

باز آمد درربودش از ذباب

Об ҳайвон дид бигузашт аз сароб

آب حیوان دید بگذشت از سراب

Офтобаш сар зад аз кҳсори дил

آفتابش سر زد از کهسار دل

Шуд аз он равшан дару девори дил

شد از آن روشن در و دیوار دل

Хури баромади гашти пинҳони ахтўрон

خور برآمد گشت پنهان اختران

Рӯз равшан омад ва шаб шуд ниҳон

روز روشن آمد و شب شد نهان

Хештанро аз ҷнибт дарфиканд

خویشتن را از جنیبت درفکند

Афсар аз сари ҷомаҳо аз бар фиканд

افسر از سر جامه‌ها از بر فکند

Побараҳнаи ҷониб кҳсор рафт

پابرهنه جانب کهسار رفت

Қатра Эй шуд сӯии дарё бор рафт

قطره‌ای شد سوی دریابار رفت

Моҳӣӣ шуд ҷониби Аммони давид

ماهیی شد جانب عمان دوید

Заррае то офтоб ҷон расед

ذره‌ای تا آفتاب جان رسید

Рафт ва дар бар ҷумла ӣ ағёри баст

رفت و در، بر جملهٔ اغیار بست

Дида бар дидори он дилдори баст

دیده بر دیدار آن دلدار بست

Баст дар ҳам хеш ва ҳам бегона ро

بست در، هم خویش و هم بیگانه را

Ҳалқа бар дар зад дар он хона ро

حلقه بر در زد درِ آن خانه را

Бар дар он хонаи рӯз ва шаб нишаст

بر در آن خانه روز و شب نشست

Сар ба санги остонаш май шикаст

سر به سنگ آستانش می‌شکست

То гшўдндш дар ва доданд бор

تا گشودندش در و دادند بار

БргрФтндш ба домону канор

برگرفتندش به دامان و کنار

Шуд аз он бартар ки битавонем гуфт

شد از آن برتر که بتوانیم گفت

Пас ҳамон беҳтар ки боқиро наҳуфт

پس همان بهتر که باقی را نهفت