Гуфт бо эшон шаҳи малики бақо

گفت با ایشان شه ملک بقا

эй сарафрозони майдони бақо

ای سرافرازان میدان بقا

Дӯст гуё таври дигари хоста

دوست گویا طور دیگر خواسته

Базми дигари баҳратони ороста

بزم دیگر بهرتان آراسته

Ин ҷаҳон хокасту ҷои хокён

این جهان خاکست و جای خاکیان

Нурёнро ҳаст алӣин макон

نوریان را هست علیین مکان

Даврро акнӯн замони дай буд

دور را اکنون زمان دی بود

Фасли фарвардинаш оё кӣ буд

فصل فروردینش آیا کی بود

Рухсатаст аммо паии ҷон бохтан

رخصت است اما پی جان باختن

Ҷони фидои ҳукми ҷонони сохтан

جان فدای حکم جانان ساختن

Рухсатаст аммо ба майдони ризо

رخصت است اما به میدان رضا

То чаҳ бошад ҳукми султони қазо

تا چه باشد حکم سلطان قضا

Чун шуниданд ин сухан аз он ҷаноб

چون شنیدند این سخن از آن جناب

По ниҳоданд аз нишоти андари рикоб

پا نهادند از نشاط اندر رکاب

Рӯ ба майдон шаҳодат тохтанд

رو به میدان شهادت تاختند

Ғулғули андари шаш ҷиҳат андохтанд

غلغل اندر شش جهت انداختند

Худ ва хуфтон аз сар ва бар рехтанд

خود و خفتان از سر و بر ریختند

Гирд аз майдон кин ангехтанд

گرد از میدان کین انگیختند

Ҷон ба лаби сар бар каф аз малики ҷаҳон

جان به لب سر بر کف از ملک جهان

Рахшҳо ронданди сӯии ломакон

رخشها راندند سوی لامکان

Бар биравҳо чин ва дандонҳо ба лаб

بر بَروها چین و دندانها به لب

Теғ бар кафҳо ва дилҳо пари тараб

تیغ بر کفها و دلها پر طرب

Рахшҳо дар қалб майдон тохтанд

رخشها در قلب میدان تاختند

Теғҳо бар ҳизби шайтони охтнд

تیغها بر حزب شیطان آختند

Куфру дайн бар икдгр омехтанд

کفر و دین بر یکدگر آمیختند

Риштаҳои ҷони ҳам бгсихтнд

رشته‌های جان هم بگسیختند

Ҷӯйҳо карданд аз хӯнҳо равон

جویها کردند از خونها روان

Хокҳо карданд ранги арғавон

خاکها کردند رنگ ارغوان

Ғулғул андар кун факон андохтанд

غلغل اندر کن فکان انداختند

Ҷонҳо доданд ва сарҳо бохтанд

جانها دادند و سرها باختند

Ҷумлаи сарҳо бар каф ва ҷонҳо ба лаб

جمله سرها بر کف و جانها به لب

Рӯ наҳодӣ сӯии майдон бо тараб

رو نهادی سوی میدان با طرب

Май нгнҷиднд аз шодӣ ба пӯст

می‌نگنجیدند از شادی به پوست

Сари спрдндӣ ба душмани ҷон ба дӯст

سر سپردندی به دشمن جان به دوست

Он якеро меҳрбони моам аз қафо

آن یکی را مهربان مام از قفا

К-эии писари ҳангом аҳдасту вафо

کای پسر هنگام عهد است و وفا

Ҳин бирав модари ҳалолати шери ман

هین برو مادر حلالت شیر من

Ҳмрҳти он нола ӣ шабгири ман

همرهت آن نالهٔ شبگیر من

Ҳин бирав эй ҷони модар сар бидиҳ

هین برو ای جان مادر سر بده

Сари бароаи сибт пайғамбар бидиҳ

سر به راه سِبط پیغمبر بده

Ҳин бирав меоди рӯз маҳшар аст

هین برو میعاد روز محشر است

Ваъда ӣ мо хизмат пайғамбар аст

وعدهٔ ما خدمت پیغمبر است

Ваон дигар як бо бародари ҳамАннан

وان دگر یک با برادر همعنان

Ҷониби майдон равон гашта давон

جانب میدان روان گشته دوان

К-эии бародари сӯии майдони алъҷл

کای برادر سوی میدان العجل

Ҷони диҳем аз баҳри султони азал

جان دهیم از بهر سلطان ازل

эй бародари ҷон кунун ояд бакор

ای برادر جان کنون آید به کار

То кунем он дар раҳи он шаҳи нисор

تا کنیم آن، در ره آن شه نثار

Қимати сарро кунун бишнохтем

قیمت سر را کنون بشناختیم

Каш ба сами асб шоҳ андохтем

کش به سُمّ اسب شاه انداختیم

Он яке дар пеш рӯй шоҳи дайн

آن یکی در پیش روی شاه دین

Май харидӣ бар тани худ теғи кин

می‌خریدی بر تن خود تیغ کین

Ҳарчӣ ояд теғу ханҷар аз қазо

هرچه آید تیغ و خنجر از قضا

Пеш оварда сару дасту қафо

پیش آوردی سر و روی و قفا

Аз паии як ҷуръаи об аз баҳри шоҳ

از پی یک جرعه آب از بهر شاه

Ин яке омехт хӯн бо хоки роҳ

این یکی آمیخت خون با خاک راه

Машки худ пар кард ва бргрдн фиканд

مشک خود پر کرد و بر گردن فکند

Ронад мураккаби сӯии шоҳи арҷманд

راند مرکب سوی شاه ارجمند

Ҳотифӣ гуфташ аён дар гӯши ҷон

هاتفی گفتش عیان در گوش جان

Ҳин Маяфкан машку ҳон мураккаб барон

هین میفکن مشک و هان مرکب بران

Ҳарки бошад ташна ӣ дидори дӯст

هرکه باشد تشنهٔ دیدار دوست

Аз дами шамшеру ханҷар об ӯст

از دم شمشیر و خنجر آب اوست

Ҷоми васли мо пар аз моءи муайян

جام وصل ما پر از ماء معین

Аз чаҳ сӯяш май кашии ин поргин

از چه سویش می‌کشی این پارگین

Зини нмт он ҷанд раҳмати як бик

زین نمط آن جند رحمت یَک به یَک

намезадандӣ нақди худро бар маҳак

می‌زدندی نقد خود را بر محک

Ҳркҷои диданди тирӣ дар камон

هرکجا دیدند تیری در کمان

Синаро карданд дар пешаши нишон

سینه را کردند در پیشش نشان

Шоҳи дайн чун шамъи равшан дар миён

شاه دین چون شمع روشن در میان

Гирд ӯ ёрони ҳамаи парвонаи сон

گرد او یاران همه پروانه‌سان

Оташӣ аз об теғ афрӯхтанд

آتشی از آب تیغ افروختند

Ҷумла чун парвонаи худро сӯхтанд

جمله چون پروانه خود را سوختند

Андари он майдони пуршӯру Фтн

اندر آن میدان پُر شور و فتن

Ҷумла дар ҷон додану сар бохтан

جمله در جان دادن و سر باختن

Дар смўоти алии афлокён

در سموات علی افلاکیان

Ҷумларо ангушти ҳайрат дар даҳон

جمله را انگشت حیرت در دهان

Ғулғули аҳсанти аҳсант аз малик

غلغل احسنت احسنت از ملک

Бргзштӣ аз само ва аз смк

برگذشتی از سما و از سمک

Аз сўомъ саркашеда қудсён

از صوامع سر کشیده قدسیان

Анати тааллуми ҷумларо вирди забон

انت تعلم جمله را ورد زبان

Дар такопуи ҷинён аз ҳар тараф

در تکاپو جنیان از هر طرف

Дар раҳи шаҳи нақди ҷонҳошон ба каф

در ره شه نقد جانهاشان به کف

Он яке омад ба назд шоҳи дайн

آن یکی آمد به نزد شاه دین

К-эии зиёи чашми хиролмрслин

کای ضیاء چشم خیرالمرسلین

Ман яке аз чокарони ҳайдарам

من یکی از چاکران حیدرم

Бар гуруҳи ҷини амиру сарварам

بر گروه جن امیر و سرورم

Аз паии таслим ҷон бархестам

از پی تسلیم جان برخاستم

Андарин саҳро сипаҳ оростам

اندرین صحرا سپه آراستم

Лашкарам бигирифт баҳр ва бару кӯҳ

لشکرم بگرفت بحر و بر و کوه

Аз сипоҳам дашт омад дар сутӯҳ

از سپاهم دشت آمد در ستوه

Ҳин бифармо то барорямон дамор

هین بفرما تا برآریمان دمار

Зини гуруҳи биҳёии девсор

زین گروه بی حیای دیوسار

Хӯнашон бо хоки раҳ яксон кунем

خونشان با خاک ره یکسان کنیم

Ҷисмҳошонро тиҳӣ аз ҷон кунем

جسمهاشان را تهی از جان کنیم

Гуфт он султони иқлӣми ризо

گفت آن سلطان اقلیم رضا

Қади ҷзокми рбкми хиролҷзо

قد جزاکم ربکم خیرالجزا

Дил аз ин вайронаи дайрам сайр шуд

دل از این ویرانه دیْرم سیر شد

Ҷон аз ин меҳнати саро дилгир шуд

جان از این محنت سرا دلگیر شد

Дидаам афканда бар ҷонони назар

دیده‌ام افکنده بر جانان نظر

Ҷони гшдаҳи сӯии ҷонони болу пар

جان گشوده سوی جانان بال و پر

Парда афкандааст аз чеҳраши аён

پرده افکنده است از چهرش عیان

Ҷон гирифт аз дасти ман акнӯн Аннан

جان گرفت از دست من اکنون عنان

Ҷумлагии рафтанди ҳамроҳони ман

جملگی رفتند همراهان من

Андалебон бар париданд аз чаман

عندلیبان بَرپریدند از چمن

Омад инак навбати насрину гул

آمد اینک نوبت نسرین و گل

Ҷузвҳо рафтанд ва омад вақти кул

جزوها رفتند و آمد وقت کل

Аз фурӯғи теғу шамшеру синон

از فروغ تیغ و شمشیر و سنان

Фош бингар оташи намрудён

فاش بنگر آتش نمرودیان

Сӯии оташ май рӯми ман чун халил

سوی آتش می‌روم من چون خلیل

Манҷаниқами ишқ ӯ шавқами далел

منجنیقم عشق او شوقم دلیل

Баҳри иброҳӣм агар шуд эй маон

بهر ابراهیم اگر شد ای مهان

Дар миёни оташи обу гули аён

در میان آتش آب و گل عیان

Чашма ҳо карда зи хӯни ман равон

چشمه‌ها گردد ز خون من روان

Захмҳоем гулистон дар гулистон

زخمهایم گلستان در گلستان

Ишқ мегуфт эй халили рӯзгор

عشق می‌گفت ای خلیل روزگار

Май рӯй дар оташи иброҳӣми вор

می‌روی در آتش ابراهیم‌وار

Кӯи тўрои қурбонии роҳи худо

کو تو را قربانی راه خدا

То ба даст худ кунӣ онро фидо

تا به دست خود کنی آن را فدا

Гуфт инак ғунчаҳои гулшанам

گفت اینک غنچه‌های گلشنم

Равшанӣҳои ду чашми равшанам

روشنیهای دو چشم روشنم

Инак омад бози боди меҳргон

اینک آمد باز باد مهرگان

Ғунчаҳоро баради бод аз гулистон

غنچه‌ها را برد باد از گلستان

НошгФтаҳ аз насими субҳгоҳ

ناشگفته از نسیم صبحگاه

Кард ғорати бодашон эй оҳи оҳ

کرد غارت بادشان ای آه آه