Бади яке таррор аз аҳли давон

بد یکی طرار از اهل دوان

Рафт то дукони баққолии равон

رفت تا دکان بقالی روان

Пас ба он баққол гуфт эй арҷманд

پس به آن بقال گفت ای ارجمند

Грдконтро ҳазорӣ гӯи бчнд

گردکانت را هزاری گو بچند

Гуфт даҳ дарҳами ҳазорӣ муштарӣ

گفت ده درهم هزاری مشتری

Зӯдтар дарҳам бидиҳгар май харӣ

زودتر درهم بده گر می خری

Гуфт сад бошад бчнди ин грдкон

گفت صد باشد بچند این گردکان

Гуфт як дарҳами баҳои он бидон

گفت یک درهم بهای آن بدان

Гуфт бо ман гӯ ки даҳ гирдӯи бчнд

گفت با من گو که ده گردو بچند

Гуфт ъушри дарҳамӣ эй арҷманд

گفت عشر درهمی ای ارجمند

Гуфт чбўди қимати як грдкон

گفت چبود قیمت یک گردکان

Гуфт ӯро нест қимат эй фалон

گفت او را نیست قیمت ای فلان

Гуфт як гирдӯ ато фармо ба ман

گفت یک گردو عطا فرما به من

Дод ӯро грдконӣ бе сухан

داد او را گردکانی بی سخن

Боз кард аз ӯ яке дигари талаб

باز کرد از او یکی دیگر طلب

Хоҷа ӯро дод бешӯру шағаб

خواجه او را داد بی شور و شغب

Гуфт бозам грдконӣ кун ато

گفت بازم گردکانی کن عطا

Гуфт баққол аз куҷое эй Фтӣ

گفت بقال از کجایی ای فتی

Гуфт бошад мӯтини ман дар давон

گفت باشد موطن من در دوان

Шаҳри мўлинои ҷалоли нуктаи дон

شهر مولینا جلال نکته دان

Гуфт рӯ эй дузди таррори дағал

گفت رو ای دزد طرار دغل

Дайгариро даҳ фиреб аз ин ҳиял

دیگری را ده فریب از این حیل

Боди нафрин бар ҷалоли аддӣни ту

باد نفرین بر جلال الدین تو

Кӯ намӯд ин нуктаҳо талқини ту

کو نمود این نکته ها تلقین تو

эй ту кавдантар зи баққоли дукон

ای تو کودن تر ز بقال دکان

Бе баҳотар умрат аз даҳ грдкон

بی بهاتر عمرت از ده گردکان

Гар касе гуяд ки аз умрати баҷо

گر کسی گوید که از عمرت بجا

Мондаи чли сол дигар эй мртҷӣ

مانده چل سال دگر ای مرتجی

Чанд бошад қимати ин чли сол ро

چند باشد قیمت این چل سال را

Бозгу то баршуморам мол ро

بازگو تا برشمارم مال را

Фош май байнам ки май хндӣ бар ӯ

فاش می بینم که می خندی بر او

Хоняш девона аз ин гуфтугӯ

خوانیش دیوانه از این گفتگو

Посухаши бидиҳӣ кигар малики ҷаҳон

پاسخش بدهی که گر ملک جهان

намедиҳӣ набӯд баҳоии умри он

می دهی نبود بهای عمر آن

Гар диҳии сад малик беташвиш ро

گر دهی صد ملک بی تشویش را

Май фурушам кӣ ҳаёти хеш ро

می فروشم کی حیات خویش را

Лекин эй кавдан бибин беқилу қол

لیکن ای کودن ببین بی قیل و قال

Май диҳии муфт аз кафи худ моҳу сол

می دهی مفت از کف خود ماه و سال

Байн ки он деви лъини битобу печ

بین که آن دیو لعین بیتاب و پیچ

намесетанд рӯзи рӯзатро бҳич

می ستاند روز روزت را بهیچ

Охири он умрӣ ки сад маликаши баҳо

آخر آن عمری که صد ملکش بها

Буд афзӯн нест ҷузи ин рӯзҳо

بود افزون نیست جز این روزها

Рӯзҳо чун рафт умрат шуд талаф

روزها چون رفت عمرت شد تلف

Неи тўрои сармояи неи судати бкФ

نی تورا سرمایه نی سودت بکف

Ончии қимат будаш аз олами фузун

آنچه قیمت بودش از عالم فزون

Гӯ чаҳ кардӣ ва куҷо бошад кунун

گو چه کردی و کجا باشد کنون

эй ду сад ҳайф аз чунин ганҷи ниҳон

ای دو صد حیف از چنین گنج نهان

Кони зи дасти мо бурун шуд ногаҳон

کان ز دست ما برون شد ناگهان

эй ҳазор афсӯси оламҳо дареғ

ای هزار افسوس عالمها دریغ

КоФтоби мо ниҳон шуд зери меғ

کآفتاب ما نهان شد زیر میغ

эй дареғ аз ганҷ бод оварад мо

ای دریغ از گنج باد آورد ما

эй дареғи он кӯ бафаҳмад дарди мо

ای دریغ آن کو بفهمد درد ما

Дардҳо дорам бадал аз рӯзгор

دردها دارم بدل از روزگار

Муҳаррамии кӯ то кунам дарди ошкор

محرمی کو تا کنم درد آشکار

эй худои кӯи домани кӯҳи баланд

ای خدا کو دامن کوه بلند

То ба коми дил дар онҷои рӯз чанд

تا به کام دل در آنجا روز چند

Гуҳ ба хокистар нишинам гуҳ ба хок

گه به خاکستر نشینم گه به خاک

Гуҳ кунам ҷайби гиребони чоки чок

گه کنم جیب گریبان چاک چاک

Гуҳи зи дард худ бинолам вои вой

گه ز درد خود بنالم وای وای

Гуҳ ба рӯзи худ бгримҳои ҳои

گه به روز خود بگریم های های

Ханҷарии кӯ то бадарами сина ро

خنجری کو تا بدرم سینه را

Фоши гардонами ғами дерина ро

فاش گردانم غم دیرینه را

Омадами ёрони бтнг аз дасти худ

آمدم یاران بتنگ از دست خود

Кош набӯд ҳечкасро ёри бад

کاش نبود هیچکس را یار بد

Кист донеи ёри бдкрдори ман

کیست دانی یار بدکردار من

Коваст доим ҳамнишин ёри ман

کاوست دایم همنشین یار من

Оташам зон тезу дардам зон фузун

آتشم زان تیز و دردم زان فزون

Синаи сӯзони риши дили ғмдидаҳи хӯн

سینه سوزان ریش دل غمدیده خون

Рӯзи ман зон шому шоми ман сиёҳ

روز من زان شام و شام من سیاه

Ҷон аз он фарсӯдаи ҷони ман табоҳ

جان از آن فرسوده جان من تباه

Он манам ман моя ӣ ранҷу мҳн

آن منم من مایه ی رنج و محن

эй мусулмонони фиғон аз дасти ман

ای مسلمانان فغان از دست من

Ҳаркасӣ нолад зи дасти ин ва он

هرکسی نالد ز دست این و آن

Ман ҳминолми зи худ эй дӯстон

من همینالم ز خود ای دوستان

Ин маниро эй худои бустони зи ман

این منی را ای خدا بستان ز من

Фориғам кун аз балои хештан

فارغم کن از بلای خویشتن

Ҳаст даврӣ кардан аз худ фарзи айн

هست دوری کردن از خود فرض عین

Бинно ё лӣати бъдолмшрқин

بیننا یا لیت بعدالمشرقین