Ҷони алавӣ пар занад барҳами ҳаме

جان علوی پر زند بر هم همی

То магари пурд ба болотар ҳаме

تا مگر پرّد به بالاتر همی

Сӯй боло бинад ва гардан кашад

سوی بالا بیند و گردن کشد

Бол ва пар ифшоанд ва бар худ тапад

بال و پر افشاند و بر خود تپد

Тан вале чФсидаҳ бар поҳои ӯ

تن ولی چفسیده بر پاهای او

Пойҳои осмони паймоӣ ӯ

پایهای آسمان پیمای او

Пойҳояшро гирифта бо ду даст

پایهایش را گرفته با دو دست

намекашад ӯро бқўти сӯии паст

می‌کشد او را به قوَت سوی پست

Ҷон занад пари сӯии алӣин пок

جان زند پر سوی علیین پاک

Тани зи по то сари фурӯрафта ба хок

تن ز پا تا سر فرو رفته به خاک

Ҷон ҳаме гуяд худоро эй бадан

جان همی گوید خدا را ای بدن

Даст бурдор аз ман ва аз пои ман

دست بردار از من و از پای من

То басӯии олам боло рӯем

تا به سوی عالم بالا رویم

Бар фарози курсӣ аъло рӯем

بر فراز کرسی اعلا رویم

Аршем дар арш дорам ошён

عرشیَم در عرش دارم آشیان

Ошёнҳоем ба фарқи ломакон

آشیانهایم به فرق لامکان

Суст кун як лаҳзаи болу пари маро

سست کن یک لحظه بال و پر مرا

Пас бибин аз на фалаки бартари маро

پس ببین از نُه فلک برتر مرا

Май знндми қудсёни ҳрдми сафир

می‌زنندم قدسیان هر دم صفیر

Гарчи дар дом бало мондам асир

گرچه در دام بلا ماندم اسیر

Ҳар ситора мезанад чашмаки маро

هر ستاره می‌زند چشمک مرا

Яъне эй равшани равони болотўро

یعنی ای روشن روان بالاتَرا

Баҳри ман худро биҳишти ороста

بهر من خود را بهشت آراسته

Гулшанаш аз хору хаси пероста

گلشنش از خار و خس پیراسته

Ҳурён бар кафи гирифтаи ҷомҳо

حوریان بر کف گرفته جامها

Мунтазир дар бомҳо ва шомҳо

منتظر در بامها و شامها

Қудсён дар роҳи ман дар интизор

قدسیان در راه من در انتظار

Зулфи ҳурони рафта аз оҳами ғубор

زلف حوران رُفته از راهم غبار

Сӯй худ мехондам шоҳи азал

سوی خود می‌خواندم شاه ازل

Шармиовар эй тани дузди дағал

شرمی آور ای تن دزد دغل

Тан ҳаме гуяд ки эй ёри азиз

تن همی گوید که ای یار عزیز

эй ки аз дастами ҳамеи ҷӯии гурез

ای که از دستم همی جویی گریز

Май гурезӣ аз чаҳ рӯ аз дасти ман

می‌گریزی از چه رو از دست من

Аз чаҳ май хоҳӣ ҳаме ашкаст ман

از چه می‌خواهی همی اشکست من

Хон бибин биниҳода аз ҳрсўи блис

خوان ببین بنهاده از هر سو بلیس

Коса ӣ онро биё бо ман блис

کاسهٔ آن را بیا با من بلیس

Ҳин биёи пас монда ӣ шайтон хӯрем

هین بیا پس ماندهٔ شیطان خوریم

Ҳин биё аз хон шайтон нон хӯрем

هین بیا از خوان شیطان نان خوریم

Баҳр мо биниҳодааст ин моида

بهر ما بنهاده است این مائده

То аз он гирем ҳрдми фоида

تا از آن گیریم هر دم فایده

Гар бёлоим ба хониши дасту дил

گر بیالایم به خوانش دست و دل

намешавам ҳам шармсор ва ҳам хаҷал

می‌شوم هم شرمسار و هم خجل

Он ҷалбро байн ки багушӯда азор

آن جلب را بین که بگشوده ازار

Чун писандӣ пеш оем шармсор

چون پسندی پیش آیم شرمسار

Байн ки он қҳбаҳ маро хонд бхўиш

بین که آن قحبه مرا خواند به خویش

Чун тавон дидани дилаши афкору риш

چون توان دیدن دلش افکار و ریش

Байн ки ҳам бузмони ҳама дар кизби влоғ

بین که هم‌بزمان همه در کذب و لاغ

Шармам оядгар маро бошад фироқ

شرمم آید گر مرا باشد فراغ

Байн ки хотун саро хоҳад зи ман

بین که خاتونِ سرا خواهد ز من

Атласу дебоу зарбафти хутан

اطلس و دیبا و زربفت ختن

Гар наёрам хотираш гардад нижанд

گر نیارم، خاطرش گردد نژند

Ҳам набошад пеши ёрони сарбаланд

هم نباشد پیش یاران سربلند

Хонаро бояд аз ин ба сохтан

خانه را باید از این به ساختن

Сақфу девораш ба зари пардохтан

سقف و دیوارش به زر پرداختن

То набошад камтар аз ҳамсоягон

تا نباشد کمتر از همسایگان

То хиҷолати нкшм аз ҳам поягон

تا خجالت نکْشم از همپایگان

Гуяд аз аингўни суханҳои латиф

گوید از اینگون سخنهای لطیف

Ончии он ҷаллод гуфтӣ бо ҳариф

آنچه آن جلاد گفتی با حریف