Алғрз гуфтанд он шҳзодгон

الغرض گفتند آن شهزادگان

Бо шаҳи бтҳои набии инсу ҷон

با شه بطحا نبی انس و جان

Мавсим идасту атфоли араб

موسم عید است و اطفال عرب

Ҷумлагии андари нишот ва дар тараб

جملگی اندر نشاط و در طرب

Кӯдакон бингар ба уштурҳо савор

کودکان بنگر به اشترها سوار

Дар қафои ҳам қатори андари қатор

در قفای هم قطار اندر قطار

Дар тафарруҷи гуҳ ба бустони гуҳ ба боғ

در تفرج گه به بستان گه به باغ

Дар тамошои гуҳ ба саҳрои гуҳ ба роғ

در تماشا گه به صحرا گه به راغ

Охир эй шаҳи мо ҳам аз Тифлон якем

آخر ای شه ما هم از طفلان یکیم

Ноқа ӣ мо кӯ на мо ҳам кӯдакем

ناقهٔ ما کو نه ما هم کودکیم

Гуфташон эй зинати оғӯши ман

گفتشان ای زینت آغوش من

Ноқаи тон гар нест инак дӯши ман

ناقه‌تان گر نیست اینک دوش من

Дӯши ман бодои нишемани гоҳатон

دوش من بادا نشیمن‌گاهتان

Сӯхти ҷони ман зи туфи оҳатон

سوخت جان من ز تف آهتان

Ҳам ҳасани басташ ба дӯш ва ҳам ҳусайн

هم حسن بستش به دوش و هم حسین

Гашти толеъи зи осмонии нирин

گشت طالع ز آسمانی نیرین

Меҳр ва ма гуфтам забонами лоли бод

مهر و مه گفتم زبانم لال باد

Зини суханҳо лоли зини ақволи бод

زین سخنها لال زین اقوال باد

Чисту меҳру маи ду қурси хуонишон

چیست مهر و مه دو قرص خوانشان

Ҷони ман бодои фидои ҷонишон

جان من بادا فدای جانشان

Боз гуфтанд эй амини кирдигор

باز گفتند ای امین کردگار

эй туфайлӣ аз вуҷӯдати рӯзгор

ای طفیلی از وجودت روزگار

Ҳркҷои атфол ва ҳарҷо кӯд кунад

هرکجا اطفال و هرجا کودکند

Ноқаи шан дар пўиаҳанд ва дар таканд

ناقه‌شان در پویه‌اند و در تکند

эй дариғо ноқаи монро пўиаҳ нест

ای دریغا ناقه‌مان را پویه نیست

Бе сабаби мони ин дареғ ва мӯя нест

بی سبب‌مان این دریغ و مویه نیست

Гом зан шуд он расӯли неки пай

گام زن شد آن رسول نیک پی

Ноқаи осо роҳ мефармуд тай

ناقه آسا راه می‌فرمود طی

Бори дигари он ду шамъи ҷамъи хос

بار دیگر آن دو شمع جمع خاص

Ёфта аз ҷамъи хосони ихтисос

یافته از جمع خاصان اختصاص

Пеши пайғамбар фиғон бардоштанд

پیش پیغمبر فغان برداشتند

Меҳр аз дарҷ даҳон бардоштанд

مُهر از دُرج دهان برداشتند

К-эии зиёи бахшои чашми офтоб

کای ضیاء بخشای چشم آفتاب

Офтоб аз тоб рухсорат битоб

آفتاب از تاب رخسارت به تاب

Ноқаи ин ҷўқи Тифлони араб

ناقه این جوق طفلان عرب

Гоҳ дар ваҷданд ва гоҳе дар тараб

گاه در وجدند و گاهی در طرب

Ноқа ӣ мо аз чаҳ зинсон коҳил аст

ناقهٔ ما از چه زینسان کاهل است

Кори моу ноқа ӣ мо мушкил аст

کار ما و ناقهٔ ما مشکل است

Сайиди олами худованди ҷаҳон

سید عالم خداوند جهان

Шуд ба ин ойин ки май донеи равон

شد به این آیین که می‌دانی روان

Нола то ахтар кашониданд боз

ناله تا اختر کشانیدند باز

Жола аз анбари Фшониднди боз

ژاله از عنبر فشانیدند باز

Кӣ амири покзоди покдин

کی امیر پاکزاد پاکدین

Посбони даргаати рӯҳи аломин

پاسبان درگهت روح الامین

эй зи ту масъӯди иқболи араб

ای ز تو مسعود اقبال عرب

Ноқаи шани пайвастаи атфоли араб

ناقه‌شان پیوسته اطفال عرب

Дар Аннананду Аннан дар дасташон

در عنانند و عنان در دستشان

Ваон Аннан ҳамвора дар каф ҳасташон

وان عنان همواره در کف هستشان

Шоҳи олами банд аз гесу фиканд

شاه عالم بند از گیسو فکند

Зон сипас дар ҳуққа ӣ лўлў фиканд

زان سپس در حقهٔ لولو فکند

Гови анбарро матоъ аз ёд рафт

گاو عنبر را متاع از یاد رفت

Оҳӯии машк аз пай сайёд рафт

آهوی مشک از پی صیاد رفت

Ду гулистон аз ду сунбул зеб дид

دو گلستان از دو سنبل زیب دید

То қиёмати мағзи гардун таййиб дид

تا قیامت مغز گردون طیب دید

Боз гуфтанд эй ниёии меҳрбон

باز گفتند ای نیای مهربان

эй ба ҳикмати киштии гардуни равон

ای به حکمت کشتی گردون روان

Кӯдаконро ноқаҳо байн дар нафир

کودکان را ناقه‌ها بین در نفیر

Бонгашон бар рафта то чархи асир

بانگشان بررفته تا چرخ اثیر

Ноқа ӣ моро фурӯ бастааст ноӣ

ناقهٔ ما را فرو بسته است نای

Не навой ноӣу неи бонг дароӣ

نی نوای نای و نی بانگ درای

Он гуруҳи осӣонро узри хоҳ

آن گروه عاصیان را عذر خواه

Он гуноҳи муҷримонро ҳам паноҳ

آن گناه مجرمان را هم پناه

Дар зи дарҷ дар раҳмат боз кард

در ز درج در رحمت باز کرد

Нағмаи алъФўро оғоз кард

نغمهٔ العفو را آغاز کرد

Чанд навбати он худованди араб

چند نوبت آن خداوند عرب

Афви ҷурм уммат оварадӣ ба лаб

عفو جرم امت آوردی به لب

Бол зан шуд то буриши рӯҳи аломин

بال زن شد تا برش روح الامین

К-эии ғараз аз имтизоҷи моءи втин

کای غرض از امتزاج ماء وطین

Хост аз ҳафтуми замин то на фалак

خواست از هفتم زمین تا نه فلک

Шӯр аз арвоҳу ғавғо аз малик

شور از ارواح و غوغا از ملک

Шӯришӣ дар ломакони андохтӣ

شورشی در لامکان انداختی

Кори умматро зи афвати сохтӣ

کار امت را ز عفوت ساختی

Бори дигари афв ар оре ба лаб

بار دیگر عفو ار آری به لب

Гар бисӯзад кофарӣ дорам аҷаб

گر بسوزد کافری دارم عجب

Бо чунин зикрии худованди Карим

با چنین ذکری خداوند کریم

Гар гузорад мушрикиро дар ҷҳим

گر گذارد مشرکی را در جحیم

Сӯии ту ман пайк шоҳӣ нестам

سوی تو من پیک شاهی نیستم

Манеҳӣ ваҳй илоҳӣ нестам

منهی وحی الهی نیستم

Мавҷӣ аз дарёӣ афв ангехтӣ

موجی از دریای عفو انگیختی

Обрӯии ҳафт дӯзахи рехтӣ

آبروی هفت دوزخ ریختی

Лаби фурӯи банд эй лабати гўҳрФшон

لب فرو بند ای لبت گوهر فشان

Ваии зи рӯяти ояи раҳмати нишон

وی ز رویت آیه رحمت نشان

То нагардад насхи оёти ҷалол

تا نگردد نسخ آیات جلال

То бимонад адли шоҳиро маҷол

تا بماند عدل شاهی را مجال

То науфтад лутфи таклиф аз низом

تا نیفتد لطف تکلیف از نظام

То шариъатро науфтад анФсом

تا شریعت را نیفتد انفصام

Рӯй Аҳмад буд мроти ҷамол

روی احمد بود مرآت جمال

Мазҳари лутфу ҷамоли зулҷалол

مظهر لطف و جمال ذوالجلال

Дар мақоми ҷамъ агар чаҳ дошт ҷой

در مقام جمع اگرچه داشت جای

Лутфу раҳматро вале бади рӯнамоӣ

لطف و رحمت را ولی بد رونمای

Ҷомеъият буд агарчӣ хуй ӯ

جامعیت بود اگرچه خوی او

Ояи раҳмати валикин рӯй ӯ

آیه رحمت ولیکن روی او

Парда аз он рӯ агар бардоштӣ

پرده از آن رو اگر برداشتی

Вонамӯдии ончӣ дар бардоштӣ

وانمودی آنچه در برداشتی

Нур ӯ бар нек ва бар бад тофтӣ

نور او بر نیک و بر بد تافتی

Зишту зеборо ҳамаи дарёфтӣ

زشت و زیبا را همه دریافتی

Гар шудӣ тӯфонии он баҳри наҷот

گر شدی توفانی آن بحر نجات

Ғарқи гаштии ҳам ҳарами ҳам сўмнот

غرق گشتی هم حرم هم سومنات

Гар шавад он ӣам раҳмати мавҷи зан

گر شود آن یم رحمت موج زن

Мавҷ ӯ ҳам рӯм гирад ҳам хутан

موج او هم روم گیرد هم ختن

Чун кушояди он наҳанги афви ком

چون گشاید آن نهنگ عفو کام

Луқма Эй бошад ду гаванаши нотамом

لقمه‌ای باشد دو کونش ناتمام

Чун ба бориш ояд он абри карам

چون به بارش آید آن ابر کرم

Ҳам баборад бар араби ҳам бар аҷам

هم ببارد بر عرب هم بر عجم

Тар кунад ҳам рӯс ва ҳам булғор ро

تر کند هم روس و هم بلغار را

Пурвирди ҳам гулбун ва ҳам хор ро

پرورد هم گلبن و هم خار را

Сар занад оре чу хуршед аз уфуқ

سر زند آری چو خورشید از افق

Афканд бар зишт ва бар зебои ттқ

افکند بر زشت و بر زیبا تتق

Чун барояд офтоб аз кӯҳсор

چون برآید آفتاب از کوهسار

Ҳам чаман равшан кунад ҳам шӯраи зор

هم چمن روشن کند هم شوره زار

Чун биҷунбаш ояд он баҳри карам

چون به جنبش آید آن بحر کرم

Инбисоташ мефазояд дмбдм

انبساطش می‌فزاید دم به دم

Гар на бастии раҳ бар он кӯҳи ҷалол

گر نبستی ره بر آن کوه جلال

Гар надодии зи имтизоҷаши эътидол

گر ندادی ز امتزاجش اعتدال

Паҳни гаштии зи Ереван то қирвон

پهن گشتی ز ایروان تا قیروان

Ғарқа вар кардӣ каронро то карон

غرقه‌ور کردی کران را تا کران

Ҳафт дӯзахро зтоби андохтӣ

هفت دوزخ را ز تاب انداختی

Ошнои ҳашт хулдаши сохтӣ

آشنای هشت خلدش ساختی

Зини сабаб будаш ҳабиби аллоҳи лақаб

زین سبب بودش حبیب الله لقب

Раҳмаи ллъолминро шуд сабаб

رحمة للعالمین را شد سبب

Балки ҷумлаи номҳои он ҷаноб

بلکه جمله نامهای آن جناب

Хӯрдӣ аз айни алҳиўаҳи ҳасани об

خوردی از عین الحیوة حسن آب

Ҳамчинонкии номи он шери худо

همچنانکه نام آن شیر خدا

Мазҳари ҷоҳу ҷалоли кибриё

مظهر جاه و جلال کبریا

Ҷумларо буд аз ҷалоли зулҷалол

جمله را بود از جلال ذوالجلال

Иштиқоқу анФсому инфисол

اشتقاق و انفصام و انفصال

Гарчи аз ҳарҷо дилӣ огоҳ дошт

گرچه از هرجا دلی آگاه داشت

Мазҳарят аз ҷалол шоҳ дошт

مظهریت از جلال شاه داشت

Зини сабаб чун шер яздон шуд қарин

زین سبب چون شیر یزدان شد قرین

Рӯзи хайбар бо раиси кофарин

روز خیبر با رئیس کافرین

Мрҳби он кҳсори нихватро паланг

مرحب آن کهسار نخوت را پلنگ

Қулзуми куфри шақоватро наҳанг

قلزم کفر شقاوت را نهنگ

Аз газофу лофи он беҳудаи гӯй

از گزاف و لاف آن بیهوده گوی

Носазоҳо гуфтани он диўхўӣ

ناسزاها گفتن آن دیوخوی

Пои ҳалами он ғазанфар шуд зҷоӣ

پای حلم آن غضنفر شد ز جای

Зостин омад буруни дасти худоӣ

زاستین آمد برون دست خدای

Сарсари қаҳраш вазидан даргирифт

صرصر قهرش وزیدن درگرفت

Аз саморо то смк сарсар гирифт

از سما را تا سمک صرصر گرفت

Баҳри қаҳҳоряши тӯфон хез шуд

بحر قهاریش توفان خیز شد

Соғари худ доряш лабрез шуд

ساغر خود داریش لبریز شد

Аз ниёам оварад беруни зулфиқор

از نیام آورد بیرون ذوالفقار

Бар рикоби бод паймо шуд савор

بر رکاب باد پیما شد سوار

Лؤлؤтар бо ақиқ анбоз кард

لؤلؤ تر با عقیق انباز کرد

Чин бар абрӯи басту бозу боз кард

چین بر ابرو بست و بازو باز کرد

Аз наҳифаш осмон дуздед ноф

از نهیبش آسمان دزدید ناف

Ошёни анқои бикунад аз кӯҳи қоф

آشیان عنقا بکند از کوه قاف

Осмон бар осмон аз бас тапид

آسمان بر آسمان از بس تپید

Хӯни маликро аз бен нохун чакид

خون ملک را از بن ناخن چکید

Бар китфи афканди ъзбили остин

بر کتف افکند عزریل آستین

Сохт исрофили дам бо дами қарин

ساخت اسرافیل دم با دم قرین

Чори зани баҳри азои ҳафт шӯй

چار زن بهر عزای هفت شوی

Мӯя сар карданд ва бикшоданд мӯӣ

مویه سر کردند و بگشادند موی

Он замон аз ҷониби раби ҷалил

آن زمان از جانب رب جلیل

Амр нофиз шуд басӯии Ҷабраил

امر نافذ شد به سوی جبرئیل

Ҳон ва ҳон башитоб эй пайк гузин

هان و هان بشتاب ای پیک گزین

Аз фарози арш то сатҳи замин

از فراز عرش تا سطح زمین

Зӯдтар дарёб обу хок ро

زودتر دریاب آب و خاک را

Ҳам аносирро ва ҳам афлок ро

هم عناصر را و هم افلاک را

Бозуии хайбари гушоишро бигир

بازوی خیبر گشایش را بگیر

Панҷаи қудрати намоишро бигир

پنجه قدرت نمایش را بگیر

Варна бармеи оради он шери жён

ورنه برمی آرد آن شیر ژیان

Коф ва навенро тираи дӯд аз дудмон

کاف و نون را تیره دود از دودمان

Гар нҷнбидӣ ӣам раҳмати зи ҷой

گر نجنبیدی یم رحمت ز جای

Шоҳид раҳмат нагаштӣ рӯ намой

شاهد رحمت نگشتی رو نمای

намешудӣ иқлӣм ҳастӣ поймол

می شدی اقلیم هستی پایمال

Аз убӯри лашкари қаҳру ҷалол

از عبور لشکر قهر و جلال

Ореи оре лозим омад дар низом

آری آری لازم آمد در نظام

Дар низоми акмали ибдоъи тамом

در نظام اکمل ابداع تمام

Аз вуҷӯди қаҳру лутфи нӯшу неш

از وجود قهر و لطف نوش و نیش

Ҳам дили осӯда ва ҳам ҷони риш

هم دل آسوده و هم جان ریش