Орифӣ мерафт рӯзӣ дар раҳе

عارفی می‌رفت روزی در رهی

Бо дили доноу ҷони огаҳӣ

با دل دانا و جان آگهی

Ногҳш омад ба гӯш аз равзанӣ

ناگهش آمد به گوش از روزنی

Кин сухан мегуфт бо шўӣии занӣ

کاین سخن می‌گفت با شویی زنی

Бигузаронам аз тугар нони норим

بگذرانم از تو گر نان ناوریم

Ташна ва беоб ва нон бигзорем

تشنه و بی آب هم بگذریم

Ҳам агар шабҳо наёрӣ равшанӣ

هم اگر شبها نیاری روشنی

Ҳам агар надиҳӣ марои пӯшиданӣ

هم اگر ندهی مرا پوشیدنی

Ҷумла инҳо бигузаронам эй азиз

جمله اینها بگذرانم ای عزیز

Аз ту инҳо ман нахоҳам ҳеҷ чиз

از تو اینها من نخواهم هیچ چیز

Лек агар бар ман гузинӣ дайгарӣ

لیک اگر بر من گزینی دیگری

ё ба рухсор дигар зани бенгарӣ

یا به رخسار دگر زن بنگری

Нгзронм аз ту ҳаргизи ин гуноҳ

نگذرانم از تو هرگز این گناه

Некӣ аз ман дигар эй шавҳар махоҳ

نیکی از من دیگر ای شوهر مخواه

Марди орифи ин суханро чун шунид

مرد عارف این سخن را چون شنید

Наърае беихтиёр аз ҷон кашид

نعره‌ای بی اختیار از جان کشید

Зад гиребони чоку биҳуши аўФтод

زد گریبان چاک و بیهوش اوفتاد

Ҷӯии ашк аз дидагон бар рӯи кушод

جوی اشک از دیدگان بر رو گشاد

Ҷамъ шуд бар гирд ӯ бурноу пер

جمع شد بر گرد او برنا و پیر

Ҳин чаҳ дидӣ эй ту биноу хабир

هین چه دیدی ای تو بینا و خبیر

Ин баннои ақлу ҳушат аз куҷост

این بنای عقل و هوشت از کجاست

Оташии пайдо на ҷӯшат аз куҷост

آتشی پیدا نه جوشت از کجاست

Гуфт оташи ҳам ниҳони ҳам зоҳир аст

گفت آتش هم نهان هم ظاهر است

Чашматон аммо з дидан қосир аст

چشمتان اما ز دیدن قاصر است

Нағма ӣ Довӯд аз ҳрсўи баланд

نغمهٔ داود از هرسو بلند

Гӯшатон лекин каранд ва анҷуманд

گوشتان لیکن کرند و انجمند

Ҳиси ҷисмонии ҳама қишрасту пӯст

حس جسمانی همه قشر است و پوست

Ҷисмҳои рӯҳи мағз ва лаб ӯст

جسمهای روح مغز و لب اوست

То забони рӯҳи ту гуё нашуд

تا زبان روح تو گویا نشد

Чашм ӯ биноу шам бўё нашуд

چشم او بینا و شم بویا نشد

Завқу ламсу самъ ӯ доно нашуд

ذوق و لمس و سمع او دانا نشد

Даст ӯ гироу по пӯё нашуд

دست او گیرا و پا پویا نشد

Ҳиси ту бимғз бошад бе сухан

حس تو بی مغز باشد بی سخن

Лафзи бимънӣу зръ бе лбн

لفظ بی معنی و ضرع بی لبن

Ҳам гулобии буии шамъи биФрўғ

هم گلابی بوی شمع بی فروغ

Ҳам сабуии холӣ аз дўшоби дуғ

هم سبوی خالی از دوشاب و دوغ

Қишр бошад ҷуз ба қишраш роҳ нест

قشر باشد جز به قشرش راه نیست

Ҳеҷ авсофии зи мағз огоҳ нест

هیچ اوصافی ز مغز آگاه نیست

Ончӣ ҳаст ӣнҷо чу ҷавҳар чу арз

آنچه هست اینجا چه جوهر چه عَرَض

Зишт бо зебоу сиҳҳат бо мараз

زشت یا زیبا و صحت یا مرض

Ҷумлагӣ қишранд мағзи софашон

جملگی قشرند و مغز و صافشان

Дар варои ин ҷаҳон бошад аён

در ورای این جهان باشد عیان

Чун ҳаввостро набошад мағзи нағз

چون حواست را نباشد مغز نغز

Кӣ расад инҳо басӯии лабу мағз

کی رسد زینها به سوی لب و مغز

Ҷуз ба қишри онро набошад робита

جز به قشر آن را نباشد رابطه

наменафаҳманд ғайри он зини восита

می‌نفهمند غیر آن زین واسطه

Зин сабаб фармуд он бичнд ва чун

زین سبب فرمود آن بی چند و چون

наменадонад ғайраи волросхўн

می‌نداند غیرهُ وَالراسخون

Чашм ҷой бигушоӣ эй ҷони амӯ

چشم جان بگشای ای جان عمو

То з ҳар чизе бибинӣ мағз ӯ

تا ز هر چیزی ببینی مغز او

Пас зи мағз ӯ зи аслаши паии барӣ

پس ز مغز او به اصلش پی بری

Пас зи мағзи мағзи аслаши бенгарӣ

پس ز مغز مغز اصلش بنگری

Мороити шиӣои алои вмъаҳ

مارایت شیئا الا ومعه

Қдроити рабау мубдиъа

قدرایت ربه و مبدعه

Чашм ҷон бигушоӣ ва бингар бе ҳиҷоб

چشم جان بگشای و بنگر بی حجاب

Ҳар тараф дар ҷилваи сесад офтоб

هر طرف در جلوه سیصد آفتاب

Дида ӣ ҷони пардаҳоро бар дард

دیدهٔ جان پرده‌ها را بَردَرَد

Дар ниҳоди қишрҳо лаб бингарад

در نهاد قشرها لب بنگرد

Дар дарун ҳарякӣ бинад аён

در درون این یکی بیند عیان

Гашта сад хуршеди нурафкани ниҳон

گشته صد خورشید نورافکن نهان

Дар даруни он дигар дорад ватан

در درون آن دگر دارد وطن

Аҳриман дар аҳриман дар аҳриман

اهرمن در اهرمن در اهرمن

Пардаи бинии ин якеро дар биҳишт

پرده بینی این یکی را بر بهشت

Дӯзахи он якро наҳуфта дар сиришт

دوزخ آن یک را نهفته در سرشت

Гар гушойии гӯши ҷони тезҳӯш

گر گشایی گوش جان تیزهوش

наменаёбӣ дар ҷаҳон чизе хамӯш

می‌نیابی در جهان چیزی خموش

Рози ман шиӣӣ воло бишинавӣ

راز من شیئی والا بشنوی

Кушта ӣ умеди худро бдрўӣ

کِشتهٔ امید خود را بِدْرَوی

Мағз ҳар ҳарфӣ бигӯаш ояд тўро

مغز هر حرفی به گوش آید تو را

Мурғи ҷон зон дар хурӯш ояд тўро

مرغ جان زان در خروش آید تو را

Ҳам бар ин минволи боқии ҳавос

هم بر این منوال باقی حواس

Ҳамчуи нутқу шомау завқу мсос

همچو نطق و شامه و ذوق و مساس

Поки гардии раҳ ба поконт диҳанд

پاک گردی ره به پاکانت دهند

Ҷони шӯии оғӯш ҷононт диҳанд

جان شوی آغوش جانانت دهند

Софён аз ту нФўру дардманд

چون تو دُردی دردیانت همرهند

Ҳар гуруҳеи ҷинси худро толибанд

صافیان از تو نفور و در رمند

Норёни мари норёнро ҷозибанд

 هر گروهی جنس خود را طالبند

Нурёни мари нурёнро толибанд

نوریان مر نوریان را جاذبند

Ҳабс дар ҳабсу мзиқи андари мзиқ

صحبت دباغ و عطار ای رفیق

Суҳбати даббоғу аттор эй рафиқ

حبس در حبس و مضیق اندر مضیق

Мард ориф гуфт гӯши ҷони ман

مرد عارف گفت گوش جان من

Мағз ва лаб нишнид аз гуфтори зан

مغز و لب نشنید از گفتار زن

Омад аз ғайбам ба гӯши ҷони хитоб

آمد از غیبم به گوش جان خطاب

К-эии ту мондаи вази пас нуҳсад ҳиҷоб

کای تو مانده در پس نهصد حجاب

Гар накӯ набӯд намозу рӯзаи ?ут

گر نکو نبود نماز و روزه‌ات

Вар набошад тоъат ҳар рӯзаи ?ут

ور نباشد طاعت هر روزه‌ات

Гар гунаҳи ореи сӯии ман кӯҳи кӯҳ

گر گنه آری سوی من کوه کوه

Зончаҳ ояд ҳар ду олам зон сутӯҳ

زانچه آید هر دو عالم زان ستوه

Ман биёмурзам зи файзи оми худ

من بیامرزم ز فیض عام خود

Хондаам ғаффори мутлақи номи худ

خوانده‌ام غفار مطلق نام خود

Мағфирати мари маъсиятро толибаст

مغفرت مر معصیت را طالبست

Аҳли исёнро сӯй худ ҷозибаст

اهل عصیان را سوی خود جاذبست

Мағфирати оре буд исёни талаб

مغفرت آری بود عصیان طلب

Чунки исён шуд зуҳӯрашро сабаб

چونکه عصیان شد ظهورش را سبب

Ҳамчинонкии зоти халлоқи ҷаҳон

همچنانکه ذات خلاق جهان

Буд ғайби мутлақу рози ниҳон

بود غیب مطلق و کنج نهان