Кадхудоӣ хона додаш як ду нон

کدخدای خانه دادش یک دو نان

Нонҳо бигирифт ва чобук шуд равон

نانها بگرفت و چابک شد روان

Аз қазои осмони он чанд рӯз

از قضای آسمان آن چند روز

Саркашеда дуздҳои хонаи сӯз

سر کشیده دزدهای خانه سوز

Дуздҳо шабҳо ба бедории ҳама

دزدها شبها به بیداری همه

Сар баровардӣ ба айёрии ҳама

سر برآوردی به عیاری همه

Хонаҳо барчӣда дар шабҳо басӣ

خانه‌ها برچیده در شبها بسی

Оташи афканда ба ҷони ҳаркасӣ

آتش افکنده به جان هر کسی

Бӯда шоҳи шаҳр аз ин раҳи хашмнок

بوده شاه شهر از این ره خشمناک

Миршб дар ҷустуҷӯ дар ҳар муғок

میرشب در جستجو در هر مغاک

Бо асаси ҳам шоҳ дар хашму ғазаб

با عسس هم شاه در خشم و غضب

Ҳам асас аз бим дар ҷаду талаб

هم عسس از بیم در جد و طلب

Иттифоқан орифи андари раҳгузор

اتفاقاً عارف اندر رهگذار

Гашт бо фавҷии зи шаби гардони дучор

گشت با فوجی ز شب گردان دچار

Орифи андари ҷомаи мункири равон

عارف اندر جامه منکر روان

Чашми онҳо кӯр аз дидори ҷон

چشم آنها کور از دیدار جان

Ҷон орӣ ҳаст хуршеди ҷаҳон

جان عاری هست خورشید جهان

Чашми зоҳири дида ӣ хафоаши дон

چشم ظاهر دیدهٔ خفاش دان

Дида ӣ хафоаш кӣ дид офтоб

دیدهٔ خفاش کی دید آفتاب

Зин сабаб шуд чун асаси шаб бо шитоб

زین سبب شد چون عسس شب با شتاب

Чун асасҳо ҷумла шбкўрон баданд

چون عسسها جمله شبکوران بدند

Лоҷарам аз дид ҷон кӯрон баданд

لاجرم از دید جان کوران بدند

Обиди сад соларо нашнохтанд

عابد صد ساله را نشناختند

Рӯи басӯи ӯ з ҳар сӯ тохтанд

رو به سوی او ز هر سو تاختند

Дузди орифро надоданд имтиёз

دزد عارف را ندادند امتیاز

Сӯй ӯ карданд таркони трктоз

سوی او کردند ترکان ترکتاز

Кӣ зи айёряти шаҳрии пари сутӯҳ

کی ز عیاریت شهری پر ستوه

Мо талабкори ту андари шаҳру кӯҳ

ما طلبکار تو اندر شهر و کوه

Чанд сӯзии мардумонро хонимон

چند سوزی مردمان را خانمان

Чанд оташи афканӣ бар ҳар дукон

چند آتش افکنی بر هر دکان

Ҳалами яздон гарчи сатторӣ кунад

حلم یزدان گرچه ستاری کند

Обрӯятро нигаҳдорӣ кунад

آبرویت را نگهداری کند

Лек то нагузашта аз ҳади кори худ

لیک تا نگذشته از حد کار خود

Лутфу ҳалами ту буд саттори худ

لطف و حلم تو بود ستار خود

Парда баргирад чаҳ аз ҳад бугзарад

پرده برگیرد چه از حد بگذرد

Дасти қаҳраши пардаҳоро брдрд

دست قهرش پرده‌ها را بردرد

Ҳеҷ дуздиро худо расво накард

هیچ دزدی را خدا رسوا نکرد

Тобҳои даст истифо накард

تابهای دست استیفا نکرد

Ҷамъ шуд чун қимати дастон ӯ

جمع شد چون قیمت دستان او

Фош мегардад сари пинҳон ӯ

فاش می‌گردد سرّ پنهان او

Хонимони мардумонро сӯхтӣ

خانمان مردمان را سوختی

То баҳоии даст худ андӯхтӣ

تا بهای دست خود اندوختی

Комшбти қаҳри худо расво намӯд

کامشبت قهر خدا رسوا نمود

Ҳам гирифторат ба чанг мо намӯд

هم گرفتارت به چنگ ما نمود

Дастат акнӯн ҳаст бар тан бе баҳо

دستت اکنون هست بر تن بی بها

Боядаш кардан ба ҳукми ҳақи ҷудо

بایدش کردن به حکم حق جدا

Пас кашидандаш басӯии миршб

پس کشیدندش به سوی میر شب

Кин ҳамон дуздӣ ки мекардӣ талаб

کاین همان دزدی که می‌کردی طلب

Ин ҳамон хонаи барандози ҷаҳон

این همان خانه برانداز جهان

Ин ҳамон вайрон кун ҳар хонимон

این همان ویران کن هر خانمان

Мейри шабро чун барон афтод чашм

میر شب را چون بر آن افتاد چشم

Шуълаи вари гашташи съири қаҳру хашм

شعله ور گشتش سعیر قهر و خشم

Ҳамчуи он дӯзах ки гардад шуълаи вар

همچو آن دوزخ که گردد شعله‌ور

Муҷримонро чун бар он уфтад гузар

مجرمان را چون بر آن افتد گذر

Дод фармон бе таваққуфи он амир

داد فرمان بی توقف آن امیر

То ҷудо карданд дасти он асир

تا جدا کردند دست آن اسیر

Даст ӯро аз бадан карданд давр

دست او را از بدن کردند دور

Кин бадани собир буд ин кФўр

کاین بدن صابر بود این کف کفور

Даст худ бигирифт он марди худо

دست خود بگرفت آن مرد خدا

ДўроФкндш чаҳ шуд аз тани ҷудо

دور افکندش چه شد از تن جدا

Ҳин бирав эй кафи азин тани даври шӯ

هین برو ای کف ازین تن دور شو

Чун басӯи ғайр рафтӣ ҳон бирав

چون به سوی غیر رفتی هان برو

Чун басӯии мурдагони гаштии баланд

چون به سوی مردگان گشتی بلند

Бош мурдории кафи ноарҷманд

باش مُرداری کف ناارجمند

Чун гирифтӣ туъма аз ин нокасон

چون گرفتی طعمه از این ناکسان

Туъма бояд бошӣ аз баҳри сегон

طعمه باید باشی از بهر سگان

Ҳин бирав эй биўФои даст аз барам

هین برو ای بیوفا دست از برم

Ҳин мазан дигари ту ҳалқа бар дирам

هین مزن دیگر تو حلقه بر درم

Мо шаҳаншоҳему шоҳонмони гадо

ما شهنشاهیم و شاهانمان گدا

Ҷузи шаҳонро нест раҳ бар хон мо

جز شهان را نیست ره بر خوان ما

Аз гдоёнти гадоӣ ор нест

از گدایانت گدایی عار نیست

Баъд аз инат бар дар мо бор нест

بعد از اینت بر در ما بار نیست